دانشگاه شهید بهشتی رهیافت‌های سیاسی و بین ‌المللی 1735-739X 17 1 2025 04 23 The Role of Emotions in the Persistence of Tensions and Conflicts in the Middle East (2011–2024) نقش عواطف در تداوم تنش‌ها و منازعات خاورمیانه (2024-2011) 1 22 105540 10.48308/piaj.2025.237846.1617 FA سید جلال دهقانی فیروزآبادی استاد گروه روابط بین‌الملل، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران. 0000-0003-1055-531X فاطمه دمیرچی دانشجوی دکتری مطالعات منطقه‌ای، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران Journal Article 1970 01 01 Extended Abstract Introduction: In the years following the Arab Spring, the Middle East has experienced profound and complex transformations that have influenced patterns of convergence and divergence among countries in the region. However, one aspect that has received less attention in political analyses is the role of emotions in these developments. Accordingly, the main research question of this study is: How have emotions influenced the persistence of tensions and conflicts in the Middle East between 2011 and 2024? In response to this question, the hypothesis proposed is that ethnic, religious, and nationalist emotions in the Middle East after the Arab Spring have led to increased internal conflicts, strengthened anti-foreign sentiments, and heightened public dissatisfaction. Consequently, instead of focusing on collective cooperation, regional countries have prioritized preserving their identities and engaging in regional rivalries. As a result, these emotional dynamics have significantly shaped the orientations and relationships of Middle Eastern countries, steering them toward the persistence of tensions and divergence. The present study aims to examine the impact of emotions on the continuation of tensions and conflicts in Middle Eastern countries from 2011 to 2024. Methods: This study employs a quantitative analysis method and an explanatory-descriptive approach to investigate the role of ethnic, religious, and nationalist emotions in the persistence of tensions and conflicts in the Middle East between 2011 and 2024. The research data has been gathered from library sources and analyzed using quantitative tools to assess the correlation between variables. Resalts and Discussion: Following the Arab Spring, Middle Eastern countries faced numerous challenges that intensified nationalist, religious, and ethnic emotions in the region. Based on the theoretical framework of emotional realism, the fear of weakening national and religious identities has driven states and various groups toward reinforcing ethnic and religious boundaries. As a result, instead of fostering cooperation, these dynamics have fueled further conflicts. These emotions, particularly in countries affected by foreign interventions, have led to increased distrust toward external powers and even neighboring states. Consequently, instead of striving for regional cooperation, governments in the region have adopted isolationist policies and strengthened their national identities. Another critical aspect in explaining the hypothesis is the role of collective emotions in Middle Eastern conflicts based on religious and ethnic identities. Regional rivalries among Middle Eastern states have contributed to the formation of religious blocs, each seeking regional and international support. Here, emotional realism explains how religious and ethnic emotions can be politically instrumentalized, leading to intensified competition and conflicts instead of cooperation. Furthermore, emotional realism highlights how the fear of internal instability and external threats has compelled regional states to adopt conservative and isolationist policies. Conclusion: This study aimed to examine the impact of emotions on the persistence of tensions and conflicts in the Middle East between 2011 and 2024 through the theoretical framework of emotional realism. The findings suggest that emotions have exacerbated conflicts in the post-Arab Spring Middle East. Under these conditions, collective emotions and identities have not only played a central role in shaping domestic and foreign policies but have also emerged as significant obstacles to regional cooperation. Particularly in times of crisis and instability, emotions have reinforced ethnic and religious identities, prompting states to adopt conservative and competitive policies, ultimately leading to the intensification of both internal and international conflicts in the Middle East. چکیده مبسوط مقدمه و اهداف: در سال‌های پس از بهار عربی، منطقه خاورمیانه شاهد تحولات عمیق و پیچیده‌ای بوده است که بر الگوهای همگرایی و واگرایی میان کشورهای این منطقه نیز تأثیر گذاشته است. با این حال، یکی از جنبه‌های کمتر مورد توجه در تحلیل‌های سیاسی، نقش عواطف در این تحولات می‌باشد. در همین راستا سوال اصلی پژوهش این است که عواطف چه تاثیری بر تداوم تنش‌ها و منازعات در خاورمیانه طی سالهای ۲۰۱۱ تا ۲۰۲۴ داشته‌اند؟ در پاسخ به سوال فوق، این فرضیه مطرح می‌شود که عواطف قومی، مذهبی و ناسیونالیستی در خاورمیانه پس از بهار عربی با افزایش درگیری‌های داخلی، تقویت احساسات ضد خارجی و نارضایتی عمومی موجب شده‌اند که کشورهای منطقه به جای تمرکز بر همکاری‌های جمعی، بر حفظ هویت‌های خود و رقابت‌های منطقه‌ای متمرکز شوند و در نتیجه بطور قابل توجهی جهت گیری‌ها و روابط کشورهای منطقه را به سمت تداوم تنش‌ها و واگرایی سوق داده‌اند. هدف تحقیق حاضر بررسی تأثیر عواطف بر تداوم تنش‌ها و منازعات کشورهای خاورمیانه در بازه زمانی ۲۰۱۱ تا ۲۰۲۴ می‌باشد‌. روش شناسی: این پژوهش با بهره‌گیری از روش تحلیل کمی و رویکرد توضیحی-تبیینی، به بررسی نقش عواطف قومی، مذهبی و ناسیونالیستی در تداوم تنش‌ها و منازعات خاورمیانه طی سال‌های ۲۰۱۱ تا ۲۰۲۴ می‌پردازد. داده‌های پژوهش از منابع کتابخانه‌ای گردآوری شده و با استفاده از ابزارهای کمی، همبستگی میان متغیرها تحلیل می‌شود. یافته‌ها: پس از وقوع بهار عربی، کشورهای خاورمیانه با چالش‌های متعددی مواجه شدند که موجب تشدید عواطف ملی‌گرایانه، مذهبی و قومی در این منطقه شده است. بر اساس چارچوب نظری واقع‌گرایی عاطفی، ترس از تضعیف هویت ملی و مذهبی، دولت‌ها و گروه‌های مختلف را به سمت تقویت مرزها و هویت‌های قومی و مذهبی سوق داده و در نتیجه، به جای همکاری به درگیری‌های بیشتر دامن زده است. این عواطف، به‌ویژه در کشورهایی که از مداخلات خارجی رنج برده‌اند، موجب افزایش بی‌اعتمادی به قدرت‌های خارجی و حتی کشورهای همسایه شده است. در نتیجه، دولت‌های این کشورها به جای تلاش برای ایجاد همکاری‌های منطقه‌ای، به سیاست‌های انزواگرایانه و تقویت هویت‌های ملی خود روی آورده‌اند. نکته مهم دیگر در تبیین فرضیه، نقش عواطف جمعی در منازعات خاورمیانه بر اساس هویت‌های مذهبی و قومی است. رقابت‌های منطقه‌ای میان کشورهای خاورمیانه به شکل‌گیری بلوک‌های مذهبی منجر شده که هر کدام سعی در جذب حمایت‌های منطقه‌ای و بین‌المللی داشته‌اند. در اینجا، واقع‌گرایی عاطفی توضیح می‌دهد که چگونه عواطف مذهبی و قومی می‌توانند به عنوان ابزارهای سیاسی مورد استفاده قرار گیرند و به جای همکاری، به تشدید رقابت‌ها و درگیری‌ها منجر شوند. از سوی دیگر، واقع‌گرایی عاطفی نشان می‌دهد که چگونه ترس از بی‌ثباتی داخلی و تهدیدات خارجی، دولت‌های منطقه را وادار به اتخاذ سیاست‌های محافظه‌کارانه و انزواگرایانه کرده است. نتیجه گیری: در پژوهش حاضر تلاش شد تا به بررسی تاثیر عواطف در تداوم تنش‌ها و منازعات در خاورمیانه طی سالهای ۲۰۱۱ تا ۲۰۲۴ بر اساس چارچوب نظری واقع گرایی عاطفی پرداخته شود. در خاورمیانه پس از بهار عربی عواطف منجر به تشدید منازعات شده است و در این شرایط، عواطف و هویت‌های جمعی نه تنها به عنوان عوامل اصلی در شکل‌دهی به سیاست‌های داخلی و خارجی عمل کرده‌اند، بلکه به عنوان موانعی جدی بر سر راه همکاری‌های منطقه‌ای نیز ظاهر شده‌اند. این عواطف، به‌ویژه در شرایط بحرانی و بی‌ثباتی، موجب تقویت هویت‌های قومی و مذهبی شده و دولت‌ها را به سمت سیاست‌های محافظه‌کارانه و رقابتی سوق داده است که در نهایت منجر به تشدید درگیری‌های داخلی و بین‌المللی در خاورمیانه شده است

https://piaj.sbu.ac.ir/article_105540_6fd3ff0514e7f4e0f9d8951c2bbaf2fd.pdf

دانشگاه شهید بهشتی رهیافت‌های سیاسی و بین ‌المللی 1735-739X 17 1 2025 04 23 Development-oriented foreign policy; a framework for analyzing Nordics relations سیاست خارجی توسعه گرا، چارچوبی برای تحلیل روابط نوردیک ها 23 47 105645 10.48308/piaj.2025.238218.1627 FA رضا رحمتی استادیار روابط بین الملل، گروه علوم سیاسی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران Journal Article 2025 04 23 Abstract Extended: Introduction: The establishment of a close relationship between sociology, political science and economics was established with the beginning of the new institutionalist debates in the mid-1980s and in particular with the efforts of Douglas North. Research findings show that this economic growth, increased foreign investment, trading partners (imports and exports), etc., is configured with attention to the internal environment. The Scandinavian economies (Denmark, Norway and Sweden) are among the richest economies in the world. Scandinavian people enjoy the highest living standards in the world due to a relatively low wage gap, very high employment and high taxes, along with good quality education and social security. From a regional perspective, Scandinavia is a cohesive region that performs much better than the average of the European Union and the Organization for Economic Cooperation and Development (OECD). However, these countries differ on a number of important parameters: Sweden has the largest economy, followed by Norway and Denmark. Norway, on the other hand, has the highest level of GDP per capita, while only Denmark has shown a positive GDP growth rate since the 2008 financial crisis. Accordingly, a look at the statistics and data on foreign trade, the total value of exports and imports, and the economic performance of these countries helps to a great extent to formulate development-oriented approaches based on institutional patterns, the embedding of the economy in politics, elite perception, and a development-oriented foreign policy. For example, statistics on exports and imports of goods and services in Scandinavia show that in the period 2010-2020, we see a significant growth in the total value of exports of these countries. Methods: The present research method will be developmental in terms of purpose, descriptive-analytical in terms of method, and library in terms of data collection. The author's approach will be descriptive and analytical. Results and Discussion: Classical approaches hold that foreign policy is separate from domestic policy and that states are like billiard balls on the international stage that are in a state of flux with respect to their domestic relations. This is while recent approaches hold that domestic policy and foreign policy have an inseparable relationship with each other. Institutionalism in political economy is one of the approaches that, while paying attention to social traditions and institutions, emphasizes the importance of domestic relations over foreign practices and approaches. This issue becomes more important when examined in the context of Scandinavian countries. The research hypothesis, while utilizing an anthology method and resorting to institutional, perceptual, and development-oriented approaches, is that foreign policy and domestic policy have intertwined and "etched" relationships with each other, in such a way that domestic policy, by offering cultural, political, economic, and social attractions, has been able to create an environment receptive to a dynamic economy, and foreign policy, with its mobility, has been able to advance the goals of developmentism by attracting foreign direct investment, national branding, international coordination, the greatest amount of international communications, neutrality, and de-securitization of economic relations. Institutionalism emerged in the late 1870s and in response to the mechanical rationalism of the classical and neoclassical schools of economics. Conclusion: Institutionalism gradually defined development from a non-classical perspective, given the major importance it gave to the cultural, social, political, and economic contexts and infrastructures of society. Institutions emerged as a product of human behavior and therefore were important. In the institutionalist model, political institutions are of great importance due to their importance in the formation, consistency and application of rules, both formal and informal, and therefore the role of the state in institutional economics becomes important. چکیده مبسوط: مقدمه و اهداف: ایجاد ارتباط تنگاتنگ بین جامعه‌شناسی، علوم سیاسی و اقتصاد، با شروع مباحث نهادگرایانه نوین از سال‌های میانه دهه 1980 و به‌طور خاص با تلاش‌های داگلاس نورث ایجاد شد.یافته-های پژوهش نشان می‌دهد که این رشد اقتصادی، افزایش سرمایه‌گذاری خارجی، شرکای تجاری (واردات و صادرات) و ... با عطف توجه به محیط داخلی پیکربندی شده است. اقتصادهای اسکاندیناوی (دانمارک، نروژ و سوئد) جزو ثروتمندترین اقتصادهای جهان هستند. مردم اسکاندیناوی به‌دلیل شکاف دستمزد نسبتا کم، اشتغال بسیار بالا و مالیات هنگفت همراه با کیفیت خوب آموزش و تامین اجتماعی از بالاترین استانداردهای زندگی در جهان برخوردار هستند. از دیدگاه منطقه‌ای اسکاندیناوی یک منطقه منسجم است که عملکرد بسیار بالاتری از میانگین اتحادیه اروپا و سازمان همکاری و توسعه اقتصادی OECD دارد. با این حال، این کشورها بر اساس پارامترهای قابل توجهی متفاوت هستند: سوئد بزرگترین اقتصاد را دارد و پس از آن نروژ و دانمارک قرار دارند. از سوی دیگر نروژ دارای بیشترین سطح تولید ناخالص داخلی سرانه است، در حالی که تنها دانمارک نرخ رشد تولید ناخالص داخلی مثبت را از زمان بحران مالی سال 2008 نشان داده است. بر این اساس، نگاهی به آمارها و داده‌های تجارت خارجی، ارزش کل صادرات و واردات و شکرای اقتصادی این کشورها تا حد بسیاری به این موضوع کمک می‌کند که رویکردهای توسعه‌گرا بر اساس الگوهای نهادی، حک‌شدگی اقتصاد به سیاست، ادراک نخبگی و سیاست خارجی توسعه‌گرا صورت-بندی شود. برای مثال آمارهای مربوط به صادرات و واردات کالاها و خدمات در اسکاندیناوی نشان می-دهد که در دوره سال‌های 2010-2020 شاهد رشد قابل توجه ارزش کل صادرات این کشورها هستیم. روش: روش پژوهش حاضر به لحاظ هدف، توسعه‌ای و به لحاظ روش، توصیفی-تحلیلی و به-لحاظ نحوه گردآوری داده‌ها، کتابخانه‌ای خواهد بود. رویکرد مؤلف توصـیفی و تحلیلی خواهد بود. یافته‌ها: بحث رویکردهای کلاسیک بر آن هستند که سیاست خارجی، منفصل از سیاست داخلی است و دولت‌ها همچون توپ بیلیاردی در صحنه بین‌المللی محسوب می‌شوند که نسبت به مناسبات داخلی خود در شرایط فک‌شدگی قرار می‌گیرند. این در حالی است که رویکردهای متاخر بر آنند که سیاست داخلی و سیاست خارجی رابطه گسست‌ناپذیری نسبت به هم‌دیگر دارند. نهادگرایی در اقتصاد سیاسی جزو رویکردهایی محسوب می‌شود که ضمن توجه به سنت‌ها و نهادهای اجتماعی، بر اهمیت مناسبات داخلی بر رویه‌ها و رویکردهای خارجی تأکید می‌شود. این موضوع هنگامی که در بستر کشورهای اسکاندیناوی مورد بررسی قرار می‌گیرد، اهمیت بیشتری به خود می‌گیرد. این پژوهش ضمن بهره‌گیری از روشی گلچین‌گرایانه و توسل به رویکردهای نهادی، ادراکی و توسعه‌گرا، بر آن است که سیاست خارجی و سیاست داخلی روابطی در هم تنیده و «حک‌شده» نسبت به هم دارند، به-نحوی که سیاست داخلی با عرضه جذابیت‌های فرهنگی، سیاسی، اقتصادی و اجتماعی توانسته محیطی پذیرای اقتصاد پویا را ایجاد کند و سیاست خارجی با تحرک توانسته با جذب سرمایه‌گذاری مستقیم خارجی، برندسازی ملی، هماهنگی بین‌المللی، بیشترین میزان ارتباطات بین‌المللی، بی‌طرفی و غیرامنیتی‌سازی مناسبات اقتصادی، اهداف توسعه‌گرایی را پیش ببرد. نهادگرایی در سال‌های پایانی دهه 1870 میلادی و در پاسخ به عقلانی‌پنداری مکانیکی مکتب اقتصاد کلاسیک و نئوکلاسیک به-وجود آمد. نتیجه‌گیری: نهادگرایی کم‌کم و با توجه به اهمیت عمده‌ای که به زمینه‌ها و زیرساخت‌های فرهنگی، اجتماعی، سیاسی و اقتصادی جامعه، می‌داد، توسعه‌یافتگی را از منظری غیرکلاسیک تعریف می‌کرد. نهادها به‌عنوان محصولی از رفتار انسان پدید می‌آمدند و هم از این‌رو، اهمیت داشتند. در مدل نهادگرایی، نهادهای سیاسی، به‌دلیل اهمیتی که در شکل‌گیری و قوام و اعمال قواعد اعم از قواعد رسمی و قواعد غیررسمی دارند، از اهمیت بسیاری برخوردارند، هم از این‌رو نقش دولت در اقتصاد نهادی اهمیت پیدا می‌کند.

https://piaj.sbu.ac.ir/article_105645_ef29ddd047568002fba2f649425c0f90.pdf

دانشگاه شهید بهشتی رهیافت‌های سیاسی و بین ‌المللی 1735-739X 17 1 2025 03 21 The security outcome of the conflict between tradition and modernism in Afghanistan برایند امنیتی نزاع سنت و مدرنیسم در افغانستان 48 71 105644 10.48308/piaj.2025.237865.1618 FA مختار رحیمی دانشجوی دکتری روابط بین الملل، دانشکد علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران. 0009-0007-9711-4045 محسن اسلامی دانشیار گروه روابط بین الملل، دانشکده عوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران Journal Article 2024 12 09 Extended Abstract Introduction: In a macro perspective, the state-nation building process in Afghanistan, as a historical challenge, has gone through a tense period of civil wars and foreign interventions due to its wide ethnic and religious diversity. These structural problems have prevented the provision of sustainable security in the country. On the other hand, Afghan society experiences many complexities in various aspects, including social, economic and political, as well as beliefs, values and mental attitudes. These complexities have increased in Afghan society due to cultural, ethnic and religious diversity. The introduction of manifestations of modernity, such as new technologies, new ideologies and modern social structures, has led to the emergence of problems in the coordination of these developments with the traditional values and norms of society. In general, these developments have intensified the waves of conflict between traditionalists and modernists among different groups and strata of Afghan society and have made its management more complex. This article analyzes Afghan security from an intellectual and social perspective. Accordingly, the present article seeks to answer the question of what consequences the conflict between tradition and modernity has had in Afghan society in recent centuries and how it has affected Afghan security? In response, the hypothesis is put forward that with the arrival of manifestations of modern civilization in Afghanistan, especially since the era of Amanullah Khan, this society has gradually suffered an ideological split and has become fattened by fundamentalism as a result of the destructive conflict between modernist and traditionalist forces. Methods: This research is developmental in terms of its purpose and the research method is qualitative and of the type of document analysis and the tool for collecting information is whistleblowing. Results and Discussion: The data indicate that ideological conflicts between conservative and reformist forces in Afghanistan since the early 20th century have, while creating transformative waves, consistently had negative effects on the country's development and social stability process. This theoretical and practical conflict between the two streams of thought has weakened the state-nation building process, which aimed to create a unified national identity, and as a result, Afghanistan has become an environment full of internal tensions and security threats. On the one hand, traditional forces are trying to preserve and strengthen their ethnic and religious identities, and on the other hand, modernist forces are seeking to implement new global values in the country's social and political structures. This identity dialectic has exacerbated social crises and increased tensions, and by reducing the effectiveness of the state, it deepens existing gaps. Ultimately, this situation has had major impacts on Afghanistan’s national security, and its results are clearly visible at various geographical and political levels of the country, especially in the strengthening of radical and fundamentalist groups. Conclusion: The conflicting waves of tradition and modernism will continue in the future. This conflict could exacerbate further social and political instability in the future, as different groups with different values and beliefs will not be able to agree on a common national identity. These gaps could provide a suitable space for radical and fundamentalist groups to exploit these turmoil and expand their influence. Also, the strong resistance of traditional groups to modern changes could slow or halt reform processes and social and economic development, which would ultimately negatively affect the country’s security. As a result, this conflict could expose Afghanistan to further security threats in the future, including the intensification of terrorist group activities and increased internal instability. Keywords: Security, Afghan society, ideological divide, tradition, modernism. چکیده مبسوط مقدمه و اهداف: با نگاه کلان، فرایند دولت-ملت‌سازی در افغانستان به عنوان یک چالش تاریخی، در پی تنوع گسترده قومی و مذهبی، دوران پرتنشی از جنگ‌های داخلی و مداخلات خارجی را پشت سر گذاشته است. این مشکلات ساختاری مانع از تامین امنیت پایدار در کشور شده‌اند. از سوی دیگر، جامعه افغانستان از جنبه‌های مختلف، اعم از اجتماعی، اقتصادی و سیاسی، و همچنین باورها، ارزش‌ها و نگرش‌های ذهنی، پیچیدگی‌های زیادی را تجربه می‌کند. این پیچیدگی‌ها به دلیل تنوع فرهنگی، قومی و مذهبی، در جامعه افغانستان بیشتر شده است. ورود مظاهر مدرنیته، نظیر فناوری‌های نوین، ایدئولوژی‌های جدید و ساختارهای اجتماعی مدرن، منجر به بروز مسائلی در هماهنگی این تحولات با ارزش‌ها و هنجارهای سنتی جامعه گردیده است. به طور کلی، این تحولات باعث شدت گرفتن امواج نزاع آمیز سنت‌گرایان و مدرن‌گرایان در میان گروه‌ها و اقشار مختلف جامعه افغانستان شده و مدیریت آن را پیچیده‌تر کرده است. این مقاله به تحلیل امنیت افغانستان از دیدگاه فکری و اجتماعی می‌پردازد و براین اساس، نوشتار حاضر درصدد پاسخگویی به این سوال است که نزاع سنت و مدرنیته در جامعه افغانستان در قرون اخیر چه پیامدهای در پی داشته و چگونه بر امنیت افغانستان تاثیرگذار بوده است؟ در پاسخ، این فرضیه مطرح می شود که با ورود جلوه‌های تمدن مدرن به افغانستان به‌ویژه از عصر امان‌الله خان، تدریجاً این جامعه دچار شکاف ایدئولوژیک گردیده و بر اثر کشاکش مخرب نیروهای مدرنیست و سنت‌گرا، بنیادگرایی فربه شده است. روش‌ها: این تحقیق از حیث هدف، توسعه‌ای بوده و روش پژوهش، کیفی و از نوع تحلیل اسنادی و ابزار تجمیع اطلاعات، فیش‌برداری است. یافته‌ها: داده‌ها حاکی از آن است که تعارضات ایدئولوژیک میان نیروهای محافظه‌کار و اصلاح‌طلب در افغانستان از اوایل قرن بیستم تاکنون، ضمن ایجاد امواج دگرگون کننده، به‌طور پیوسته بر فرآیند توسعه و ثبات اجتماعی کشور اثرات منفی گذاشته است. این تضاد نظری و عملی میان دو جریان فکری، فرایند دولت-ملت‌سازی که هدف آن ایجاد هویت ملی یکپارچه بود، تضعیف کرده و در نتیجه، افغانستان به محیطی مملو از تنش‌های داخلی و تهدیدات امنیتی تبدیل شده است. از یک‌سو، نیروهای سنتی در تلاش برای حفظ و تقویت هویت‌های قومی و مذهبی خود هستند و از سوی دیگر، نیروهای مدرن‌گرا به دنبال پیاده‌سازی ارزش‌های جهانی نوین در ساختارهای اجتماعی و سیاسی کشور می‌باشند. این دیالکتیک هویتی موجب تشدید بحران‌های اجتماعی و افزایش تنش‌ها شده و با کاهش کارآیی دولت، شکاف‌های موجود را عمیق‌تر می‌کند. در نهایت، این وضعیت تأثیرات عمده‌ای بر امنیت ملی افغانستان داشته و نتایج آن در سطوح مختلف جغرافیایی و سیاسی کشور، به‌ویژه در تقویت گروه‌های رادیکال و بنیادگرا، به وضوح مشاهده می‌شود. نتیجه‌گیری: امواج تعارض‌آمیز سنت و مدرنیسم، در آینده نیز تداوم خواهد داشت. این تضاد می‌تواند باعث تشدید بی‌ثباتی اجتماعی و سیاسی بیشتر در آینده شود، زیرا گروه‌های مختلف با ارزش‌ها و باورهای متفاوت قادر به توافق بر سر یک هویت ملی مشترک نخواهند بود. این شکاف‌ها می‌تواند فضای مناسبی برای گروه‌های رادیکال و بنیادگرا فراهم کند تا از این آشفتگی‌ها بهره‌برداری کرده و نفوذ خود را گسترش دهند. همچنین، مقاومت‌های شدید گروه‌های سنتی در برابر تغییرات مدرن می‌تواند موجب کندی یا توقف فرآیندهای اصلاحی و توسعه اجتماعی و اقتصادی شود، که در نهایت بر امنیت کشور تأثیر منفی خواهد گذاشت. در نتیجه، این نزاع می‌تواند افغانستان را در آینده، در معرض تهدیدات بیشتر امنیتی، از جمله تشدید فعالیت‌های گروه‌های تروریستی و افزایش بی‌ثباتی داخلی قرار دهد. واژگان کلیدی: امنیت، جامعه افغانستان، شکاف ایدئولوژیک، سنت، مدرنیسم.

https://piaj.sbu.ac.ir/article_105644_d15de5bf271397ad5fa246ab7b889fba.pdf

دانشگاه شهید بهشتی رهیافت‌های سیاسی و بین ‌المللی 1735-739X 17 1 2025 03 21 The Century of Authoritarianism (Analysis of the Characteristics and Forms of Authoritarianism in the 21st Century قرن اقتدارگرایی (تحلیل ویژگی‌ها و اشکال اقتدارگرایی در قرن 21) 72 92 105539 10.48308/piaj.2025.238047.1623 FA مسلم کرم زادی استادیار گروه علوم سیاسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران. Journal Article 2024 12 23 Abstract The Century of Authoritarianism (Analysis of the Characteristics and Forms of Authoritarianism in the 21st Century) Introduction Contrary to the optimistic predictions following the Cold War about the promotion and consolidation of liberal democracy worldwide, we are now witnessing the expansion and entrenchment of various forms of authoritarian governance. To the extent that, authoritarianism is currently the dominant governance model globally. This reality signifies profound changes in the political and social structures of societies and necessitates greater attention and research to understand its dimensions and consequences. To this end, this research seeks to answer the following questions: What are the distinct characteristics and forms of 21st-century authoritarianism? What mechanisms does it employ to gain and maintain power? What are the differences between authoritarianism in developing and developed countries? Research Method This research employs a mixed-methods approach (quantitative-qualitative) with a descriptive-analytical framework to investigate the dimensions and characteristics of the expansion of authoritarianism in governance. The quantitative section utilizes statistics and data from international organizations such as Freedom House and the V-Dem Institute. The qualitative section, after reviewing and analyzing the findings of prominent researchers in the fields of democracy and authoritarianism, first compares old and new authoritarianism. Subsequently, it compares the ways in which new authoritarianism manifests and emerges in developing and developed countries. The necessary data has been collected through documentary and library resources, as well as statistical databases of international organizations. Findings Authoritarianism in the 21st century possesses characteristics distinct from its historical forms. This type of authoritarianism generally relies on elections, exhibits limited pluralism, employs less overt violence, and advances more subtly under the guise of democracy. In other words, modern authoritarian regimes, while not overtly despotic in appearance, also do not take steps towards democratization, while demonstrating greater resistance and resilience compared to the past. These regimes avoid actions that would lead to domestic and international condemnation. Repression, mass arrests, and executions are rarely used, and most citizens do not experience direct state violence. Nevertheless, the essence of authoritarianism remains based on the concentration of power and tight control over society, which is exercised through instruments such as the suppression of political opponents, censorship of the media, restrictions on civil liberties, and a lack of accountability and transparency in government institutions. The global spread of authoritarianism, both in advanced countries with a democratic history and in developing countries, has manifested in various ways: the election of populist figures who oppose legal procedures, such as Donald Trump in the United States; the rise to power of far-right figures, such as Giorgia Meloni in Italy; the continued power of authoritarians such as Recep Tayyip Erdogan in Turkey; and the deepening of authoritarianism in countries such as China under the leadership of Xi Jinping. Conclusions Based on the research findings, it can be said that the dominance of the democratic paradigm in the form of the third wave of democracy after the Cold War was an unusual and transient phenomenon. This is due to the halt in the progress of democracy and the spread of authoritarian governance models, which have historically been the dominant form of managing societies. New authoritarianism, with its specific characteristics, is becoming increasingly stronger and more prevalent; particularly, young people are to some extent accepting it and may even demand it. Although there is a possibility of internal transformations and a reduction of the grounds for authoritarianism in some countries, evidence suggests that current authoritarian regimes will not easily disappear in the near future. چکیده مقدمه و اهداف برخلاف پیش‌بینی‌های خوشبینانه‌ پس از جنگ سرد مبنی بر ترویج و تثبیت دموکراسی لیبرال در سطح جهانی، امروز شاهد گسترش و تحکیم اشکال مختلف حکمرانی اقتدارگرا هستیم؛ به گونه‌ای که در حال حاضر، اقتدارگرایی الگوی اصلی حکومت در سطح جهان است. این واقعیت، نشان‌دهنده تغییرات عمیق در ساختارهای سیاسی و اجتماعی جوامع است و ضرورت توجه و پژوهش بیشتر برای درک ابعاد و پیامدهای آن را ایجاب می‌کند. بدین منظور، این پژوهش به دنبال پاسخ به سؤالات زیر است: اقتدارگرایی قرن 21 چه ویژگی‌ها و اشکال متمایزی دارد؟ از چه سازوکارهایی برای رسیدن به قدرت و تداوم آن استفاده می‌کند؟ چه تفاوت‌هایی بین اقتدارگرایی در کشورهای در حال توسعه و پیشرفته وجود دارد؟ روش تحقیق این پژوهش با روش تحقیق ترکیبی (کمی- کیفی) و با رویکردی توصیفی-تحلیلی به بررسی ابعاد و ویژگی‌های گسترش اقتدارگریی در حکمرانی پرداخته است. در بخش کمی، از آمار و داده‌های سازمان‌های بین‌المللی نظیر خانه آزادی، و موسسه وی- دم استفاده شده است. در بخش کیفی، ضمن بررسی و تحلیل یافته‌های محققان برجسته در حوزه‌ی دموکراسی و اقتدارگرایی، ابتدا به مقایسه‌ی اقتدارگرایی قدیم و جدید پرداخته شده و سپس، شیوه‌های بروز و ظهور اقتدارگرایی جدید در کشورهای در حال توسعه و پیشرفته با یکدیگر مقایسه شده‌اند. داده‌های مورد نیاز از طریق منابع اسنادی-کتابخانه‌ای و همچنین پایگاه‌های داده آماری سازمان‌های بین‌المللی جمع‌آوری شده‌اند. یافته‌ها اقتدارگرایی در قرن 21، واجد ویژگی‌هایی متفاوت از اشکال تاریخی خود است. این نوع اقتدارگرایی عموماً متکی به انتخابات بوده، کثرت‌گرایی محدودی را به نمایش می‌گذارد، از خشونت کمتری بهره می‌برد و به گونه‌ای ظریف‌تر در قالب دموکراسی به پیش می‌رود. به بیان دیگر، رژیم‌های اقتدارگرای نوین، اگرچه ظاهری کاملاً استبدادی ندارند، اما در مسیر دموکراتیک‌شدن نیز گام برنمی‌دارند، در حالی که نسبت به گذشته از مقاومت و پایداری بیشتری برخوردارند. این رژیم‌ها، از انجام اقداماتی که منجر به محکومیت‌های داخلی و بین‌المللی می‌شود، اجتناب می‌کنند. سرکوب، بازداشت‌های جمعی و اعدام به ندرت به کار گرفته می‌شوند و عمده شهروندان، خشونت مستقیم دولتی را تجربه نمی‌کنند. با این وجود، ماهیت اقتدارگرایی همچنان بر تمرکز قدرت و کنترل شدید بر جامعه استوار است که از طریق ابزارهایی نظیر سرکوب مخالفان سیاسی، سانسور رسانه‌ها، محدودیت آزادی‌های مدنی و فقدان پاسخگویی و شفافیت در نهادهای دولتی اعمال می‌گردد. گسترش اقتدارگرایی در سطح جهانی، اعم از کشورهای پیشرفته و کشورهای در حال توسعه، به شیوه‌های مختلفی ظاهر شده است: انتخاب شخصیت‌های پوپولیست و مخالف رویه‌های قانونی، مانند دونالد ترامپ در ایالات متحده، قدرت‌یابی راست‌گرایان افراطی، مانند جورجیا ملونی در ایتالیا، تداوم قدرت اقتدارگرایانی چون رجب طیب اردوغان در ترکیه، و تعمیق اقتدارگرایی در کشورهایی نظیر چین تحت رهبری شی جین‌پینگ. نتیجه‌گیری براساس نتایج تحقیق باید گفت که تسلط پارادایم دموکراتیک در قالب موج سوم دموکراسی پس از جنگ سرد، پدیده‌ای غیرمعمول و گذرا بوده است. این امر به دلیل توقف پیشرفت دموکراسی و گسترش مدل‌های اقتدارگرایانه حکمرانی است که در طول تاریخ نیز شکل غالب اداره جوامع بوده‌اند. اقتدارگرایی جدید با ویژگی‌های خاص خود به‌طور فزاینده‌ای قوی‌تر و رایج‌تر می‌شود؛ به‌ویژه جوانان، به نوعی آن را می‌پذیرند و حتی ممکن است خواستار آن باشند. اگرچه احتمال تحولات داخلی و کاهش زمینه‌های اقتدارگرایی در برخی کشورها وجود دارد، اما شواهد نشان می‌دهد که رژیم‌های اقتدارگرای کنونی در آینده‌ نزدیک به آسانی از بین نخواهند رفت.

https://piaj.sbu.ac.ir/article_105539_6d4262b2dc945e45854007770249f0d5.pdf

دانشگاه شهید بهشتی رهیافت‌های سیاسی و بین ‌المللی 1735-739X 17 1 2025 03 21 Layered Analysis of the 2022 Protests Based on the Conceptual Framework of "Manipulated Movements" تحلیل لایه‌ای اعتراض‌های 1401 برپایه الگوی مفهومی «جنبش‌های دستکاری شده» 93 119 105538 10.48308/piaj.2025.237974.1619 FA سعید نادری اصل دانشجوی دکتری جامعه شناسی سیاسی، دانشکده معارف اسلامی و علوم سیاسی، دانشگاه امام صادق علیه السلام، تهران، ایران. سیدجواد حسینی استادیار گروه جامعه شناسی سیاسی، دانشکده معارف اسلامی و علوم سیاسی، دانشگاه امام صادق علیه السلام، تهران، ایران. Journal Article 2024 12 16 Extended Abstract Introduction: Identifying the trends of protests in Iranian society and utilizing them within the framework of organized movements, especially in recent years, indicates the emergence of a new pattern in protest behaviors. This new pattern, while arising from the constructed discourse of domestic protesters and a response to internal social, economic, and political conditions, appears to also be the result of multidimensional design and guidance by foreign actors. In this context, the protests of 2022 (1401) serve as a prominent example, providing an opportunity to analyze this new pattern and examine the components that shape it. This article seeks to represent this complex situation through the concept of a "manipulated social movement" and, by applying this concept to the protest events of 2022, aims to identify and categorize the key features and components of this movement. The main objective of the article is to provide a comprehensive analysis of how these movements were formed, directed, and influenced the political and social space in contemporary Iran. The primary goal of this research is to contribute to the smart management of protests in Iran. The secondary goals include explaining the components of the 2022 protests and refining the conceptual understanding of manipulated social movements. Methods: This research is qualitative in nature and employs a descriptive-analytical approach. The data collection method was documentary, with information gathered from reputable online databases and scientific sources. The collected data were analyzed using the Causal Layered Analysis (CLA) method. CLA provides a multi-layered framework for deeper and more multidimensional analysis. It examines the subject of research from four different levels, ranging from surface-level phenomena to deeper conceptual layers, and can be applied both top-down and vice versa. Result & Discussion: The findings of the research indicate that the manipulated social movement in the protests of 2022 has distinctive features that set it apart from other movements. This movement relies more on virtual actions than on street protests and seeks to conceal its leadership while presenting itself as a grassroots movement. Additionally, it exploits existing crises and conflicts and utilizes foreign support and international media to further its goals. The movement also aims to spread hope for change and the success of the protests among the public, encouraging them to continue their participation. At the metaphorical level, it uses ambiguous concepts and undefined demands to lead people toward unclear objectives. These characteristics contribute to a more precise analysis and better management of protests, increasing the ability to counter negative foreign influences. Conclusion: The layered analysis of the manipulated social movement reveals that, as a new social movement, it has 12 distinguishing components. In the litany layer, the movement is more virtual, its leadership is hidden, and it has a symbolic character. In the systemic layer, it is based on conflict, follows the protest trend, and is influenced by foreign intervention. In the discourse layer, it emerges from a media-driven discourse, is the result of foreign discourse, and aims to propagate a discourse of hope for change. Finally, in the metaphorical layer, it lacks foundational metaphors, includes constructed and diverse metaphors, and is structured in a three-tiered metaphorical framework چکیده مبسوط مقدمه و اهداف: شناسایی روند اعتراض‌ها در جامعه ایران و بهره‌برداری از آن در قالب جنبش‌های سازمان‌یافته، به‌ویژه در دهه اخیر، نشان‌دهنده ظهور الگویی نوین در رفتارهای اعتراضی است. این الگوی جدید، در عین حال که برآمده از برساخت گفتمانی معترضین داخلی و واکنش به شرایط اجتماعی، اقتصادی و سیاسی داخلی است، به‌نظر می‌رسد محصول طراحی و هدایت چندبعدی از سوی عوامل خارجی نیز باشد. در این میان، اعتراض‌های سال ۱۴۰۱ به‌عنوان نمونه‌ای برجسته، فرصتی را برای تحلیل این الگوی نوین و بررسی مؤلفه‌های شکل‌دهنده آن فراهم می‌کند. مقاله حاضر تلاش دارد این وضعیت پیچیده را به کمک مفهوم «جنبش اجتماعی دستکاری‌شده» بازنمایی کند و با تطبیق این مفهوم بر وقایع اعتراضی سال به شناسایی و احصای ویژگی‌ها و مؤلفه‌های اصلی این جنبش بپردازد. هدف اصلی مقاله، ارائه تحلیلی جامع از نحوه شکل‌گیری، هدایت و تأثیرگذاری این جنبش‌ها در فضای سیاسی و اجتماعی ایران معاصر است. کمک به مدیریت هوشمند اعتراض در ایران هدف اصلی این پژوهش است. اهداف فرعی این پژوهش نیز عبارت‌اند: تبیین مؤلفه‌های اعتراض‌های 1401 و تدقیق مفهومی جنبش دستکاری‌شده اجتماعی است. روش‌ها: تحقیق حاضر از حیث ماهیت، کیفی و از لحاظ رویکرد پژوهشگران توصیفی-تحلیلی است. در این پژوهش، روش گردآوری داده‌ها اسنادی بوده و اطلاعات از طریق استفاده از درگاه‌های معتبر نمایه و منابع علمی قابل استناد به‌دست آمده است. داده‌های گردآوری‌شده با بهره‌گیری از روش تحلیل لایه‌ای علت (CLA) مورد بررسی قرار گرفته‌اند. این روش تحلیلی، با ارائه چارچوبی چندلایه، امکان تحلیل عمیق‌تر و چندبعدی موضوع را فراهم می‌کند. تحلیل لایه‌ای علت موضوع پژوهش را از چهار سطح مختلف بررسی می‌کند که این سطوح از سطح پدیده‌های سطحی تا لایه‌های عمیق‌تر مفهومی ادامه دارند و از بالا به پایین و بالعکس قابل اجرا هستند. یافته‌ها: یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که جنبش اجتماعی دستکاری‌شده در اعتراض‌های سال 1401 ویژگی‌هایی خاص دارد که آن را از دیگر جنبش‌ها متمایز می‌کند. این جنبش بیشتر از کنش‌های مجازی به جای اعتراضات خیابانی استفاده می‌کند و سعی دارد رهبری خود را پنهان کرده و به‌عنوان یک حرکت مردمی نشان دهد. در کنار این، از بحران‌ها و منازعات موجود بهره‌برداری کرده و از حمایت‌های خارجی و رسانه‌های بین‌المللی برای پیشبرد اهداف خود استفاده می‌کند. این جنبش همچنین تلاش می‌کند تا امید به تغییر و موفقیت اعتراضات را در میان مردم گسترش دهد و آن‌ها را به ادامه اعتراضات ترغیب کند. در سطح استعاره‌ها، از مفاهیم مبهم و خواسته‌های نامشخص استفاده می‌کند تا افراد را به دنبال اهداف نامشخصی ببرد. این ویژگی‌ها به تحلیل دقیق‌تر و مدیریت بهتر اعتراضات کمک می‌کند و امکان مقابله با تأثیرات منفی خارجی را افزایش می‌دهد. نتیجه‌گیری: تحلیل لایه‌ای جنبش اجتماعی دستکاری‌شده نشان می‌دهد که این جنبش، به عنوان یک جنبش نوین اجتماعی دوازده مؤلفه متمایز دارد. مؤلفه‌های این جنبش در لایه لیتانی: بیشتر مجازی، رهبری پنهان و سمبولیک، در لایه سیستماتیک: منازعه مبنا، مبتنی بر روند اعتراض و متأثر از دخالت خارجی، در لایه گفتمان: برآمده از گفتمان رسانه‌ای، نتیجه گفتمان خارجی و به دنبال گفتمان امید به تغییر و در لایه استعاره‌ها: فاقد استعاره مبنایی، شامل استعاره‌های برساخته و متنوع و در قالب ساخت سه سطحی استعاره‌ای است.

https://piaj.sbu.ac.ir/article_105538_8e5130fa12a9e251bd6a080eac898998.pdf

دانشگاه شهید بهشتی رهیافت‌های سیاسی و بین ‌المللی 1735-739X 17 1 2025 03 21 Critical evaluation of the theory of Oriental Despotism; A historical approach to Iranian society ارزیابی انتقادی نظریه استبداد شرقی؛ رویکردی تاریخی به جامعه ایران 120 140 105537 10.48308/piaj.2025.237365.1602 FA احسان علینی دکتری علوم سیاسی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران. Journal Article 2024 10 28 Extended Abstract Introduction: The oriental tyranny that Wittfogel envisions is the result of a mechanism that Marx and Engels called the “Asiatic mode of production.” The scarcity of water in the East makes its economical use inevitable, and to achieve this goal, a centralized government and a powerful bureaucratic apparatus are created that are responsible for distributing water resources; the emergence of such a mechanism provides the basis for the formation of tyranny in Eastern societies. Considering this theory, a number of Iranian scholars have tried to present an analysis of the durability of tyranny in the country. In the present article, the mechanisms proposed in the theory of Eastern tyranny are first examined from Wittfogel’s perspective. Then, the opinions of Iranian scholars active in this field are studied, and finally, the application of this theory within the framework of historical developments in Iranian society is criticized and evaluated. Methods: In the current study, documentary and historical methods were used. The documentary method has been considered both as a comprehensive method and a technique to strengthen other qualitative methods in social science research. In this method, the researcher collects his research data about social actors, events, and phenomena from sources and documents. The results of these studies have been evaluated and analyzed historically. Historical research is a systematic and accurate study of the past, and the researcher works with complete skill on points about events. Results and Discussion: Considering the theories presented in the article, some criticisms can be made regarding the application of the theory of Eastern tyranny in Iran. Although the issue of water scarcity as an important issue has played a role in the formation of political, economic, and social relations in Iran, its impact has been greatly exaggerated. The most important criticisms of the application of the theory of Eastern tyranny in Iran include: Theories that consider climate and water scarcity as the main factors of tyranny fall into a kind of geographicalism and geographical determinism and marginalize the role of other influential factors. If the theories of authoritarian rule are reinterpreted in such a way that the mutual influence of culture, politics, and economics and of course, possibly depending on the temporal-spatial situation in different historical periods, the determination of one of these elements over the other two factors is emphasized, or conversely, their overlapping influence and connection with each other in another time and place are pointed out, their application will have greater scientific strength. Conclution: It seems that the application of the theory of oriental tyranny in the way it has been so far is not very helpful for the explanation and analysis of Iranian society. Not considering many historical variables in the evolution of society (such as cultural variables) or inverting many relationships in the country, practically makes it impossible to match the theory with objective facts and can even lead to the spread of misunderstanding and misunderstanding. It seems that if the theory of eastern tyranny matches the realities of Iranian society as much as possible and cultural variables are also included in it, the evolution of society and government in Iran can be understood better and more effectively. مقدمه و اهداف: استبداد شرقی مورد نظر ویتفوگل، نتیجه سازوکاری است که مارکس و انگلس آن را «شیوه تولید آسیایی» می‎نامند. کمبود آب در شرق، استفاده صرفه جویانه آن را اجتناب‎نا‎پذیر می‌کند و برای نیل به چنین هدفی، حکومتی متمرکز و دستگاه بوروکراتیک مقتدری ایجاد می‌شود که وظیفه تقسیم منابع آبی را به عهده دارد؛ بروز چنین سازوکاری، زمینه شکل‌گیری استبداد را در جوامع شرقی فراهم می‎کند. عده‌ای از اندیشمندان ایرانی با توجه به این نظریه، سعی داشته‌اند تا تحلیلی از دوام استبداد در کشور ارائه دهند. در مقاله حاضر، ابتدا سازوکارهای مطرح‌ شده در نظریه استبداد شرقی از منظر ویتفوگل مورد بررسی قرار گرفته است. سپس آرای اندیشمندان ایرانی فعال در این حوزه مطالعه و نهایتاً کاربست این نظریه در چارچوب تحولات تاریخی جامعه ایران، نقد و ارزیابی‌شده است. روش‌ها: در پژوهش حاضر از روش‌های اسنادی و تاریخی استفاده ‌شده است. روش اسنادی هم به‌منزله روشی تام و هم تکنیکی برای تقویت سایر روش‌های کیفی در پژوهش‌های علوم اجتماعی مورد توجه بوده اســت. در این روش، پژوهشــگر داده‌های پژوهشــی خود را درباره کنشــگران، وقایع و پدیده‌های اجتماعی، از بین منابع و اســناد جمع‌آوری می‌کند. نتایج حاصل از این بررسی‌ها به صورت تاریخی مورد ارزیابی و تجزیه و تحلیل قرار گرفته‌اند. پژوهـش‌ تـاریخی مـطالعهء نظام‌مند و دقیق گذشته است و محقق با مهارت کامل بر روی نکاتی درباره‌ وقایع کار می‌کند. یافته‌ها: با توجه به نظریات مطرح شده در مقاله، نقدهایی را می‌توان نسبت به کاربرد نظریه استبداد شرقی در ایران مطرح کرد. اگرچه در ایران مسئله کم‌آبی به‌عنوان یک موضوع حائز اهمیت، در شکل‌گیری مناسبات سیاسی، اقتصادی و اجتماعی نقش داشته، اما در رابطه با ابعاد تأثیرگذاری آن تا حدود زیادی اغراق‌شده است. مهم‌ترین انتقادات به کاربرد نظریه استبداد شرقی در ایران عبارتند از: نظریه‌هایی که اقلیم و کمبود آب را عامل اساسی استبداد می‌دانند به‌نوعی جغرافیاگرایی و جبرگرایی جغرافیایی فرو می‌غلتند و نقش عوامل تأثیرگذار دیگر را به حاشیه می‌کشند. اگر نظریات حکومت خودکامه به‌گونه‌ای بازپرداخت شوند که به تأثیر متقابل فرهنگ، سیاست و اقتصاد و البته به‌احتمال برحسب موقعیت زمانی – مکانی در دوره‌های مختلف تاریخی بر تعین‌بخشی یکی از این عناصر بر دو عامل دیگر تأکید شود و یا برعکس بر تأثیر تداخلی و پیوند آن‌ها در یکدیگر در زمان و مکانی دیگر اشاره گردد، کاربست آن‌ها از قوت علمی بیشتری برخوردار شود. نتیجه‌گیری: به نظر می‌رسد کاربست نظریه استبداد شرقی بدین شکلی که تاکنون بوده، چندان برای تبیین و تحلیل جامعه ایران راهگشا نباشد. در نظر نگرفتن بسیاری از متغیرهای تاریخی در سیر تحول جامعه (مانند متغیرهای فرهنگی) و یا وارونه‌سازی بسیاری از مناسبات در کشور، عملاً تطبیق نظریه با واقعیات عینی را ناممکن می‌سازد و حتی می‌تواند به رواج بدفهمی و سؤتفاهم منجر گردد. به نظر می‌رسد اگر نظریه استبداد شرقی، هرچه بیشتر با واقعیات جامعه ایرانی منطبق شود و متغیرهای فرهنگی نیز در آن لحاظ گردد، سیر تحول جامعه و دولت در ایران را بتوان بهتر و مؤثرتر درک کرد.

https://piaj.sbu.ac.ir/article_105537_2dc13a10177ff36159f5a1f692fc7afe.pdf

دانشگاه شهید بهشتی رهیافت‌های سیاسی و بین ‌المللی 1735-739X 17 1 2025 03 21 The meta-textual and contextual foundations of the concept of Enemy in Carl Schmitt's thought مبانی فرامتنی و زمینه ‌ای مفهوم دشمن در اندیشه کارل اشمیت 141 159 105614 10.48308/piaj.2025.238250.1629 FA محمد تقی قزلسفلی دانشیار گروه علوم سیاسی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران. محمد سالاری اول دانشجوی دکتری علوم سیاسی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران. Journal Article 2025 01 05 Abstract Introduction The political arena cannot be imagined without conflicts in which enmity is created, and which perpetuates the presence of the enemy in this arena. The internal connection between politics and enmity is very prominent in Carl Schmitt's thought, and examining how the keyword enemy appears in his thought is of great importance. This importance is due to the concept of enemy being at the center of Schmitt's thought, and the issues he raises in relation to this concept. The present article, focusing on contextual and meta-textual foundations, re-reads Schmitt's thoughts in order to gain an understanding of Schmitt's thought in the context of his works and under the concept of enemy. The question of what processes caused the concept of enemy to be at the center of Schmitt's thought, and what goals he pursued, is the focus of the discussions that will be addressed using Skinner's method. Method Skinner's intentional hermeneutic method considers the text as a speech act of the author with a specific purpose, and considers its understanding to require attention to the text and the context of its formation in two areas: political and intellectual geography. Skinner establishes a link between the text, the context, and the author, and emphasizes the role of the author's agency and the communicative aspect of the text. In addition to the meaning they convey, he considers texts to have a latent power that shapes speech acts, and understanding them paves the way to achieving the author's purpose. The application of this method is pursued by placing Schmitt's works in the context of the political and intellectual geography surrounding him, and understanding speech acts. Results and discussion Liberal thoughts and Weimar Republic are considered the most important hyper-textual variables affecting Schmitt's thought in the two areas of intellectual and political geography. Schmitt considers the crises of the Weimar Republic and the authoritarian governments of this period to be the result of following liberal thoughts and the idea of political romanticism, which is politically neutral and passive in taking a position, while in his opinion, the most important source of political life is based on the principle of what is normal and right. By defining the boundary of the concept of sovereignty in a state of exception, he considers the purest state of exception in the face of the enemy, and the significant moments of politics to coincide with the moments when the enemy is identified with objective clarity as the enemy. The state of exception also provides the conditions in which the state is placed above the law, and Schmitt's goal in line with the authority of the state is achieved. The distinction between friend and enemy as a criterion of The political is considered the peak of the emergence of the concept of enemy in Schmitt's thought. In a clear contrast to liberalism, Schmitt rejects the search for a neutral, conflict-free space where rational understanding and consensus can be achieved through dialogue, as it conflicts with the logic of politics, and sees the outcome of the above process as temporary compromises. Conclusion Politics is the arena of contradictions in which enmities are created, developed, and sustained. Understanding and why a wide range of political events occur is possible only under the concept of the enemy and the relations of enmity and friendship. The distinction between friends and enemies is the basis that shapes and gives meaning to the behavior of political actors. The permanent possibility of battle as the ultimate limit of political enmity depends on the concept of the enemy, and this fact is vital for understanding politics. چکیده مقدمه و اهداف عرصه سیاست را نمی‌توان فارغ از منازعاتی تصور نمود که دشمنی‌ در بستر آنها ایجاد گردیده، و حضور دشمن را در این عرصه استمرار می‌بخشد. ارتباط درونی سیاست با دشمنی در اندیشه کارل اشمیت بسیار برجسته بوده، و بررسی چگونگی ظهور کلیدواژه دشمن در اندیشه او اهمیت زیادی پیدا می‌نماید. این اهمیت مرهون قرار‌گرفتن مفهوم دشمن در ساحت کانونی اندیشه اشمیت، و موضوعاتی است که او در ارتباط با این مفهوم مطرح می‌کند. مقاله حاضر با تمرکز بر مبانی زمینه‌ای و فرامتنی به بازخوانی تفکرات اشمیت می‌پردازد تا به فهمی از اندیشه اشمیت در بستر آثار او و در ذیل مفهوم دشمن دست یابد. این سوال که چه فرایندهایی باعث قرار‌گرفتن مفهوم دشمن در ساحت کانونی اندیشه اشمیت گردیده، و او چه اهدافی را دنبال می‌نموده است، محور مباحثی است که با بهره‌گیری از روش اسکینر به آن پرداخته می‌شود. روش روش هرمنوتیک قصدگرای اسکینر، متن را به مثابه کنش‌گفتاری نویسنده با مقصودی معین در نظر گرفته، و فهم آن را نیازمند توجه به متن و زمینه شکل‌گیری آن در دو حوزه جغرافیای سیاسی و فکری می‌داند. اسکینر پیوندی بین متن، زمینه و نویسنده برقرار ساخته، و بر نقش کنشگری نویسنده، و وجه ارتباطی متن تاکید دارد. او متن‌ها را علاوه بر معنایی که منتقل می‌سازند دارای نیروی نهفته‌ای می‌داند که کنش‌های گفتاری را شکل داده، و درک آنها مسیر دستیابی به مقصود نویسنده را هموار می‌سازد. کاربست این روش با قراردادن آثار اشمیت در بستر جغرافیای سیاسی و فکری پیرامون او، و درک کنش‌های گفتاری دنبال می‌گردد. یافته‌ها تفکرات لیبرالی و جمهوری وایمار، مهمترین متغیرهای فرامتنی موثر بر اندیشه اشمیت در دو حوزه جغرافیای فکری و سیاسی محسوب می‌شوند. اشمیت بحران‌های جمهوری وایمار و دولت های فاقد اقتدار این دوره را معلول پیروی از تفکرات لیبرالی و اندیشه رومانتیسم سیاسی می‌داند که از منظر‌ سیاسی خنثی و در موضع‌گیری منفعل است، در حالی که به باور او مهم‌ترین منبع حیات سیاسی مبتنی بر این اصل است که چه چیزی بهنجار و بر‌حق می‌باشد. او با تعریف مرزی مفهوم حاکمیت در وضعیت استثنا، ناب‌ترین وضعیت استثنا را در مواجهه با دشمن، و لحظات چشمگیر سیاست را مقارن با لحظاتی می‌داند که دشمن با وضوحی عینی به عنوان دشمن شناسایی می‌شود. وضعیت استثنا همچنین شرایطی را فراهم می‌آورد که دولت در جایگاه بالاتر از قانون قرار گرفته، و هدف اشمیت در راستای اقتدار دولت محقق شود. تمایز دوست و دشمن به عنوان معیار امر‌سیاسی اوج ظهور مفهوم دشمن در اندیشه اشمیت محسوب می‌گردد. اشمیت در تقابلی صریح با لیبرالیسم، جستجوی ساحتی خنثی و فارغ ازمنازعات که بتوان به وسیله گفتگو به تفاهم و اجماع عقلانی دست یافت را به دلیل تضاد با منطق امرسیاسی نفی می‌نماید، و پیامد روند فوق را مصالحه‌هایی موقت می‌بیند. نتیجه‌گیری سیاست عرصه تضادهایی است که دشمنی‌ها در بستر آنها ایجادگردیده، رشد نموده و استمرار می‌یابند. فهم و چرایی وقوع طیف گسترده‌ای از رویدادهای سیاسی تنها در ذیل مفهوم دشمن و روابط دشمنی و دوستی امکان‌پذیر است. تمایز‌بخشی میان دوستان و دشمنان مبنایی است که به رفتارهای کنشگران سیاسی شکل داده و به آنها معنا می‌بخشد. امکان همیشگی نبرد به عنوان حد نهایی دشمنی سیاسی وابسته به مفهوم دشمن است، و این واقعیت برای شناخت سیاست، حیاتی می‌باشد.

https://piaj.sbu.ac.ir/article_105614_f69c69bdd9739c19a4271f713fa15d48.pdf

دانشگاه شهید بهشتی رهیافت‌های سیاسی و بین ‌المللی 1735-739X 17 1 2025 03 21 Political theology as an organization of justification in the political thought of religious الهیات سیاسی به مثابه سازمان توجیه در اندیشه سیاسی روشنفکری دینی 160 178 105643 10.48308/piaj.2025.237625.1610 FA سید باقر سید نژاد استادیار گروه روابط بین الملل، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. پرویز امینی استادیار گروه علوم سیاسی، دانشکده حکمرانی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران. Journal Article 2024 11 19 Introduction: From the theoretical standpoint of political theology rather than political philosophy, this article examines the theological system of some religious intellectuals in justifying and reconstructing their political thought. and It attempts to tries to show that - as a global and international example -due to secular thinking, In political thought or opposition to it, How is their theological organization structured. Methods: The research method in this study is a qualitative documentary method, appropriate to the subject. Also, using the discourse analysis method of Laclau and Mouffe, which considers the temporary fixation of meaning in signs as a result of opposition and hostility, and Van Dyck's critical discourse analysis and the understanding and extraction of the invoked signifier and the rejected signifier (highlighted and marginalized), we examine the theological discourse of these religious intellectuals. Results and Discussion: The research findings show that the type of encounter with the issue of "resurrection and the hereafter" and the type of conceptualization of the relationship between "man and God" support the theological organization of some religious intellectuals (Soroush and the late Bazargan) to justify their political thought; That is, with the secularization of thought, resurrection and the hereafter are included in the context of religious thought and become prominent in their organization of religious knowledge, and the design of religion as an organization regulating collective life in the world is marginalized. Also, with the non-secularization of thought (Shariati), the resurrection and the afterlife become thin and go to the sidelines, and the potential of religion in managing the world is highlighted, and in a sense, a religion that cannot do anything for the world of humans is not useful for the afterlife either. Also, in secular thought, the relationship between man and God is formulated in a specific way. Conclusion: Religious intellectualism, in contrast to other intellectual and epistemological groups, cannot be indifferent to modern life and its epistemological and institutional products, like traditionalists, nor can it abandon its religious origins, like non-religious intellectuals and thinkers. Therefore, in a continuous process over the past century, it has attempted to provide a narrative and interpretation of religion that is compatible with modern thought and its products. If modern empirical science has become a general reference as a product of modern thought and experience and cannot be ignored, then a reading and knowledge of religion must be presented that is compatible with modern science. And if the ability and richness of a thought in the modern era is its practical nature in carrying out social changes (ideology), then there must be a view of religion that has this ability and is introduced as an ideology. If the characteristic and advantage of modern experience and thought is in democratic collective life, a plan of religion must be presented that is democratic. This list can be continued regarding human rights, the issue of women, freedom of speech, and the like. Religious intellectuals seek to modernize religion and religious society, and at the same time, they want to remain within the circle of religious knowledge and religious stance. Therefore, by constantly reviewing the organization of their religious thought, for example, by highlighting and marginalizing some religious components, they try to eliminate or reduce the conflicts between religious thought and modernity, and to combine being religious and being modern. Sometimes this path leads to changes and revisions in the deepest layers of religious knowledge, that is, their theological system, and these changes are so profound that they find a fundamental distance from other religious thinkers and, according to some of them, they are removed from the category of religiosity. مقدمه و اهداف: این مقاله بجای فلسفه سیاسی از موضع نظری الهیات سیاسی به بررسی دستگاه الهیاتی برخی روشنفکران دینی در توجیه و بازسازی اندیشه سیاسی آنها می پردازد و تلاش داردبه عنوان یک نمونه جهانی و بین‌المللی، نشان دهد که سازمان الهیاتی آنان چگونه به اقتضای سکولاراندیشی در فکر سیاسی یا مخالفت با آن، صورت‌بندی می‌شود. روش‌ها: روش پژوهش در این مطالعه، روش کیفی اسنادی است. همچنین با استفاده از روش تحلیل گفتمان لاکلاو و موفه که تثبیت موقت معنا در نشانه‌ها را نتیجه ضدیت و خصومت و تحلیل گفتمان انتقادی ون دایک و فهم و استخراج دالّ فراخوان شده و دالّ طرد شده، گفتار الهیاتی این روشنفکران دینی را بررسی می‌کنیم. یافته‌ها: یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که نوع مواجهه با مسئله «معاد و آخرت» و نوع مفهوم سازی درباره رابطه «انسان و خدا»، سازمان الهیاتی برخی روشنفکران دینی را برای توجیه اندیشه سیاسی آنان پشتیبانی می‌کند؛ یعنی با سکولار شدن اندیشه، معاد و آخرت به متن فکردینی آمده و در سازمان معرفت دینی آنان برجسته می گردد و طرح دین بمثابه سازمان تنظیم کننده زندگی جمعی در دنیا به حاشیه می‌رود. همچنین با غیرسکولار شدن اندیشه، معاد و آخرت نحیف شده و به حاشیه می‌رود و پتانسیل دین در اداره دنیا برجسته می‌شود و به تعبیری، دینی که نتواند برای دنیای انسانها کاری کند به درد آخرت نیز نمی‌خورد. همچنین در اندیشه سکولار، رابطه انسان با خدا به شکل خاصی صورت‌بندی می‌شود. بر اساس انتظار بشر از دین، دامنه دین بعنوان حاکمیت تشریع الهی به اموری محدود می‌شود که از دسترس تجربه و عقل بشر مثل آخرت و معاد خارج باشد و چون تنظیم حیات دنیایی به تجربه و عقل بشر قابل تدبیر و تنظیم است، دین مرجعیتی در تعریف و تنظیم آن ندارد مرجعیت به انسان واگذار می‌شود. اما در اندیشه غیرسکولار،حاکمیت خداوند بر انسان عام است و مرجعیت امور در دنیا و آخرت، مستقیم و یا غیرمستقیم به خدا بازمی‌گردد. نتیجه‌گیری: روشنفکری دینی در تمایز با سایر مجموعه‌های فکری و معرفتی نه مانند سنّت‌گرایان به امر و زندگی مدرن و فرآورده‌های معرفتی و نهادی آن می‌تواند بی‌توجه باشد و نه مانند روشنفکران غیر دینی می‌تواند از خاستگاه دینی خود دست بکشد. بنابراین در یک روند دائمی در بیش از یک قرن گذشته تلاش کرده که تفسیری از دین ارائه دهد که با اندیشه مدرن سازگار باشد. اگر علم تجربی جدید بعنوان یکی از محصولات فکر و تجربه مدرن، مرجعیت عام پیدا کرده و نمی‌توان از آن صرفنظر کرد، باید قرائتی از دین ارائه نمود که با علم جدید سازگار باشد. و اگر توانایی و غنای یک اندیشه در دوره مدرن به خصلت عملی آن در انجام تغییرات اجتماعی است(ایدئولوژی) باید تلقّی از این دین داد که واجد این توانایی باشد و بمثابه ایدئولوژی معرفی شود. اگر ویژگی و امتیاز تجربه و فکر مدرن در زندگی جمعیِ مردم‌سالارانه است، طرحی از دین باید ارایه نمود که مردم‌سالارانه باشد. این فهرست را درباره حقوق بشر و مسئله زنان و آزادی بیان و نظایر آن می‌توان ادامه داد. روشنفکران دینی به دنبال مدرن کردن دین و جامعه دینی‌اند و در عین حال می‌خواهند که از دایره معرفت دینی و از موضع دینی خارج نشوند بنابراین دائماً با بازنگری در سازمان فکر دینی خود مثلا با برجسته‌سازی و به‌حاشیه بردن برخی مولّفه‌های دینی تلاش می‌کنند، تعارضات بین اندیشه دینی و امر مدرن را منتفی یا تقلیل دهند و دینی بودن و مدرن بودن را توأمان کنند. گاهی این مسیر به تغییر و بازنگری در عمیق‌ترین لایه‌های معرفت دینی یعنی دستگاه الهیاتی آنان منجر می‌شود و این تغییرات آنچنان ژرف است که فاصله اساسی با سایر اصحاب تفکر دینی پیدا می‌کنند و به‌زعم برخی از آنها از زمره دینداری خارج می‌شوند.

https://piaj.sbu.ac.ir/article_105643_71ee2b77201b86e28352ce1844c22561.pdf