دانشگاه شهید بهشتی رهیافت‌های سیاسی و بین ‌المللی 1735-739X 17 2 2025 06 22 The conceptual capacity of jurisprudence in response to the issue of participation in popular governance ظرفیت مفهومی فقه در پاسخ به مساله مشارکت در حکمرانی مردمی 1 20 105358 10.48308/piaj.2025.232599.1429 FA منصور میراحمدی چناروئیه استاد تمام گروه علوم سیاسی، دانشکده اقتصاد و علوم سیاسی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران. Journal Article 2023 08 05 Introduction and Objectives: In spite of numerous discussions about participation in Islamic political thought, jurisprudential conceptual capacities has received less attention in response to the issue of people's participation in governance. Considering the importance of participation in popular governance, this article examines the conceptual capacity of jurisprudence in this regard. According to the author, if this conceptual capacity is revealed, we can talk about the possibility of designing a model of popular governance in jurisprudence. Method: Ijtihad is used in this article. Ijtihad, as a text-oriented and intellectual method, has such a capacity that it can deal with new issues and extract the Islamic point of view on these issues with a jurisprudential approach. In this article, an attempt is made to investigate the issue of participation in popular governance according to this method, in this way the capacity of jurisprudence in dealing with popular governance is clarified. Findings: Jurisprudence has two concepts of cooperation( Taawon) and council( Shura) to prove the right of people to participate in governance. From this point of view, the participation of believers in matters related to their destiny in this world or in the hereafter, makes their cooperation inevitable in providing material and spiritual needs. Governance is a matter of partnership and the desired realization of this matter in the society requires the participation of partners. The concept of cooperation shows the right of people to participate in partnership matters such as governance. Examining the verses and traditions about the concept of cooperation shows that, according to this concept, people have the right to participate in governance within the scope of charity. And on the other hand, people do not have the right to participate in governance within the scope of oppression. Cooperation and participation in fair governance is obligatory and on the opposite point, cooperation and participation in oppressive governance is forbidden. In addition, the concept of Shura more clearly implies the popular nature of governance from a jurisprudential point of view. This concept, which has been considered both in the verses of the Holy Qur'an and in the traditions of the Prophet (PBUH) and the infallible imams, and seems to be a rational matter, has a suitable capacity to prove the popular nature of governance. Undoubtedly, decision-making about matters related to the general authority of society is considered one of the most important examples of governance, and the concept of council indicates the popular nature of decision-making. From this point of view, the Shura is the most important mechanism that can provide people's participation in governance. According to this concept, the Muslim ruler is bound to refer to the opinion of the people in decision-making and cannot engage in public authority activities without paying attention to their opinion. Conclusion: The use of the two concepts of cooperation and council shows the conceptual capacity of fiqh in dealing with participation in popular governance. Based on this, it can be concluded that jurisprudence has supported participation in popular governance by relying on these two concepts. This support brings participation in governance both as a right for the people and as a duty for the rulers. چکیده مبسوط مقدمه و اهداف: به رغم مباحث متعدد در باره مشارکت در اندیشه سیاسی اسلامی، ظرفیت شناسی مفهومی فقهی در پاسخ به مساله مشارکت مردم در امر حکمرانی کمتر مورد توجه قرار گرفته است. مقاله حاضر با توجه به اهمیت مشارکت در حکمرانی مردمی به بررسی ظرفیت مفهومی فقه دراین باره می پردازد. از نظر نگارنده، در صورتی که این ظرفیت مفهومی آشکار گردد، می توان از امکان طرح الگوی حکمرانی مردمی در فقه سخن گفت. روش: در این مقاله از روش اجتهاد استفاده می شود. اجتهاد به عنوان روش متن محور و عقلی از چنان ظرفیتی برخوردار است که می تواند به موضوعات جدید پرداخته، با رویکرد فقهی دیدگاه اسلام در باره این موضوعات را استخراج نماید. در این مقاله تلاش می شود بر طبق این روش، مساله مشارکت در حکمرانی مردمی مورد بررسی قرار گیرد، از این طریق ظرفیت فقه در پرداختن به حکمرانی مردمی ایضاح گردد. یافته ها: فقه، از دو مفهوم تعاون و شورا برای اثبات حق مردم در مشارکت در حکمرانی برخوردار است. از نظر فقهی شراکت مومنان در اموری که با سرنوشت آنان در این دنیا و یا در آخرت ارتباط دارد، تعاون و همکاری آنان را در تامین نیازهای مادی ومعنوی گریزناپذیر می گرداند. از این منظر امر حکمرانی ، امری شراکتی است و تحقق مطلوب این امر در جامعه مستلزم مشارکت شریکان است. مفهوم تعاون نشان دهنده حق مشارکت مردم در امور شراکتی همچون حکمرانی است.بررسی آیات و روایات در باره مفهوم تعاون نشان می دهد، به موجب این مفهوم، مردم از حق مشارکت در امر حکمرانی در محدوده برّ و نیکوکاری برخوردار هستند. و در نقطه مقابل، مردم حق مشارکت در امر حکمرانی در محدوده ظلم و ستمکاری ندارند. حکم شرعی تعاون و مشارکت در امر حکمرانی بدین ترتیب تابعی از ماهیت حکمرانی است. تعاون و مشارکت در حکمرانی عادلانه واجب و در نقطه مقابل تعاون و مشارکت در حکمرانی ظالمانه حرام می باشد.مباحث این مقاله نشان می دهد ، از حکم عقل نیز در این زمینه نیز می توان چنین استنباطی داشت. افزون بر این ، مفهوم شورا با وضوح بیشتری بر مردمی بودن امر حکمرانی از منظر فقهی دلالت دارد. این مفهوم که هم در آیات قرآن کریم و هم در سنت و روایات از پیامبر(ص) و امامان معصوم مورد توجه قرار گرفته است و هم امری عقلایی به نظر می رسد، ظرفیت مناسبی برای اثبات مردمی بودن امر حکمرانی دارد. بی تردید، تصمیم گیری در باره امور ناظر به اقتدار عمومی جامعه یکی از مهمترین مصادیق امر حکمرانی به حساب می آید و مفهوم شورا، بر ماهیت مردمی امر تصمیم گیری دلالت دارد. از این زاویه، شورا مهمترین سازوکاری است که می تواند زمینه مشارکت مردم در امر حکمرانی را فراهم سازد. برطبق این مفهوم حکمران مسلمان ناگزیر از مراجعه به نظر مردم در امر تصمیم گیری است و نمی تواند بدون توجه به نظر آنان به فعالیت ناظر به اقتدار عمومی بپردازد. نتیجه گیری: بهره گیری از دو مفهوم تعاون و شورا ، ظرفیت مفهومی فقه را در پرداختن به مشارکت در حکمرانی مردمی نشان می دهد . بر این اساس، می توان چنین نتیجه گرفت که فقه با تکیه بر این دو مفهوم از مشارکت در حکمرانی مردمی حمایت کرده است. این حمایت مشارکت در حکمرانی را هم به مثابه یک حق برای مردم و هم به مثابه یک تکلیف برای حکمرانان به همراه داشته است.

https://piaj.sbu.ac.ir/article_105358_71ae1ae53d48a93ac91e468ba852dbe3.pdf

دانشگاه شهید بهشتی رهیافت‌های سیاسی و بین ‌المللی 1735-739X 17 2 2025 06 22 From the Punished Body to the Governed Psyche: A Study of the Political Body in the Qajar and Pahlavi Eras از تن مجازات‌شده تا روان نظارت‌شده: مطالعه‌ای بر بدن سیاسی در دوره‌ی قاجار و پهلوی 21 42 105870 10.48308/piaj.2025.239169.1666 FA سید مرتضی حافظی پژوهشگر پسادکتری علوم سیاسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران. Journal Article 2025 03 13 Extended Abstract Introduction: According to Michel Foucault, the subject does not possess an inherent or pre-existing nature; rather, it is produced through historical transformations. Foucault sought to demonstrate how individuals, embedded within complex networks of power relations, are shaped under the dominance of such power. Based on this premise, one may ask: from the perspective of Foucault's thought, what relationship exists between the body, the mind, and power during the Qajar and Pahlavi eras? In Foucault's philosophy, the subject and its body undergo transformation through successive phases of power structures—shifting from sovereign power to disciplinary power, and ultimately to governmentality and the emergence of biopower. Throughout this historical progression, the body remains the initial and primary target of repression, torture, and punishment. Gradually, however, the central object of power shifts from the body to the mind. This study aims to explore the transformation of social structures designed to normalize individuals and the transition from a peasant-centered society to a citizen-centered one during the Qajar and Pahlavi periods. Method:This paper draws on key aspects of Foucault’s writings, especially those dealing with “corporeality” and his theories related to the body. Foucault’s conception of the politicized body serves as the theoretical foundation of this research. Building on this framework, the study develops a model for genealogical analysis that explores how power has been exercised over the bodies of political subjects. Results and discussion:During the Qajar period, the king's authority was rooted in a model of sovereign power, wherein dominance was asserted through public displays of violence against the social body. Harsh punishments—such as executions and amputations—functioned as tools to reinforce the absolute power of the monarchy. However, reforms initiated by Abbas Mirza in the 19th century began to shift these power structures, moving away from physical violence toward policies aimed at regulating and disciplining the body. These reforms laid the groundwork for broader transformations under the early Pahlavi regime, which sought to establish a new order through precise and continuous control over its subjects as a means of achieving political legitimacy. The creation of a standing army, the construction of Qasr Prison, and the enactment of restrictive laws served as mechanisms for enforcing discipline. These developments, aligned with the ideology of modernity, fostered a climate of fear and repression that suppressed dissent. However, the collapse of Reza Shah’s regime revealed that disciplinary technologies alone were insufficient to suppress social resistance. During the second Pahlavi period, individual autonomy and freedoms were further eroded, and both the bodies and minds of citizens came under constant surveillance. The regime sought to solidify its legitimacy through various ideological discourses, including appeals to ancient Iranian history, as a means of extending power over cultural and social life. Ultimately, these shifts contributed to the emergence of a surveillance society in which individuals were rendered visible, monitored, and controlled. Violence and repression remained central tools for preserving order and ensuring state security. Conclusion:The discourse of power during the Qajar era began with overt domination over subjects' bodies, exercised through sovereign power and direct violence. In the early Pahlavi period, disciplinary power emerged, introducing more indirect yet systematic forms of bodily control, which paved the way for a new mode of governance. As technologies of power became increasingly sophisticated, both bodies and minds were subjected to institutional and structural violence. By the second Pahlavi period, state power extended its reach beyond physical control, fully encompassing the psychological and emotional lives of its citizens. Through surveillance, ideological narratives, and repressive apparatuses, the regime created a society where individuals were persistently governed, monitored, and regulated in both body and soul. چکیده مبسوط مقدمه و اهداف: از نظر فوکو، سوژه سرشت و ماهیتی از پیش موجود و بنیادین ندارد، بلکه محصول و برساختۀ تحولات تاریخی است. او تلاش کرد نشان دهد که چگونه انسان‌ها، در نتیجۀ قرار گرفتن درون شبکۀ پیچیده‌ای از روابط قدرت، تحت سیطرۀ این قدرت شکل می‌گیرند. بر همین اساس، این پرسش مطرح می‌شود که از منظر اندیشگانی فوکو، چه نسبتی میان تن، روان و قدرت در دوران قاجار و پهلوی برقرار بوده است؟ در اندیشۀ فوکو، سوژه و بدن او در فرایند تحول سازوبرگ‌های قدرت، از قدرت آئینی به قدرت انضباطی و در نهایت به مرحلۀ حکومت‌مندی و تولد قدرت سراسربین متحول می‌شود. در این سیر تاریخی، بدن همچنان آماج اصلی سرکوب، تعذیب و مجازات باقی می‌ماند، اما به‌تدریج ابژۀ اصلی قدرت از بدن به‌سوی روان متمایل می‌شود. هدف این پژوهش تبیین چگونگیِ تحول ساختارهای اجتماعی برای بهنجارسازیِ مردم و تبدیل ساختکارهای رعیت‌محور (با تمرکز بر تن رعایا) به شهروندمحور (با تمرکز بر روان رعایا) در دوره قاجار و پهلوی است. روش: در این مقاله، به جنبه‌ای از نوشتارها و مطالعات فوکو توجه شده که در آن‌ها به «تنانگی» و «نظریه‌های مربوط به بدن» اشاره‌شده است. فوکو و نظرگاه ویژه او دربارۀ بدنِ سیاسی شدۀ شهروندان، به‌عنوان نقطۀ تمرکز این پژوهش؛ زمینه را برای ارائۀ یک الگوی نظریِ محقق ساخته فراهم می‌کند که با استفاده از آن می‌توان به تبارشناسیِ قدرتِ اعمال‌شده بر بدنِ هستی‌های سیاسی پرداخت. یافته‌ها: در دوره قاجار، قدرت شاه بر اساس الگوی قدرت آیینی شکل گرفت که در آن سلطه از طریق نمایش خشونت بر بدن اجتماعی تثبیت می‌شد. مجازات‌های سنگین، همچون اعدام و قطع اعضای بدن، ابزاری برای تحکیم سلطه مطلق شاه بودند. اصلاحات عباس میرزا در سده نوزدهم به تدریج الگوهای سلطه را تغییر داد و از خشونت فیزیکی به سیاست‌های جدید بدن و تربیت سوژه‌های مطیع گرایش یافت. این تغییرات در دوران پهلوی اول تکمیل شد و به ایجاد نظمی نوین منجر گردید که هدف آن کنترل دقیق و مستمر بر سوژه‌ها بود تا مشروعیت سیاسی جدیدی برای حکومت فراهم شود. در این دوره، دولت با استفاده از تکنیک‌های حکمرانی مدرن، همچون ارتش و دیوان‌سالاری، کنترل اجتماعی را تشدید کرد. تشکیل ارتش دائمی، تأسیس زندان قصر و تصویب قوانین محدودکننده، از ابزارهای تحمیل نظم و انضباط بودند. این تغییرات، با همراهی ایدئولوژی مدرنیته، فضایی از ترس و سرکوب ایجاد کردند و هرگونه مخالفت را سرکوب کردند. سقوط حکومت رضاشاه نشان داد که تکنولوژی‌های انضباطی به‌تنهایی کافی نیستند و قدرت متمرکز نمی‌تواند از واکنش جامعه جلوگیری کند. در دوران محمدرضا شاه، گفتمان جدیدی شکل گرفت که بر حکومت‌داری سراسری و مشروعیت‌بخشی به سلطه تأکید داشت. در این دوره، فردیت و آزادی‌های فردی تهدید می‌شدند و بدن‌ها و ذهن‌ها تحت نظارت‌های مستمر قرار می‌گرفتند. حکومت، از طریق گفتمان‌های مختلف و استفاده از تاریخ باستان، تلاش کرد مشروعیت خود را تقویت کند و به تحمیل قدرت بر ساختارهای فرهنگی و اجتماعی بپردازد. در نهایت، این تحولات به ایجاد جامعه‌ای مراقبتی انجامید که در آن افراد به ابژه‌هایی تحت نظارت و کنترل تبدیل شدند و خشونت و سرکوب به ابزاری برای حفظ نظم و امنیت بدل گردید.Bottom of Form نتیجه‌گیری: گفتمان قدرت در دوران قاجار با سلطه خشونت‌بار بر بدن رعایا آغاز می‌شود که از طریق قدرت آئینی و اعمال مستقیم خشونت تثبیت می‌شود. در دوران پهلوی اول، قدرت انضباطی با سلطه‌ای باواسطه و خشونت‌بار بر بدن‌ها شکل می‌گیرد و زمینه‌ساز حکومتمندی جدید می‌شود. با پیچیده‌تر شدن تکنولوژی‌های قدرت، بدن‌ها و ذهن‌ها در معرض خشونت ساختاری و نهادی قرار می‌گیرند. در دوران پهلوی دوم، علاوه بر بدن، روح و روان شهروندان نیز به‌طور کامل در اختیار دولت قرار می‌گیرد. این تحول باعث گشوده شدن دروازه‌های ذهنی و جسمی به‌سوی سلطه بی‌حدومرز می‌شود.

https://piaj.sbu.ac.ir/article_105870_ef59e9a0d2d0812be31b19d294cc686f.pdf

دانشگاه شهید بهشتی رهیافت‌های سیاسی و بین ‌المللی 1735-739X 17 2 2025 06 22 Transhumanism and New Challenges in Political Theories ترابشریت و چالش‌های نوین در نظریه‌های سیاسی 43 66 105902 10.48308/piaj.2025.238931.1656 FA متین انجم روز گروه علوم سیاسی، دانشکده علوم انسانی، واحد رشت، دانشگاه آزاد اسلامی، رشت، ایران. محمد خضری دانشجوی دکتری رشته علوم سیاسی گرایش سیاستگذاری عمومی، دانشکده، حقوق، الهیات و علوم سیاسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. Journal Article 2025 02 25 Extended Abstract Introduction: Transhumanism, which emerged in the 1950s with Julian Huxley’s ideas, is an intellectual and philosophical movement that seeks to enhance human physical, mental, and ethical capacities through advanced technologies such as artificial intelligence, genetic engineering, and nanotechnology. Beyond its goals of improving quality of life and extending the human lifespan, transhumanism raises profound questions about identity, ethics, and politics by altering the very nature of the human condition. It challenges traditional political concepts such as sovereignty, democracy, human rights, and social justice, thereby necessitating a reevaluation of both classical and contemporary political theories. This study aims to examine how transhumanism influences political theory and to identify the challenges it poses to foundational political concepts. The central research question is: How does transhumanism affect classical and contemporary political theories, and what challenges does it create for core political concepts? Sub-questions focus on the impact of transhuman technologies on notions of sovereignty, democracy, human rights, and national identity. Methods: This research employs an analytical-descriptive method, with a focus on content analysis of philosophical and political texts. Data were gathered from credible academic sources, including the works of thinkers such as Nick Bostrom, Francis Fukuyama, and Julian Huxley, as well as from classical texts by Plato, Aristotle, and Hobbes. The theoretical framework integrates classical political theories (e.g., social contract theory and class-based justice) with contemporary ones (e.g., liberalism and postmodernism) to examine the political implications of transhumanism. Through comparative analysis of these theories and forward-looking scenario planning—encompassing models such as transhuman democracy, technological neo-feudalism, and bio-authoritarianism—the study assesses both the political challenges and opportunities posed by transhumanism and proposes relevant policy recommendations. This approach allows for a comprehensive exploration of the political impact of transhumanism and offers a framework for managing future transformations. Results and Discussion: By altering human nature through advanced technologies, transhumanism presents significant challenges to existing political theories. Classical theories, such as those of Plato and Aristotle, which assume a fixed and universal human nature, are largely incompatible with the fluid and transformative nature of transhumanism. For example, Plato’s class-based system—predicated on innate talents—is undermined by genetic engineering technologies that can artificially alter those traits. Contemporary theories, such as liberalism and postmodernism, are more adaptable due to their emphasis on equality, autonomy, and identity diversity. However, they face difficulties in regulating technological inequality and in protecting privacy in the digital age. Transhumanism also weakens state sovereignty by empowering non-state actors, particularly large technology corporations, and introduces new challenges such as cybersecurity threats and privacy violations. In the context of democracy, unequal access to transhuman technologies threatens the fairness of political participation and increases the risk of public opinion manipulation through artificial intelligence. Regarding human rights, transhumanism requires a redefinition of rights in light of altered human capacities and introduces risks such as technology-based discrimination and the erosion of bodily and informational privacy. Furthermore, transhuman technologies challenge national and cultural identities by fostering hybrid or post-human identities, necessitating policies that can maintain social cohesion while respecting diversity. The study outlines three possible future scenarios: 1. Transhuman Democracy – characterized by equitable access to enhancement technologies and inclusive governance. 2. Technological Neo-Feudalism – marked by elite control over technology and increasing social stratification. 3. Bio-Authoritarianism – involving strict state control over human enhancement, possibly at the expense of individual freedoms. Each of these trajectories carries distinct implications for political institutions, rights, and global governance. Conclusions: Transhumanism is not merely a scientific or technological development—it represents a profound philosophical and political transformation. It demands a fundamental rethinking of existing political theories and the formulation of new legal and ethical frameworks. Policy recommendations include the establishment of international regulations for technology governance, mechanisms to ensure equitable access to enhancement technologies, and the creation of independent oversight institutions to monitor and prevent misuse. In the context of Iran, it is particularly important to develop culturally compatible legal frameworks, subsidize access to emerging technologies to reduce social inequality, and enhance research on the political and cultural impacts of transhumanism. These steps are crucial to ensuring that the country can navigate the coming transformations in a manner that is both ethically responsible and socially inclusive. چکیده مبسوط مقدمه و اهداف: ترابشریت به‌عنوان جنبشی فکری و فلسفی که از دهه 1950 با ایده‌های جولیان هاکسلی آغاز شد، با بهره‌گیری از فناوری‌های نوین مانند هوش مصنوعی، مهندسی ژنتیک و نانوفناوری به دنبال ارتقای توانایی‌های جسمی، ذهنی و اخلاقی انسان است. این جنبش نه‌تنها به بهبود کیفیت زندگی و افزایش طول عمر می‌پردازد، بلکه با تغییر ماهیت انسانی، پرسش‌های بنیادین درباره هویت، اخلاق و سیاست مطرح می‌کند. ترابشریت مفاهیم سنتی سیاسی مانند حاکمیت، دموکراسی، حقوق بشر و عدالت اجتماعی را به چالش می‌کشد و نظریه‌های کلاسیک و معاصر سیاسی را نیازمند بازنگری می‌داند. هدف این پژوهش بررسی تأثیر ترابشریت بر نظریه‌های سیاسی و شناسایی چالش‌های ناشی از آن برای مفاهیم بنیادین سیاسی است. سؤال اصلی پژوهش این استکه ترابشریت چگونه نظریه‌های کلاسیک و معاصر سیاسی را تحت تأثیر قرار داده و چه چالش‌هایی برای مفاهیم بنیادین سیاسی ایجاد می‌کند؟ سؤالات فرعی شامل تأثیر فناوری‌های ترابشری بر حاکمیت، دموکراسی، حقوق بشر و هویت ملی است. روش‌ها: این پژوهش از روش تحلیلی-توصیفی با تأکید بر تحلیل محتوای متون فلسفی و سیاسی بهره می‌برد. داده‌ها از منابع علمی معتبر، شامل آثار بوستروم، فوکویاما، هاکسلی، و متون کلاسیک (افلاطون، ارسطو، هابز) گردآوری شده‌اند. چارچوب نظری پژوهش مبتنی بر تلفیق نظریه‌های سیاسی کلاسیک (مانند قرارداد اجتماعی و عدالت طبقاتی) و معاصر (لیبرالیسم و پست‌مدرنیسم) است. با تحلیل تطبیقی این نظریه‌ها و طرحواره سازی آینده‌نگرانه (دموکراسی ترابشری، نئوفئودالیسم فناورانه، اقتدارگرایی زیستی)، چالش‌ها و فرصت‌های سیاسی ترابشریت ارزیابی شده و راهکارهای سیاستی پیشنهاد شده است. این رویکرد امکان بررسی جامع تأثیرات ترابشریت بر سیاست و ارائه چارچوبی برای مدیریت تحولات آینده را فراهم می‌کند. یافته‌ها: ترابشریت با تغییر ماهیت انسانی از طریق فناوری‌های نوین، چالش‌های متعددی برای نظریه‌های سیاسی ایجاد کرده است. نظریه‌های کلاسیک مانند دیدگاه‌های افلاطون و ارسطو که بر طبیعت ثابت انسانی تأکید دارند، با سیالیت ترابشریت ناسازگارند. برای مثال، طبقه‌بندی افلاطون بر اساس استعدادهای ذاتی با مهندسی ژنتیک که این استعدادها را تغییر می‌دهد، به چالش کشیده می‌شود. نظریه‌های معاصر مانند لیبرالیسم و پست‌مدرنیسم با تأکید بر برابری و تنوع هویتی انعطاف‌پذیرترند، اما در تنظیم نابرابری‌های فناورانه و حفظ حریم خصوصی با مشکل مواجه‌اند. ترابشریت حاکمیت دولت‌ها را با ظهور بازیگران غیر‌دولتی مانند شرکت‌های فناوری تضعیف کرده و چالش‌هایی مانند امنیت سایبری و حریم خصوصی ایجاد می‌کند. در حوزه دموکراسی، نابرابری‌های ناشی از دسترسی محدود به فناوری‌ها مشارکت سیاسی را تهدید کرده و خطر دستکاری افکار عمومی از طریق هوش مصنوعی را افزایش می‌دهد. در زمینه حقوق بشر، ترابشریت با تغییر ماهیت انسانی، بازتعریف حقوق بشر را ضروری ساخته و چالش‌هایی مانند تبعیض مبتنی بر فناوری و نقض حریم خصوصی را مطرح می‌کند. همچنین، فناوری‌های ترابشری با ایجاد هویت‌های ترکیبی، پیوندهای فرهنگی و هویت ملی را به چالش می‌کشند. طرحوارههای آینده شامل دموکراسی ترابشری (توزیع عادلانه فناوری)، نئوفئودالیسم فناورانه (سلطه نخبگان)، و اقتدارگرایی زیستی (مهار دولتی) است که هر یک پیامدهای خاص خود را دارند. نتیجه‌گیری: ترابشریت نه‌تنها یک تحول علمی، بلکه یک انقلاب فلسفی و سیاسی است که نیازمند بازنگری در نظریه‌های سیاسی و تدوین چارچوب‌های حقوقی و اخلاقی جدید است. پیشنهادات سیاستی شامل ایجاد قوانین بین‌المللی برای تنظیم فناوری‌ها، تضمین دسترسی عادلانه، و تشکیل نهادهای نظارتی برای جلوگیری از سوءاستفاده است. در ایران، توسعه زیرساخت‌های حقوقی متناسب با ارزش‌های فرهنگی، برنامه‌های یارانه‌ای برای کاهش نابرابری، و تقویت پژوهش در این حوزه ضروری است.

https://piaj.sbu.ac.ir/article_105902_ddb5292f1a51147707204ce5956e1849.pdf

دانشگاه شهید بهشتی رهیافت‌های سیاسی و بین ‌المللی 1735-739X 17 2 2025 06 22 Analytical model of Iran-Saudi Arabia relations from 1979 to 2024 الگوی تحلیلی روابط ایران و عربستان سعودی از 1979 تا 2024 67 87 105866 10.48308/piaj.2025.238888.1655 FA سجاد محسنی استادیار گروه روابط بین الملل، دانشگاه بین المللی اهل بیت، تهران، ایران. 0000-0002-2789-269X Journal Article 2025 02 24 Extended Abstract Introduction: As two powerful neighbors and regional rivals, Iran and Saudi Arabia have always maintained complex relations. Beyond the commonly cited geopolitical and ideological differences, the roots of their current relationship can arguably be found in a deeper layer of mutual actions and reactions. This raises a fundamental question: what are the underlying foundations of the analytical model for Iran–Saudi Arabia relations? In response, it can be argued that these relations are shaped by three key variables: “uncertainty and unpredictability,” “accumulated crises,” and “institutionalized distance.” By considering these three interrelated factors—each of which can be evaluated on various levels—one can develop a more accurate understanding of the trajectory of Iran–Saudi Arabia relations and their likely future direction. Methods: This study adopts a descriptive–analytical approach grounded in the use of cited sources. It seeks to provide a comprehensive analysis of the relationship between Iran and Saudi Arabia by exploring the three central concepts mentioned above: “uncertainty and unpredictability,” “accumulated crises,” and “institutionalized distance.” Results and Discussion: Using these three conceptual variables, it becomes clear that unpredictability in Iran–Saudi Arabia relations has led to growing distrust, reinforcing a persistently negative perception each country holds of the other. As relations continue amid persistent uncertainty, this has resulted in the accumulation of crises—a situation in which the two nations have rarely achieved mutual understanding or resolution. Consequently, most bilateral crises have remained unresolved and have merely endured over time. The combined effect of unpredictability and cumulative crises has produced a third variable: institutionalized distance. Over the years, both Iran and Saudi Arabia have adapted to a political existence that functions independently of the other, shaped by longstanding distrust and tension. This distancing is further exacerbated by factors such as the influence of the United States as a trans-regional power and the lack of economic interdependence between the two countries. Additionally, the emergence of a new Saudi leadership with a fundamentally different approach to foreign policy has further entrenched this distance. Conclusion: Considering the three aforementioned variables, it appears unlikely that Iran–Saudi Arabia relations can continue without fragility, even following the normalization of ties. This fragility is heightened by the distinct international alignments of the two states. Both have chosen different global power poles and continue to rely heavily on oil-based economies. However, it is worth noting that Saudi Arabia, under its current leadership, is pursuing economic diversification and a transition to a post-oil economy through Vision 2030, potentially widening the economic gap between the two nations. In conclusion, although diplomatic normalization has occurred, there is no guarantee of enduring stability in the relationship. The situation appears even more precarious with the potential return of the Trump administration, which may pressure Saudi Arabia to align more closely with U.S. policies against Iran. Thus, despite formal diplomatic ties, Iran–Saudi Arabia relations remain vulnerable and subject to the complex interplay of longstanding structural tensions. Keywords: Islamic Republic of Iran, Saudi Arabia, unpredictability, cumulative crises, institutionalized distance. چکیده مبسوط مقدمه و اهداف: روابط ایران و عربستان به‌عنوان دو همسایه و رقیب قدرتمند منطقهای، همواره با پیچیدگی‌های بسیار همراه بوده است. گذشته از تحلیلهای رایجی که از اختلافات ژئوپلیتیکی و ایدئولوژیکی دو کشور صورت میگیرد، شاید بتوان ریشه مناسبات کنونی را در لایه عمیقتری از کنشها و واکنشهای متقابل جستجو کرد. بر این اساس، سؤال مهم این است که مبانی الگوی تحلیلی روابط ایران و عربستان کدام‌اند؟ در پاسخ میتوان گفت که روابط ایران و عربستان بر سه متغیر مهم «عدم قطعیت و پیشبینیناپذیری»، «بحرانهای انباشتی» و «دوری نهادینه شده» استوار است. طبیعتاً با در نظر گرفتن این سه متغیر که هر کدام در سطوح مختلف قابل اثبات و ارزیابی هستند، میتوان به درک صحیحی از روند روابط ایران و عربستان و سمت و سوی آینده روابط این دو کشور دست یافت. روش: پژوهش پیش رو تلاش کرده تا با رویکردی تحلیلی - توصیفی و مبتنی بر منابع اسنادی تحلیلی جامعی از مناسبات ایران و عربستان ارائه دهد. در این راستا، روابط دو کشور را در قالب سه مفهوم «عدم قطعیت و پیش‌بینی‌ناپذیری»، «بحران‌های انباشتی» و «دوری نهادینه شده» تحلیل می‌کند. یافتهها: بر اساس سه مفهوم و متغیر یاد شده، پیشبینیناپذیری در روابط ایران و عربستان به مرور زمان منجر به بیاعتمادی در روابط شده که رویکرد منفی دو کشور به یکدیگر را تقویت کرده است. تداوم روابط در شرایطی که عدم قطعیتها بر روندها غلبه داشته باشد منجر به انباشت بحران در روابط میشود. انباشت بحران به این معناست که دو کشور به ندرت توانستهاند به فهم مشترکی دست یابند به همین خاطر عمده بحرانهای متقابل در روابط مشمول گذر زمان شده است. آنچه میتوان خروجی دو متغیر پیشبینیناپذیری و بحرانهای انباشتی دانست، مولفه‌ای تحت عنوان دوری نهادینه شده است. دو کشور به این درک رسیدهاند که در نتیجه یک بیاعتمادی و تنش طولانی، به زیست سیاسی بدون نیاز به یکدیگر عادت کردهاند. این در شرایطی است که متغیرهایی مانند حضور و نفوذ ایالات متحده به عنوان قطب قدرت فرامنطقهای و عدم وابستگی متقابل اقتصادی، میزان دوری نهادینه شده در روابط دو کشور را تعمیق میبخشد. این روند با دولت جدید عربستان که اساساً رویکردی متفاوت به سیاست خارجی دارد تقویت شده است. نتیجهگیری: با توجه به متغیر سهگانه یاد شده به نظر نمیرسد روابط ایران و عربستان علیرغم عادی شدن، بتواند به دور از شکنندگی به مسیر خود ادامه دهد به خصوص اینکه دو کشور جهتگیری بینالمللی متفاوتی نیز دارند. هر دو قطب‌های متفاوت قدرت را انتخاب کرده و هر دو سیاست‌های اقتصاد نفتی را در پیش گرفته‌اند، اگرچه باید این نکته را یادآور شد که عربستان با دولت جدید خود در قالب چشم‌انداز 2030 به دنبال آن بوده تا متنوع‌سازی اقتصادی و حرکت به سمت اقتصاد پسانفتی را تجربه کند که در این صورت می‌توان شاهد میزانی از تفاوت در وضعیت درآمدهای اقتصادی دو کشور بود. در نهایت اینکه، اگرچه جمهوری اسلامی ایران و عربستان روابط خود را عادی‌سازی کرده‌اند، اما نمی‌توان تضمین کرد که این روابط در وضعیت عادی باقی بماند. این وضعیت با روی کار آمدن دولت ترامپ و فشار بر عربستان برای همکاری با کاخ سفید علیه ایران، شکننده‌تر نیز خواهد شد. واژگان کلیدی: جمهوری اسلامی ایران، عربستان، پیشبینی ناپذیری، بحرانهای انباشتی، دوری نهادینه شده.

https://piaj.sbu.ac.ir/article_105866_54ba1c28547c6f30e60a9300240bfc0c.pdf

دانشگاه شهید بهشتی رهیافت‌های سیاسی و بین ‌المللی 1735-739X 17 2 2025 06 22 UAE-Türkiye Relations: Balanced Cooperation (2011-2023) روابط امارات متحده عربی و ترکیه: همکاری متوازن (2023-2011) 88 110 105897 10.48308/piaj.2025.239260.1669 FA مهدی زیبائی دانشیار روابط بین الملل، گروه علوم سیاسی، دانشگاه بین المللی امام خمینی (ره)، قزوین، ایران Journal Article 2025 03 22 Extended Abstract Introduction: If revolutions are considered as catalysts for changes in the international order, then the wave of Arab uprisings marked the beginning of a new regional configuration—one that, more than a decade later, continues to shape the Middle East. This wave began in Tunisia in late 2010 and quickly spread across both Arab and non-Arab countries in the region. The initial outcome of these protests was the toppling of five regimes—in Tunisia, Egypt, Libya, Yemen, and ultimately Syria—leading to a transformation in the constellation of actors in Middle Eastern international relations. Formerly central states such as Egypt, Syria, and Jordan gradually lost their dominant positions, while countries like the United Arab Emirates (UAE), Türkiye, and Qatar emerged as key regional players. Among these developments, the evolving relationship between the UAE and Türkiye stands out as particularly significant, as both have become leading actors in this new geopolitical landscape. Despite sharing a common religious identity as Sunni-majority Muslim nations, the two states have often clashed due to their differing interpretations and applications of political Islam. This geopolitical rivalry has manifested across the region—from the Eastern Mediterranean to the southern Persian Gulf, and from Syria to Libya. Methods: This study applies the theory of the balance of power to examine the relationship between Türkiye and the UAE in the aftermath of the Arab uprisings. To understand their interactions and access to national resources, it is necessary to analyze both the dynamics of balance and instances of mutual cooperation. The research employs a mixed-methods approach, combining quantitative data with qualitative analysis. The quantitative component involves statistical data related to economic, political, and other forms of bilateral engagement to identify patterns and trends. The qualitative component uses a descriptive-analytical method to explore episodes of both cooperation and conflict, drawing on content analysis of primary documents. Sources include academic books, peer-reviewed articles, theses, credible websites, and international reports from research institutions. Every effort has been made to analyze the data impartially and without bias. This hybrid methodology produces well-documented and credible insights into the UAE–Türkiye relationship and enables a more rigorous testing of the study’s hypothesis. Results and Discussion: Research findings indicate that, despite diverging approaches to regional developments and differing attitudes toward political Islam in both domestic and foreign policy, Türkiye and the UAE have maintained relatively strong economic relations by recognizing and responding to mutual needs. Within the framework of the balance of power theory, the two countries have acted as geopolitical counterweights to each other, while simultaneously forging pragmatic economic partnerships that transcend their political differences. This mutual dependency has led to notable recalibrations in national interests. Economic indicators point to a steady strengthening of cooperation over the decade following the Arab uprisings. Since 2021, these relations have expanded considerably, with both countries setting ambitious goals for bilateral trade, targeting an exchange exceeding $30 billion in the near future. Conclusion: The trajectory of UAE–Türkiye relations demonstrates that political realism views international politics as the outcome of rational choices aimed at securing national interests. In this realist framework, states can—and often do—cooperate economically even while disagreeing politically. This pragmatic approach, based on mutual needs, creates opportunities to address shared challenges in a constructive atmosphere. A review of the past decade reveals that the UAE and Türkiye have engaged in consistent and constructive economic cooperation, even while acting as mutual constraints in regional geopolitics. Acknowledging its vulnerabilities as a small, sparsely populated state, the UAE has sought to benefit from Türkiye’s regional capabilities. Conversely, Türkiye’s economic fragility and dependence on foreign investment have encouraged it to develop a relationship with the UAE characterized by political restraint and economic collaboration. This evolving model reflects a broader pattern in international relations, where states balance competition with cooperation in pursuit of long-term strategic objectives. چکیده مبسوط مقدمه و اهداف: اگر انقلاب‌ها را نقطه شروع تغییر نظم بین‌المللی بدانیم، موج ناآرامی‌های عربی زمینه‌‌ساز ظهور نظم جدیدی شد که با وجود گذشت بیش از یک دهه، همچنان منطقه را تحت‌تاثیر قرار می‌دهد. این موج از اواخر 2010 در تونس آغاز شد و به سرعت در کشورهای عربی و حتی غیر عرب خاورمیانه گسترش یافت. اولین نتیجه این اعتراضات سرنگونی پنج حاکم در تونس، مصر، لیبی، یمن و در نهایت سوریه بود که منجر به تغییر بازیگران اصلی در روابط بین‌الملل خاورمیانه شد. این بدان معناست که برخی از کشورها مانند مصر، سوریه و اردن دیگر در مرکز معادلات قدرت منطقه‌ای قرار ندارند، در حالی که برخی دیگر مانند امارات متحده عربی، ترکیه و قطر به عنوان بازیگران اصلی خاورمیانه پس از ناآرامی‌های عربی ظاهر شدند. در این میان، رابطه امارات و ترکیه موضوع قابل توجهی است که باید مورد بررسی قرار گیرد، زیرا آنها بازیگران اصلی منطقه در این دوره جدید هستند. ناآرامی‌های عربی تاثیر عمیقی بر تغییر روابط بین این دو بازیگر گذاشت. علیرغم تعلق هر دوی این بازیگران به جهان اسلام و سنی بودن، دیدگاه‌های متفاوت آنها در مورد نقش و اجرای اسلام سیاسی منجر به درگیری بین آنها شده است. این درگیری ژئوپلیتیکی از شرق مدیترانه تا لبه جنوبی خلیج فارس و از سوریه تا لیبی مشهود است. روش: پژوهش حاضر با بهره‌گیری از نظریه موازنه قوا به بررسی روابط ترکیه و امارات در دوره پس از ناآرامی‌های عربی می‌پردازد. تجزیه و تحلیل موازنه و همکاری متقابل آنها برای دسترسی به منابع ملی مربوطه ضروری است. روش تحقیق ترکیبی از داده‌های کمی و تحلیل کیفی است. در بخش کمی، از داده‌های آماری روابط اقتصادی، سیاسی و سایر روابط بین دو کشور برای شناسایی الگوها و روندها استفاده می‌شود. بخش کیفی از روش توصیفی-تحلیلی استفاده می‌کند تا با تحلیل محتوای اسناد، روابط دوستانه و خصمانه آنها را عمیق‌تر بررسی کند. منابع این مطالعه شامل کتب، مقالات علمی معتبر، پایان‌نامه‌ها، وب سایت‌های مرتبط و گزارشات بین‌المللی موسسات تحقیقاتی است. تلاش شده است تا داده‌ها با رویکردی بی‌طرفانه تحلیل شوند. این رویکرد ترکیبی نتایج مستند و قابل اعتمادی را به دست می‌دهد که درک روابط امارات و ترکیه را افزایش می‌دهد و به طور مؤثرتری فرضیه تحقیق را آزمایش می‌کند. یافته‌ها: بررسی‌های انجام شده نشان می‌دهد که در دوره پس از ناآرامی‌های عربی، علیرغم جهت‌گیری‌های متفاوت این دو بازیگر نسبت به تحولات منطقه‌ای و نقش اسلام سیاسی در امور داخلی و خارجی، آنها با شناخت نیازهای متقابل، روابط اقتصادی نسبتا خوبی را حفظ کرده‌اند. در اصل، در چارچوب تئوری موازنه قوا، این بازیگران از نظر نفوذ ژئوپلیتیکی به عنوان محدودیت بر یکدیگر عمل کرده‌اند، در حالی که در بخش اقتصادی، بدون توجه به تقابل‌های سیاسی، شرکای قابل اعتمادی بوده‌اند. ذکر این نکته ضروری است که این احساس نیاز متقابل منجر به تعدیل در منافع ملی مربوطه آنها شده است. تحلیل شاخص‌های اقتصادی حاکی از تقویت همکاری بین این بازیگران در دوره 10 ساله پس از نا‌رامی‌های عربی است. این روابط از سال 2021 به‌طور قابل توجهی گسترش یافته است و هدف آنها حصول حجم تبادل اقتصادی بیش از 30 میلیارد دلار در سال‌های آینده است. نتیجه‌گیری: روابط متقابل این دو بازیگر نشان می‌دهد که سیاست در معنای واقع‌گرایانه آن بازتابی از انتخاب‌های عقلانی برای تحقق منافع ملی است. به عبارت دیگر، از منظر واقع‌بینانه، دولت‌ها می‌توانند و باید با یکدیگر همکاری کنند و در عین حال اختلاف داشته باشند. این همکاری و نیاز متقابل این فرصت را برای آنها فراهم می‌سازد تا در فضایی صمیمانه به مشکلات مربوطه رسیدگی کنند و راه‌حل بیابند. مروری بر تاریخ روابط میان امارات و ترکیه در دهه گذشته نشان می‌دهد که این دو بازیگر علیرغم خویشتن‌داری متقابل در معادلات منطقه‌ای، همکاری‌های اقتصادی سازنده نیز داشته‌اند. امارات متحده عربی، با تشخیص آسیب‌پذیری‌های ذاتی خود به عنوان یک کشور کوچک و کم جمعیت، به دنبال جلب حمایت ترکیه است. از سوی دیگر، ضعف اقتصادی و وابستگی ترکیه به سرمایه‌گذاری‌های خارجی منجر به توسعه الگوی خاصی از روابط شده که نشان‌دهنده خویشتن‌داری متقابل از منظر سیاسی و همکاری متقابل از منظر اقتصادی است.

https://piaj.sbu.ac.ir/article_105897_0863e1e164951fb28e24ecb91895b7ad.pdf

دانشگاه شهید بهشتی رهیافت‌های سیاسی و بین ‌المللی 1735-739X 17 2 2025 06 22 Examining the Role of Social Media in New Social Movements A Case Study of the Black Lives Matter Movement بررسی نقش رسانه‌های اجتماعی در جنبش‌های اجتماعی جدید مطالعه موردی: جنبش جان سیاهان مهم است 111 131 105898 10.48308/piaj.2025.239072.1662 FA علی داوری دانشجوی دکتری جامعه‌شناسی سیاسی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. مصطفی غفاری استادیار گروه جامعه‌شناسی سیاسی، دانشکده معارف اسلامی و علوم سیاسی، دانشگاه امام صـادق علیه‌السـلام، تهـران، ایران. Journal Article 2025 03 11 Abstract Extended Introduction: In recent decades, social media has emerged as a pivotal force in shaping collective action and public discourse. Within this context, new social movements have arisen that, unlike their classical predecessors, place greater emphasis on culture, identity, and decentralized organization. Alberto Melucci’s theory of new social movements highlights the importance of collective identity, symbolic action, and network-based structures in mobilizing individuals around shared objectives. One of the most prominent contemporary examples is the “Black Lives Matter” movement, which began in 2013 following George Zimmerman’s acquittal in the shooting of Trayvon Martin. It rapidly evolved from a local protest into a global phenomenon, garnering widespread support in response to systemic racism and police brutality. This study aims to examine the role of social media in shaping the characteristics and dynamics of the Black Lives Matter movement through the lens of Melucci’s theoretical framework. Methods: This research is theoretical in nature and employs a descriptive–analytical approach. Data were collected using a document-based method and include academic articles, official statements from the Black Lives Matter movement, social media posts, and secondary analyses by scholars in the field of social movements. Data analysis was conducted using a theory-driven approach, whereby pre-existing theoretical concepts provided the framework for organizing and interpreting the data. The analytical framework of this study is based on Alberto Melucci’s theory of new social movements, which emphasizes three levels of analysis: the nature of the movement, its organizational structure, and its goals. The analysis process was carried out in four stages: reconstructing Melucci’s theoretical framework; collecting data related to the movement; comparing the data with theoretical indicators; and analyzing the role of social media as an independent variable in relation to those indicators. Results and Discussion: The findings indicate that Black Lives Matter exhibits many key features of new social movements as defined by Melucci. Its collective identity centers on the intrinsic value of Black lives, and social media has played a central role in accelerating this process. These platforms allow individuals to share personal experiences and engage with the movement through the #BlackLivesMatter hashtag, fostering widespread solidarity across diverse communities. Symbolic actions—such as kneeling during the national anthem and the global protests following George Floyd’s death—have also become central to the movement. Disseminated via social media, these acts have evolved into international symbols of resistance to racism and systemic injustice. Moreover, the movement’s decentralized, network-based structure—which grants autonomy to local chapters and facilitates digital activism without formal membership—aligns with Melucci’s model of non-hierarchical organization in new social movements. However, the role of social media also presents challenges that call for a reevaluation of Melucci’s theory. The horizontal nature of digital platforms can lead to message fragmentation and inconsistencies in collective identity. While the rapid pace of online discourse expands the reach of protests, it can also intensify cycles of activism and contribute to activist fatigue. Additionally, the movement’s reliance on private platforms such as Twitter and Facebook raises concerns about censorship, algorithmic bias, and data privacy—issues not addressed in Melucci’s original framework. Conclusion: By integrating Melucci’s theoretical insights with the lived realities of the Black Lives Matter movement, this study demonstrates how social media can both strengthen and complicate the dynamics of new social movements. From rapidly fostering collective identity to broadening intersectional agendas, digital platforms have amplified the movement’s global resonance. At the same time, the speed and scale of online activism highlight the need to revisit and revise Melucci’s concepts. The findings suggest that future research should adapt Melucci’s framework to address contemporary challenges such as platform governance, algorithmic amplification, and activist burnout in digital environments. Updating existing theoretical models in this way will enable scholars to more effectively analyze the evolving nature of twenty-first-century social movements and their transformative potential. چکیده مبسوط مقدمه و اهداف: در چند دهه‌ اخیر، رسانه‌های اجتماعی به‌عنوان نیرویی محوری در شکل‌دهی به کنش جمعی و گفتمان عمومی ظهور کرده‌اند. در این بستر، جنبش‌های اجتماعی جدیدی پدیدار شده‌اند که بر خلاف اسلاف کلاسیک خود، بر فرهنگ، هویت و سازماندهی غیرمتمرکز تأکید دارند. نظریه‌ جنبش‌های اجتماعی جدید از دیدگاه آلبرتو ملوچی، بر اهمیت هویت جمعی، کنش نمادین و ساختارهای مبتنی بر شبکه در بسیج افراد پیرامون اهداف مشترک تأکید می‌کند. یکی از برجسته‌ترین نمونه‌های معاصر، جنبش «جان سیاه‌پوستان مهم است» است که در سال ۲۰۱۳، پس از تبرئه‌ جرج زیمرمن در ماجرای تیراندازی به تریوان مارتین شکل گرفت. این جنبش به‌سرعت از یک اعتراض محلی به پدیده‌ای جهانی بدل شد و در واکنش به نژادپرستی سازمان‌یافته و خشونت پلیس، حمایت گسترده‌ای را برانگیخت. این پژوهش در پی آن است که نقش رسانه‌های اجتماعی را در شکل‌دهی ویژگی‌ها و پویایی‌های جنبش جان سیاه‌پوستان مهم است بر اساس چارچوب نظری ملوچی بررسی کند. روش‌ها: این پژوهش از نظر نوع، نظری و از نظر رویکرد، توصیفی ـ تحلیلی است. داده‌های پژوهش از طریق روش اسنادی گردآوری شده‌اند و شامل مقالات علمی، بیانیه‌های رسمی جنبش «جان سیاهان مهم است»، پست‌های منتشرشده در رسانه‌های اجتماعی و تحلیل‌های ثانویه پژوهشگران حوزه جنبش‌های اجتماعی هستند. تحلیل داده‌ها بر اساس رویکرد تحلیل نظریه‌محور انجام شده است؛ بدین معنا که مفاهیم نظری از پیش‌موجود، به‌عنوان چارچوب مفهومی برای سازمان‌دهی و تفسیر داده‌ها به‌کار گرفته شده‌اند. چارچوب تحلیلی این پژوهش بر نظریه جنبش‌های اجتماعی جدید آلبرتو ملوچی مبتنی است که بر شاخص‌هایی در سه سطح ماهیت، ساختار و اهداف جنبش تأکید دارد. فرآیند تحلیل در چهار گام بازسازی چارچوب نظری ملوچی؛ گردآوری داده‌های مرتبط با جنبش؛ تطبیق داده‌ها با شاخص‌های نظری؛ و تحلیل نقش رسانه‌های اجتماعی به‌عنوان متغیری مستقل در ارتباط با این شاخص‌ها انجام شده است. یافته‌ها: نتایج نشان می‌دهد که جنبش «جان سیاهان مهم است» بسیاری از ویژگی‌های اصلی جنبش‌های اجتماعی جدید را که ملوچی مطرح می‌کند، در برمی‌گیرد. هویت جمعی این جنبش بر ارزش ذاتی جان سیاه‌پوستان متمرکز است و رسانه‌های اجتماعی این فرآیند را تسریع کرده‌اند. این سکوها به افراد اجازه می‌دهند تجربیات شخصی خود را به اشتراک بگذارند و از طریق هشتگ BlackLivesMatter به جنبش بپیوندند که منجر به همبستگی گسترده‌ای در میان گروه‌های مختلف شده است. کنش‌های نمادین نیز مانند زانو زدن در هنگام سرود ملی و اعتراضات جهانی پس از مرگ جورج فلوید در این جنبش نقش اساسی داشتند. این اقدامات که از طریق رسانه‌های اجتماعی گسترش یافتند، به نمادهای جهانی مقاومت در برابر نژادپرستی و بی‌عدالتی سازمان‌یافته تبدیل شدند. همچنین، ساختار غیرمتمرکز و شبکه‌ای جنبش که به شاخه‌های محلی استقلال داد و کنشگری دیجیتال را بدون نیاز به عضویت رسمی امکان‌پذیر کرد، با الگوی ملوچی در مورد سازماندهی غیر سلسله‌مراتبی جنبش‌های اجتماعی جدید مطابقت دارد. بااین‌حال، رسانه‌های اجتماعی چالش‌هایی را نیز ایجاد کرده‌اند که نیازمند بازنگری در نظریه‌ ملوچی است. ساختار افقی این سکوها می‌تواند به پراکندگی پیام‌ها و فقدان انسجام در هویت جمعی منجر شود. سرعت بالای گفتگوهای آنلاین، علاوه بر افزایش دامنه‌ اعتراضات، می‌تواند چرخه‌های کنشگری را تسریع کرده و منجر به فرسودگی فعالان شود. از سوی دیگر، وابستگی جنبش‌ها به سکوهای خصوصی مانند توییتر و فیسبوک، چالش‌هایی مانند سانسور، سوگیری الگوریتمی و مسائل مربوط به حریم خصوصی داده‌ها را مطرح می‌کند که در چارچوب اولیه‌ ملوچی مورد توجه قرار نگرفته است. نتیجه‌گیری: با ترکیب دیدگاه‌های ارائه‌شده در چارچوب ملوچی و واقعیت‌های جنبش جان سیاه‌پوستان مهم است، این مطالعه نشان می‌دهد که چگونه رسانه‌های اجتماعی می‌توانند هم‌زمان ویژگی‌های جنبش‌های اجتماعی جدید را تقویت کنند و آن‌ها را پیچیده سازند. از شکل‌گیری سریع هویت جمعی تا گسترش دستور کارهای میان‌بخشی، سکوهای دیجیتال بازتاب جهانی جنبش را پررنگ‌تر کرده‌اند. درعین‌حال، گستره و سرعت کنشگری آنلاین نیز نشان می‌دهد که مفاهیم اولیه‌ ملوچی باید مجدداً بازنگری شوند. نتایج این تحقیق حاکی از آن است که پژوهش‌های آتی باید ایده‌های ملوچی را با در نظر گرفتن موضوعاتی مانند حکمرانی سکوها، تقویت الگوریتمی و فرسودگی کنشگری در محیط‌های برخط تطبیق دهند. با به‌روزرسانی الگوهای نظری موجود، پژوهشگران می‌توانند فرآیندهای پویایی را که در شکل‌گیری جنبش‌های اجتماعی قرن بیست‌ویکم و ظرفیت دگرگون‌ساز آن‌ها نقش دارد، بهتر تحلیل کنند.

https://piaj.sbu.ac.ir/article_105898_f37888007a1e3ee6872aad5dd1de8d37.pdf

دانشگاه شهید بهشتی رهیافت‌های سیاسی و بین ‌المللی 1735-739X 17 2 2025 06 22 Representation of Iran among Iraqi social media users (A case study of Facebook users after the defeat of ISIS until the martyrdom of Hajj Qassem Soleimani) بازنمایی ایران در میان کاربران شبکه های اجتماعی عراق (مطالعه مورد کاربران فیس بوک پس از شکست داعش تا شهادت حاج قاسم سلیمانی) 132 149 105900 10.48308/piaj.2025.238309.1632 FA محسن فینی زاده بیدگلی دکتری علوم ارتباطات واحد علوم تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. Journal Article 2025 01 08 Extended Abstract Introduction and Objectives:The nature and essence of power have varied across historical eras, shaped by social, cultural, political, and technological structures. In classical, modern, and postmodern periods, power has taken on different definitions and manifestations. However, in today's world—and likely in the future—soft power and public diplomacy offer some of the most relevant frameworks for understanding power’s current form and function. At the same time, the growing importance of social networks has become an undeniable reality. These platforms provide a valuable source of insight into public opinion on a wide range of subjects, from political figures and national policies to foreign relations and cultural perceptions. Given Iraq's geographic proximity, deep religious and cultural ties with Iran, and its potential as both a strategic partner and a major market, understanding Iraqi public sentiment toward Iran is more vital than ever. Factors such as Iran’s military advisory presence in Iraq, its role in the defeat of ISIS, long-standing support for Iraqi resistance groups, and the presence of shared religious sites underscore the importance of analyzing Iraqi societal attitudes toward Iran. In this context, the representation of Iran’s image among Iraqi users on social media—particularly on Facebook, which remains the dominant platform in Iraq—can serve as a meaningful indicator of the success of Iran’s soft power and public diplomacy efforts. Method: This research focuses on the representation of Iran among Iraqi social media users, with Facebook as the primary source of data due to its widespread use in Iraq. Data was collected, cleaned, stored, and processed using computer-based systems. The study employed thematic analysis to examine content posted by Iraqi Facebook users from the period following the defeat of ISIS up to the martyrdom of General Qassem Soleimani. The data was analyzed on a yearly basis to track evolving trends and sentiments. Discussion and Result:The research identified and categorized the main topics related to Iran from 2018 to 2020 into fourteen primary themes. These include: - Groups aligned with the Islamic Revolution. - Political relations between Iran and Iraq. - Commentary on Iranian religious and social culture. - Content related to the Sacred Defense and the Iran-Iraq War. - Economic relations and Iranian products. - Allegations of Iranian interference in Iraqi elections and governance. - Sports-related topics between the two nations. - Bilateral news coverage. - U.S. sanctions on Iran and Iraq's role. -Representations of Iranian political and military figures (e.g., the Supreme Leader, the President, General Soleimani). - The Arbaeen pilgrimage and the presence of Iranians during the procession. These themes provide a multifaceted view of Iran’s image on Iraqi social media platforms. Conclusion: The image of Iran among Iraqi Facebook users faces significant challenges. Despite Iran’s military assistance in the fight against ISIS and the sacrifices made—such as the martyrdom of Iranian youth and military commanders to ensure Iraq’s security—these contributions receive limited visibility in online Iraqi discourse. Figures like General Soleimani, who played a key role in these efforts, are not consistently portrayed as heroes or mythic figures in Iraqi social media narratives. Moreover, Iranian products lack strong visibility and support in terms of advertising volume and consumer engagement among Iraqi users. Overall, the data suggests that Iran’s soft power has not translated effectively into positive public sentiment in Iraq during the studied period. Strategic efforts in public diplomacy and targeted media engagement may be necessary to reshape and enhance Iran's image in Iraqi society. چکیده مبسوط مقدمه و اهداف: قدرت در دوران مختلف متاثر از ساختارهای اجتماعی، فرهنگی، سیاسی و تکنولوژیک ماهیت و طبیعت متفاوتی داشته است. در دوران کلاسیک، مدرن و پسامدرن تعاریف و جلوه‌های متفاوتی از این مفهوم قابل بررسی است، اما به‌نظر می‌رسد آنچه در جهان امروز و آینده بیشتر بتواند ماهیت آن را تبیین و توصیف کند، قدرت نرم و دیپلماسی عمومی است. در این متن، اهمیت شبکه‌های اجتماعی در سال‌های اخیر به واقعیتی بدیهی تبدیل شده و منبع بسیار مفیدی برای استخراج نظر کاربران در مورد موضوعات، شخصیت‌ها، محصولات و حتی مباحث کلان کشور و روابط خارجی و داخلی است. عراق به عنوان یک همسایه با قرابت مذهبی و فرهنگی عمیقی که می‌تواند بازاری بزرگ و شریکی استراتژیک برای ایران باشد، همچنین حضور مستشاری نظامی در عراق و موفقیت در شکست داعش در کنار حمایت ایران از گروه‌های مقاومت عراقی در سال‌های پس از صدام و وجود اماکن مقدسه، نیاز بیش از پیش به شناخت رویکرد و نظر جامعه عراقی نسبت به ایران را دوچندان می‌کند. در نگاه کلی بازنمایی تصویر ایران در میان کاربران شبکه‌های اجتماعی عراق به ویژه فیس‌بوک می‌تواند سنجه‌ای اولیه از میزان موفقیت قدرت نرم و دیپلماسی عمومی ایران در عراق باشد. روش: محور اصلی این پژوهش حول بازنمایی ایران در میان کاربران شبکه‌های اجتماعی عراق شکل گرفته و داده‌های بستر فیس‌بوک به عنوان اصلی‌ترین و بزرگ‌ترین بستر شبکه اجتماعی کاربران عراقی با استفاده از سیستم‌های کامپیوتری جمع‌آوری، ذخیره‌سازی، نویزگیری و پردازش شده است. پس از آن با بهره‌گیری از روش تحلیل تماتیک روی داده‌های فیس‌بوکِ کاربران عراقی پس از شکست داعش تا شهادت سردار سلیمانی مورد بررسی و پردازش به تفکیک سال انجام گرفته است. یافته‌ها: اصلی‌ترین موضوعاتی که حول مسائل مرتبط با ایران در فیس بوک عراقیِ منتشر شده به تفیکیک سال از سال 2018 تا 2020 و در چهارده تم اصلی طبقه‌بندی و سطح بندی شده که مهمترین این موضوعات عبارت است از: - گروه‌های همسو با انقلاب اسلامی- روابط سیاسی ایران و عراق - اظهار نظر در مورد فرهنگ دینی و اجتماعی مردم ایران - محتواهای مرتبط با دفاع مقدس و تاریخ جنگ عراق و ایران - موضوع روابط اقتصادی و محصولات ایرانی - دخالت ایران در انتخابات و حکومت عراق -موضوعات ورزشی بین دو کیور - اخبار بین دو کشور - تحریم آمریکا علیه ایران و نقش عراق و مقامات ایرانی (شامل مسئولین و شخصیت‌های سیاسی و نظامی کشور، مقام معظم رهبری، رییس جمهور، سردار سلیمانی) - زیارت اربعین و حضور ایرانیان در این پیاده روی می‌شوند، تا نمایی روشن از تصویر ایران در شبکه‌های اجتماعی عراق قابل نمایش باشد. نتیجه‌گیری: تصویر ایران در میان کاربران عراقی با چالش‌های زیادی روبرو است و گذشت سال‌ها از شکست داعش و دیگر خدمات ایران به عراق چندان در نمای قدرت نرم ایران در عراق موثر نبوده است. سهم ایران از خروج داعش و دفاع و هزینه‌هایی مانند شهادت جوانان و سردار‌های ایرانی برای حفظ امنیت مردم عراق در محتواهای عراقی‌ها کمتر دیده می‌شود. موضوعات مطرح شده حول مقامات حاضر در عراق همچون شهید سلیمانی که جان خود را در این راه داده، شباهتی به یک اسطوره و یا یک قهرمان ندارد. محصولات ایرانی جایگاه مناسبی از نظر حجم تبلیغات و حمایت در میان کاربران عراقی ندارند.

https://piaj.sbu.ac.ir/article_105900_d45a04c4a9b142801f9fb61da3a2c863.pdf

دانشگاه شهید بهشتی رهیافت‌های سیاسی و بین ‌المللی 1735-739X 17 2 2025 06 22 A Comparative Study of the Relationship Between Rights and Good in Rawlsian Perspective on the Protests Against the Murder of George Floyd (2020) and the Protests Against the Palestinian Genocide (2024) in the United States مطالعه تطبیقی رابطة حق و خیر با رویکرد رالزی در اعتراضات به قتل جورج فلوید (2020) و اعتراضات به نسل‌کشی فلسطینی‌ها (2024) در ایالات متحده آمریکا 150 178 105901 10.48308/piaj.2025.238547.1639 FA میثم بهارلو دانشجوی دکتری علوم سیاسی، گروه آموزشی اندیشه سیاسی، دانشکده معارف اسلامی و علوم سیاسی، دانشگاه امام صادق علیه السلام، تهران، ایران(نویسنده مسئول). مجمدصادق نصرت پناه استادیار گروه آموزشی اندیشه سیاسی، دانشکده معارف اسلامی و علوم سیاسی، دانشگاه امام صادق علیه السلام، تهران، ایران. Journal Article 2025 01 28 Extended Abstract Introduction and Objectives: This article offers a comparative study of the relationship between the concepts of the “right” and the “good” in John Rawls’s political philosophy, with a focus on their implications for domestic politics in the United States. The main objective is to examine how these two normative concepts played out during two major instances of civil protest: the protests following the killing of George Floyd in 2020, and the protests against the genocide in Palestine in 2024. John Rawls, emphasizing the priority of the right over the good, conceives political philosophy as a framework for achieving fundamental agreement and resolving social conflicts in a pluralistic society. In light of this, the article explores how the interplay between the concepts of right and good influenced the policy responses and ideological orientations of the U.S. political elite—especially within the two dominant parties—during these protest movements. Methods: This study employs a method of philosophical analysis. In the first stage, the Rawlsian concepts of right and good are identified and elaborated, primarily as presented in A Theory of Justice. These concepts are then compared with Rawls’s later works and with the ideas of other political philosophers, especially Immanuel Kant, in order to clarify their role within political theory. Subsequently, Rawls’s position is contrasted with alternative frameworks—particularly utilitarianism—to highlight the distinction between emphasizing the priority of right versus that of good. Finally, through a comparative evaluation, the study analyzes how these philosophical distinctions influenced U.S. political and social reactions to the crises in question. Results and Discussion: The findings indicate that the Democratic Party has generally prioritized the protection of individual rights and liberties, whereas the Republican Party tends to emphasize the protection of the public good—often framed in terms of public security, national pride, Christian values, and similar ideals. Thus, during the George Floyd protests, the Trump administration—under pressure from Democratic discourse and public mobilization—partially aligned with Rawlsian principles by affirming certain rights-based claims. In contrast, during the 2024 protests against the genocide in Palestine, both major parties, including the Biden administration, prioritized conceptions of the public good (e.g., foreign policy interests, national security, and strategic alliances) over the individual rights of protestors and marginalized groups. Conclusions: This analysis suggests that the departure from Rawls’s principle of the priority of the right over the good—particularly evident during the Palestinian protests—stems from the concentration of wealth and influence within a semi-hidden oligarchic structure. This system justifies itself through an appeal to the protection of private property rights. One striking example is the role of lobbying organizations such as the American Israel Public Affairs Committee (AIPAC), which, by financing electoral campaigns, has effectively constrained democratic responsiveness and subordinated fundamental rights to vested interests. This issue also touches on a broader critique of liberal neutrality. As conservative philosopher John Kekes argues in Against Liberalism, the liberal state cannot remain neutral with regard to the values it seeks to uphold. In pluralistic societies, groups may emerge that reject liberal rights altogether—and, through political mobilization, may gain significant influence. This calls into question whether a liberal state can consistently maintain neutrality while preserving its foundational principles. چکیده مبسوط مقدمه و اهداف: مقاله پیش‌رو به مطالعه مقایسه‌ای نسبت «حق» و «خیر» در اندیشة فلسفی جان رالز و پیامدهای آن بر سیاست داخلی ایالات متحده آمریکا پرداخته است. هدف اصلی پژوهش بررسی نسبت دو مفهوم حق و خیر در دو مقطع مهم از اعتراضات مدنی یعنی اعتراض به قتل جورج فلوید (2020) و اعتراض به نسل‌کشی فلسطین (2024) است. جان رالز با ایدة محوری تقدم حق بر خیر، فلسفة سیاسی را ابزاری برای به وجود آوردن توافق‌های بنیادین و حل تعارضات اجتماعی می‌داند. از این رو، مقاله بدین می‌پردازد که چگونه تعامل مفاهیم حق و خیر بر سیاست‌گذاری‌های نخبگان دو حزب حاکم در واکنش به جنبش‌های اعتراضی مذکور تاثیر گذاشته است. روش‌: این پژوهش با بهره‌گیری از روش تحلیل فلسفی انجام شده است. در گام نخست، مفاهیم «حق» و «خیر» در اندیشه رالز، به‌ویژه براساس کتاب «عدالت به مثابه انصاف»، شناسایی و تبیین شد. سپس این مفاهیم با سایر آثار رالز و دیدگاه‌های فلاسفه دیگر، به‌ویژه ایمانوئل کانت، مقایسه گردید تا جایگاه آنها در فلسفه سیاسی مشخص شود. در ادامه، تحلیل تطبیقی میان نظریه رالز و سایر مکاتب، مانند اصالت فایده، صورت گرفت تا تمایز تأکید بر تقدم حق در مقابل تقدم خیر مشخص شود. در نهایت، با بررسی تطبیقی، تأثیر این مفاهیم بر واکنش‌های سیاسی و اجتماعی ایالات متحده در قبال بحران‌های معاصر تحلیل شد. یافته‌ها: خروجی مقاله نشان می‌دهد که تا حدود زیادی حزب دموکرات به دنبال پاسداری از حقوق و آزادی‌های فردی است و درمقابل، جمهوری‌خواهان طرفدار حفاظت از خیرعمومی در قالب امنیت عمومی، غرور ملی، ارزش‌های مسیحی و غیره هستند. از این رو، برخلاف اعتراضات جورج فلوید که تا حدودی رویکرد رالزی با فشار حزب دموکرات بر جمهوری خواهان (دولت اول مستقر ترامپ) رعایت شد، در اعتراضات ضدنسل‌کشی در فلسطین، با وجود در قدرت بودن دموکرات‌ها (دولت بایدن) هر دو حزب از رویکرد اولویت خیرعمومی بر حقوق فردی دفاع کردند. نتایج: تحلیل‌ها در این پژوهش نشان می‌دهند که ریشة انحراف جامعة سیاسی آمریکا از اصل تقدم حق بر خیر در اعتراضات ضدنسل‌کشی در فلسطین، انباشت ثروت در دست یک الیگارشی نیمه پنهان با دعاوی پاسداری حق مالکیت خصوصی همچون کمیته روابط عمومی آمریکا و اسرائیل موسوم به آیپک است که درقالب حمایت از کارزارهای انتخاباتی، حقوق اساسی و بنیادین را به گروگان گرفته است. این مشکل در یک نگاه دقیقتر به اصل بی‌طرفی دولت لیبرال نیز باز می‌گردد. در نقد پیامدهای بی‌طرفی دولت لیبرال، جان کیکس به عنوان یک محافظه‌کار در کتاب «علیه لیبرالیسم» این نکته را مطرح می‌کند که اساساً دولت لیبرال هم نمی‌تواند نسبت به ارزش‌های مورد قبول خود بی‌طرف باشد زیرا ممکن است گروه هایی در جامعه شکل بگیرند که مخالف آن ارزش‌ها (حقوق اساسی لیبرال) بوده و قدرت سیاسی-اجتماعی را در دست بگیرند.

https://piaj.sbu.ac.ir/article_105901_358e3d50f9eb5928044d2e1c7c9d2cec.pdf