دانشگاه شهید بهشتیرهیافتهای سیاسی و بین المللی1735-739X16220240822The political economy of internationalization of emerging currencies;
An analysis of the trends and consequences of the internationalization of the yuanاقتصاد سیاسی بینالمللیشدن ارزهای نوظهور؛ تحلیلی بر روندها و پیامدهای بینالمللیشدن یوان12810480110.48308/piaj.2024.235481.1521FAسحرپیران خودانشجوی دکتری روابط بین الملل، گروه علوم سیاسی، دانشکده علوم اداری و اقتصاد، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران.علیامیدیدانشیار روابط بین الملل، گروه علوم سیاسی، دانشکده علوم ادارای و اقتصاد، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران. (نویسنده مسئول).ایمانباستانی فراستادیار گروه اقتصاد، دانشکده علوم ادارای و اقتصاد، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران.Journal Article20240427Introduction: With the remarkable rise of China's economy in the 21st century and its unparalleled role in commercial and financial exchanges, the internationalization of the Chinese yuan has become one of the primary indicators of China's emergence as a significant political and economic power in the global order. As major challenges confront the dominance of the U.S. dollar on one hand and China’s ascending position in the global power hierarchy on the other, new debates have emerged regarding the potential of the Chinese currency—the yuan or renminbi—to become an international currency in academic and policy-making circles. Regardless of whether this internationalization is feasible, one thing seems certain: the consequences of such a development. The circulation of a currency such as yuan on the international stage, its status as a financial intermediary, and its transformation into a store of value are influenced by both political foundations and power dynamics. This article aims to explore the trends and consequences of the yuan's internationalization, taking into account the uncertainties within China’s political and economic system, and to answer the question of what consequences might arise from the yuan's internationalization in the context of political and economic uncertainty.<br />Methods: This article adopts the uncertainty approach as a hypothesis and employs a descriptive-analytical and exploratory method. It posits that the internationalization of any emerging currency, including the yuan, requires a reduction of uncertainty in both political and economic domains. If these uncertainties are understood and managed, the internationalization of the yuan will be facilitated; otherwise, it will face significant challenges. The article assumes the yuan's internationalization as a given trajectory and does not aim at future forecasting. Instead, it focuses its analysis on the potential consequences by drawing on the historical experiences of more established and widely used currencies in the international monetary system, such as the U.S. dollar, within an analytical framework.<br />Results and Discussion: The present article, assuming the future internationalization of the yuan within the international monetary system, identifies the consequences of political uncertainty in areas such as democratic reforms, China's role as a responsible power, its increasing influence in the Global South, and its portrayal as a major power. Economic uncertainty is discussed in terms of factors such as the adjustment and reform of China’s political-economic structure, changes in government-led price setting, challenges to the U.S. dollar sanctions regime, and the strengthening of Chinese economic institutions.<br />Conclusion: The findings of this research show that the internationalization of a currency primarily depends on the economic capacities of the country that issues it and, secondarily, on the trust it commands from other countries. Despite the fact that, according to available statistics, the Chinese yuan ranks below traditional currencies such as the dollar, pound, euro, and Japanese yen in terms of international exchange, its rising trend indicates increasing internationalization. This process will undoubtedly be influenced by China's economic capacities. To reduce uncertainty and enhance predictability in the domestic environment, democratic reforms and greater economic and institutional transparency are necessary. Additionally, in the international arena, China must assume greater responsibility for global issues and work towards a positive portrayal of itself as a major power in the Global South, particularly in addressing global challenges.مقدمه و اهداف: با ظهور شگفتانگیز اقتصاد چین در سده بیست و یکم و نقش بیبدیل آن کشور در مبادلات تجاری و مالی، بینالمللیشدن یوان چین به یکی از شاخصهای اصلی تجلی چین بهعنوان قدرت سیاسی و اقتصادی اثرگذار در نظم جهانی موجود تبدیل شده است؛ چنانکه با مطرحشدن چالشهای عمده فراروی ایفای نقش دلار از یکسو و ارتقای جایگاه چین در سلسلهمراتب قدرت جهانی از سوی دیگر، بحثهای جدیدی در خصوص ظهور ارز چینی یوان یا رنمنبی بهعنوان ارز بینالمللی در محافل علمی و سیاستگذاری درگرفته و احتمالهای متعددی در باب امکان و امتناع آن مطرح میشود. صرفنظر از این امکان و امتناع، نکتهای که به نظر در باب آن هیچ تردیدی وجود ندارد، پیامدهای فراروی این بینالمللیشدن ارز است؛ زیرا آمدوشد یک ارز در عرصه بینالمللی و نیل آن به موقعیت واسطهگری مالی یا تبدیلشدن آن به مبنای ذخیره ارزش، هم دارای بنیانی سیاسی و هم دارای اثرپذیری از مؤلفههای قدرت است. مقاله حاضر با هدف بررسی روندها و پیامدهای بینالمللیشدن یوان با در نظرگیری عدم قطعیت موجود در نظام سیاسی و اقتصادی این کشور تدوین شده و به این سؤال پاسخ میدهد که بینالمللیشدن یوان با چه پیامدهایی ناشی از عدم قطعیت سیاسی و اقتصادی همراه است.<br />روشها: این مقاله با گزینش رویکرد عدم قطعیت در قالب فرضیه و با بهرهگیری از روش توصیفی-تحلیلی و اکتشافی بر این نظر است که بینالمللیشدن هر ارز نوظهور ازجمله یوان، مستلزم کاهش عدم قطعیت در حوزههای سیاسی و اقتصادی است که در صورت درک و مدیریت این پیامدها، بینالمللیشدن یوان تسهیل شده و در غیراینصورت این بینالمللیشدن دشوار خواهد شد. این مقاله، مسیر بینالمللیشدن یوان را مفروض گرفته و به دنبال آیندهپژوهی نیست بلکه بحث اصلی خود را با اتکا به تجربه تاریخی ارزهای سنتیتر و پراستفاده در نظام پولی بینالمللی همچون دلار در یک چارچوب تحلیلی بر پیامدهای محتمل متمرکز میکند.<br />یافتهها: مقاله حاضر با مفروض گرفتن بینالمللیشدن یوان در آینده نظام پولی بینالمللی، در قالب یافتهها، الزامات و پیامدهای مربوط به عدم قطعیت سیاسی را در محورهایی همچون اصلاحات دموکراتیک، چین بهمثابه قدرت مسئول، افزایش نفوذ آن در جنوب جهانی و تصویرسازی از این کشور بهمثابه قدرت بزرگ معرفی کرده و عدم قطعیت اقتصادی را میتوان در مؤلفههایی همچون تعدیل و اصلاح ساختار اقتصاد سیاسی چین، تغییر وضعیت تعیین قیمت توسط دولت، دشوار شدن نظام تحریم دلاری و تقویت نهادهای اقتصادی چینی مشاهده کرد.<br />نتیجهگیری: نتایج این پژوهش نشان میدهند بینالمللیشدن یک ارز در مرتبه نخست، درگرو پشتوانه و ظرفیت های اقتصادی کشور دارنده آن ارز است و در مرتبه دوم، به اعتماد آن از سوی کشورهای حامی. در این شرایط، یوان چین علیرغم اینکه بنا بر آمارهای موجود از حیث مبادلات بینالمللی در جایگاهی بعد از ارزهای سنتی دلار، پوند، یورو و ین ژاپن قرار میگیرد اما روند رو به صعود آن حاکی از بینالمللیشدن فزاینده آن است؛ مسیری که بدون تردید اگرچه از ظرفیت های اقتصادی چین متأثر میشود اما برای کاهش عدم قطعیت و پیشبینی پذیری در محیط داخلی، ضرورت اصلاحات دموکراتیک و شفافیت اقتصادی و نهادی لازم می نماید و در عرصه بینالمللی نیز، مسئولیتپذیری هرچه بیشتر چین در قبال مسائل جهانی، تصویرسازی مثبت این کشور در بخش مهم جنوب جهانی و بهعنوان قدرتی بزرگ در حل و فصل مسائل جهانی اجتناب ناپذیر است.https://piaj.sbu.ac.ir/article_104801_48d0a8d9b5aac4c3d8a4eddd0934c31a.pdfدانشگاه شهید بهشتیرهیافتهای سیاسی و بین المللی1735-739X16220240822Emerging Oil Consensus in the GCC Area; Explaining the Transition from Distributive Rent to Productive Rentاجماع نوظهور نفتی درکشورهای عضو شورای همکاری خلیج فارس؛ تبیین گذار از رانت تخصیصی به رانت مولد295610478110.48308/piaj.2024.233351.1446FAفریبرزارغوانی پیرسلامیدانشیار روابط بینالملل، گروه علوم سیاسی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران.علیدهقاندانش آموخته کارشناسی ارشد مطالعات منطقه ای، گروه علوم سیاسی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران.آرشمرادیدانشجوی دکتری علوم سیاسی، گروه علوم سیاسی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران .Journal Article20231010<strong>Extended Abstract</strong><br /><strong>Introduction:</strong> The amazing economic development of the Persian Gulf Cooperation Council (GCC) countries in recent decades has led to the emergence of a new nucleus of capitalism in the Persian Gulf subsystem and the Middle East region. The kingdoms of the Persian Gulf have efficiently leveraged their rentier economies and the vast revenues from hydrocarbon resources to form a novel consensus on development, initially based on the utilization of hydrocarbon resources, and are now moving towards more diversified economic development. These developments created tremendous changes in the literature of the rentier state; In such a way that oil and the rentier state, previously considered obstacles to sustainable development, have become the main pillars of the movement towards development in these societies; In other words, the GCC countries are transitioning from allocative rent to productive rent in their path towards development. The purpose of this article is to explain the reasons for this change.<br /><strong>Methods:</strong> This study employs an analytical-explanatory approach based on the analysis of micro and macro components and the conceptual framework of the development-oriented state. Utilizing both library and internet sources, it seeks to critically examine the influence of both international and domestic factors on the shift in development strategies, while addressing the shortcomings of the development-oriented state theory, particularly its lack of attention to international variables and their impact on domestic development processes.<br /><strong>Findings:</strong> The findings of this research show that the occurrence of a series of political and economic factors such as a generational shift in leadership, the birth of development-oriented states, balancing foreign policy, using smart power and connecting to the global economy, have provided the basis for the formation of this new model of development. It has resulted in the formation of a new movement among the the GCC members, from the allocation rent to the productive one.<br /><strong>Conclusion: </strong>In reality, for decades, the hydrocarbon resources of the Persian Gulf have served as the gateway for GCC countries to enter and participate in the global economy as energy suppliers. The instability of oil resources, the discovery of shale oil and instability in oil prices made these countries realize the necessity and importance of creating a diversified economic system. Along with these issues, the occurrence of developments at both internal and external levels pushed these countries towards a kind of consensus on the way of internal governance and foreign policy. The new generation of leaders came to power with mainly economic-oriented attitudes, and in search of ways to diversify the rentier economy of their countries, they started initiatives such as development perspective programs in all countries of the GCC. Under the influence of the new ideas of their leaders, these rentier governments, by using elements such as authoritarianism and following the authoritarian capitalist model, became productive and nurturing governments in the economic field, which today are the main implementers of development prospects with tools such as government branding and economic investments. At the same time, based on the new ideas of the new leaders regarding the importance of effective economic relations with the world and the pursuit of political-economic interests and opportunities simultaneously with the East and the West, they started to balance the foreign policy and have engaged in reciprocal relationships with partners like China and India in the East, as well as the United States and Europe in the West, while employing smart power strategies.چکیده مبسوط<br />مقدمه و اهداف: توسعه اقتصادی شگفتآورکشورهای شورای همکاری خلیج فارس در دهههای اخیر موجب پیدایش هستهای نوین از سرمایهداری در زیرسیستم خلیجفارس و منطقه خاورمیانه شده است. پادشاهی های خلیجفارس امروزه با استفاده بهینه از اقتصاد رانتیر و درآمدهای حاصل از منابع عظیم هیدروکربنی، اجماعی نوظهور از توسعه مبتنی بر استفاده اولیه از منابع هیدروکربنی را شکل داده و به سمت توسعه اقتصادی متنوع حال حرکتاند. این تحولات تغییرهای شگرفی را در ادبیات دولت رانتیر ایجاد کرد؛ بهگونهای که نفت و دولت رانتیر که پیشازاین بهعنوان موانع توسعه پایدار شناخته میشدند به یکی از ارکان اصلی حرکت به سمت توسعه در این جوامع تبدیلشدهاند؛ به بیانی دیگر، کشورهای عضو شورای همکاری خلیج فارس در حال حرکت از رانت تخصیصی به سوی رانت مولد در مسیر توسعه هستند. هدف این مقاله تبیین دلایل موثر بر این تغییر است. <br />روشها: پژوهش حاضر با استفاده از روش تحلیلی-تبیینی مبتنی بر تحلیل مولفه های خرد و کلان و چهارچوب مفهومی دولت توسعه گرا ضمن استفاده از منابع کتابخانه ای و اینترنتی تلاش میکند تا با اشراف بر کم و کاستی های نظریه دولت توسعهگرا ناظر بر عدم توجه به متغیرهای بین المللی و اثرگذاری آنان بر فرایند توسعه داخلی اثرگذاری هر دو دسته از مولفه ها را بر این تغییر واکاوی کند. <br />یافتهها: یافتههای این پژوهش نشان میدهند که وقوع مجموعهای از مؤلفههای سیاسی و اقتصادی نظیر تغییر در نسل رهبران، تولد دولتهای توسعهگرا، متوازنسازی سیاست خارجی، بهرهگیری از قدرت هوشمند و اتصال به اقتصاد جهانی، زمینه شکل گیری این الگوی نوین توسعه را فراهم کرده و به شکلگیری حرکت جدیدی در میان اعضای شورا از رانت تخصیصی به مولد منتج شده است.<br />نتیجهگیری: در واقعیت امر برای دههها، منابع هیدروکربنی خلیجفارس، دروازه ورود و حضور کشورهای شورای همکاری خلیجفارس در اقتصاد جهانی بهعنوان تأمینکنندگان انرژی بوده است بااینحال وقوع تحولاتی نظیر بهار عربی و شورشهایی در جهان عرب که مشروعیت و بقا خاندانهای سلطنتی خلیجفارس را به خطر انداختند از یکسو از سوی دیگر ناپایداری منابع نفتی، کشف نفت شیل و بیثباتی در قیمت نفت، این کشورها را متوجه ضرورت و اهمیت ایجاد نظام اقتصادی متنوع کرد. در کنار این موضوعات، وقوع تحولاتی در دو سطح داخلی و خارجی، این کشورها را به سمتوسوی نوعی اجماع بر سر نحوه حکمرانی داخلی و سیاست خارجی سوق داد. نسل جدید رهبران با نگرشهای عمدتاً اقتصادمحور به قدرت رسیدند و در جستوجوی مسیرهای متنوعسازی اقتصاد رانتیر کشورهای خود، دست به ابتکاراتی نظیر برنامههای چشمانداز توسعه در تمامی کشورهای شورای همکاری خلیجفارس زدند. این دولتهای رانتیر نیز تحتتأثیر اندیشههای نوین رهبران خود عملاً با بهرهگیری از عناصری چون اقتدارگرایی و با پیروی از مدل سرمایهداری اقتدارگرا، تبدیل به دولتهایی مولد و پرورش گر در عرصه اقتصادی شدند که امروزه مجری اصلی چشماندازهای توسعه با ابزارهایی چون برندینگ دولتی و سرمایهگذاریهای اقتصادی هستند. همزمان به پشتوانه اندیشههای نوین رهبران جدید مبنی بر اهمیت روابط اقتصادی مؤثر با جهان و پیگیری منافع و فرصتهای سیاسی -اقتصادی به طور همزمان با شرق و غرب، دست به متوازنسازی سیاست خارجی زدند و ضمن استفاده از مؤلفههای هوشمند قدرت، روابط را به شکلی دوسویه با شرکایی نظیر چین، هند در شرق و آمریکا و اروپا در غرب دنبال کردهاند.https://piaj.sbu.ac.ir/article_104781_ff92d5178c07e9dd497112310eeddf0d.pdfدانشگاه شهید بهشتیرهیافتهای سیاسی و بین المللی1735-739X16220240822Success and Failure in Foreign Policy: Narrative Analysis of JCPOAشکست و موفقیت در سیاست خارجی: روایتپژوهی برجام578410478210.48308/piaj.2024.235712.1538FAحیدرعلیمسعودیاستادیار روابط بینالملل، دانشکده اقتصاد و علوم سیاسی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.مسعودهمیانیدانشجوی دکتری روابط بین الملل، دانشکده اقتصاد و علوم سیاسی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.Journal Article20240515<strong> </strong><br /><strong>Extended Abstract</strong><br /><strong>Introduction</strong><strong>: </strong>Foreign policy, like any social construct, is subject to evaluation. One method of assessing foreign policy is analyzing its success or failure in achieving intended objectives. However, a challenging aspect is the lack of a shared understanding of what constitutes success or failure in foreign policy, as individuals within different perceptual frameworks present varied narratives of foreign policy outcomes. Despite several years since the Joint Comprehensive Plan of Action (JCPOA) was concluded, debate persists in Iran regarding whether this agreement represents a failure in Iran's foreign policy that should be prevented from recurring, or conversely, a successful example of foreign policy that should be revived. Accordingly, the main question of the article is: what are the different narratives about the JCPOA as a pivotal moment in Iran's foreign policy, and what elements constitute these narratives.<br /><strong>Methods</strong><strong>: </strong>Initially, a qualitative analysis of texts, including official and semi-official statements about the JCPOA, revealed three distinct narratives: Success, Failure, and Intermediate narrative. Subsequently, the structural elements of these narratives— setting of the story, characterization, and emplotment—were analyzed using Oppermann and Spencer's narrative analysis method. In this approach, setting of the story addresses the narrative context, including disputes over alternative decision-making options and interpretations of the decision-making environment. Characterization involves attributing labels, characteristics, and historical comparisons to decision-makers, linking them with well-known figures to either praise or criticize specific narratives. Emplotment examine the process of events, including judgments about goal achievement, their consequences, and attribution of responsibility for these outcomes.<br /><strong>Results and Discussion</strong><strong>:</strong> Proponents of the Success narrative portrayed the JCPOA as averting the threat of war and signaling Iran's return to the international community (setting of the story). They compared it to the nationalization of the oil industry and likened Mohammad Javad Zarif to Mohammad Mosaddegh and Amir Kabir, while depicting opponents as uneducated and unfamiliar with the modern world (characterization). They also narrated it as successful in achieving objectives, including the lifting of sanctions resolutions (emplotment). Advocates of the Failure narrative depicted the JCPOA as a tool for disarming and pressuring Iran, transformed into a second Treaty of Turkmenchay due to Mohammad Javad Zarif's naivety in exchanging immediate concessions for promised benefits, and approved by circumventing the Iran’s Islamic Parliament (characterization). Consequently, the JCPOA was portrayed as violating the Supreme Leader's red lines and undermining national security, failing to achieve its primary goal of securing Iran's national interests (emplotment). Supporters of the Intermediate narrative initially portrayed the JCPOA as a win-win scenario but gradually developed a narrative, suggesting that Iran should have secured more concessions from the opposing side (setting of the story). This narrative was intermediate, meaning that it rejected both the comparison of the JCPOA to the Treaty of Turkmenchay and its characterization as a great conquest. It simultaneously praised the negotiators' efforts while criticizing some of their oversights (characterization). Prior to the U.S. withdrawal from the Deal, this narrative viewed the Deal as acceptable and valuable, benefits that were subsequently lost (emplotment).<br /><strong>Conclusion: </strong>Although the Success narrative initially prevailed over the Failure narrative by presenting a plausible story with appropriate discursive power and portraying the opposing narrative as lacking alternative initiative, the Failure narrative gradually gained ground. By leveraging its structural power and depicting the JCPOA as an incomplete and detrimental agreement, it aligned with the Intermediate narrative, ultimately marginalizing the Success narrative.<br /> چکیده مبسوط<br />مقدمه و اهداف: سیاست خارجی مانند هر سازه اجتماعی دیگری قابل ارزیابی است. یکی از روشهای ارزیابی سیاست خارجی، تحلیل شکست و موفقیت آن در رسیدن به اهداف موردنظر است. اما نکته چالشبرانگیز این است که درک مشترکی از معنای موفقیت یا شکست در حوزه سیاست خارجی وجود ندارد؛ چرا که افراد در بسترهای ادراکی مختلف، روایتهای متفاوتی از موفقیت یا شکست سیاست خارجی ارائه میکنند. علیرغم گذشت چندین سال از انعقاد برجام همچنان این بحث در ایران مطرح است که آیا این توافق، مصداق شکست در سیاست خارجی ایران است و بنابراین باید مانع از تکرار آن شد یا برعکس، نمونه موفقی از سیاست خارجی است که باید برای احیای تلاش کرد. بر این اساس، سؤال اصلی مقاله این است که روایتهای مختلف از برجام به عنوان یکی از نقاط عطف مهم سیاست خارجی ایران کدامها هستند و از چه عناصر روایی تشکیل شدهاند؟<br />روشها<br />در گام اول، تحلیل کیفی متون شامل مواضع مقامات رسمی و نیمهرسمی درباره برجام نشان داد که میتوان سه روایت موفقیت، شکست و روایت میانی درباره برجام را از یکدیگر تفکیک کرد. در گام دوم، عناصر ساختاری این روایتها یعنی نحوه صحنهآرایی، شخصیتپردازی و پیرنگسازی بر اساس روش تحلیل روایت اپرمن و اسپنسر مورد تحلیل قرار گرفتند. در این روش، صحنهآرایی به زمینه روایت میپردازد که شامل مناقشه بر سر گزینههای بدیل تصمیمگیری و تفاسیر از بستر تصمیمگیری برای درک صحنه است. شخصیتپردازی به معنای اطلاق برخی برچسبها، ویژگیها و قیاسهای تاریخی به تصمیمگیران و پیوندزدن این افراد با افراد شناخته شده در راستای تحسین و تقبیح روایتهای خاص است. پیرنگسازی به معنای بررسی فرایند رویدادهاست که شامل قضاوت درباره دستیابی به اهداف، پیامدهای آنها و مشخصکردن مسئولیت این پیامدهاست. <br />یافتهها: طرفداران روایت موفقیت، برجام را برطرفکننده سایه جنگ از کشور و نشانه بازگشت ایران به جامعه بینالمللی (صحنهآرایی)، آن را با ملّی شدن صنعت نفت و محمد جواد ظریف را با محمد مصدق و امیرکبیر مقایسه میکنند و مخالفان را بیسواد و ناآشنا با جهان امروز میدانند (شخصیتپردازی). آنها به توفیق برجام در دستیابی به اهداف از جمله لغو قطعنامههای تحریمی شورا امنیت باور دارند (پیرنگسازی). <br />طرفداران روایت شکست، برجام را عامل خلع سلاح و ابزار فشار بر ایران روایت میکنند که به خاطر سادهلوحی محمد جواد ظریف در اعطای امتیازات نقد و گرفتن امتیازات نسیه، به قرارداد ترکمانچای دوم تبدیل شده و با دور زدن مجلس شورای اسلامی به تصویب رسید (شخصیتپردازی). بنابراین برجام ناقض خطوط قرمز رهبری و ضد امنیت ملّی روایت میشود که به هدف اصلی خود در تأمین منافع ملّی ایران نرسید (پیرنگسازی). <br />طرفداران روایت میانه، اگرچه ابتدا برجام را به عنوان بازی برد ـ برد تصویر میکردند، اما به تدریج این خط روایی را پی گرفتند که ایران میبایست امتیازات بیشتری از طرف مقابل میگرفت (صحنهآرایی). این روایت به این معنا میانه است که هم قیاس برجام با ترکمانچای را نفی میکند هم فتحالفتوح دانستن آنرا. همچنین بهطور همزمان، تلاشهای مذاکرهکنندگان را تحسین میکند و برخی سهلانگاریهای آنها را تقبیح (شخصیتپردازی). این روایت، نتایج برجام تا قبل از خروج آمریکا را قابل قبول و ارزشمند میداند؛ نتایجی که بعد از آن به کلّی از بین رفت (پیرنگسازی).<br />نتیجهگیری: اگرچه ابتدا روایت موفقیت توانست با ارائه داستانی معقول و قدرت گفتمانی مناسب در مناظرات برجامی، بر روایت شکست غلبه کند و روایت مقابل را فاقد ابتکار جایگزین نشان دهد، بهتدریج روایت شکست با تکیه بر قدرت ساختاری خود توانست با بازنمایی برجام به عنوان قراردادی ناقص و خسارتبار، روایت میانه را با خود همراه کند و در نتیجه، روایت موفقیت را به حاشیه براند.https://piaj.sbu.ac.ir/article_104782_7d7cedd2da42ca551b7aa5d383861e92.pdfدانشگاه شهید بهشتیرهیافتهای سیاسی و بین المللی1735-739X16220240822Transcendental wisdom: the nature of political actionحکمت متعالیه: سرشت عمل سیاسی8510310478310.48308/piaj.2024.235624.1531FAمحمدپزشگیدانشیار گروه فلسفه سیاسی، پژوهشکده علوم و اندیشه سیاسی، پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی، قم، ایران0000-0001-9527-1484Journal Article20240509Extended Abstract<br /><strong> </strong><br /><strong>Introduction: </strong>hikmaht-e mutaāliyah (Transcendent Philosophy) is a branch of Islamic philosophy where the foundational concept is "the primacy of existence" (Asālat al-Wujūd). This concept serves as a meta-language for the entire philosophical framework, acting as the underlying principle governing all issues, claims, theories, and arguments within this system. The primary goal of this article is to explain the nature of "political action" in accordance with the meta-language of the primacy of existence. In this existential explanation, it is demonstrated that political action becomes one with the "self" of the actor, and it is this unity of political action with the "self" that gives it meaning.<br /><strong> Methods:</strong>The method employed in this article is an existential explanation. Existential explanation is a type of philosophical reasoning consistent with the meta-language of the primacy of existence, wherein human phenomena are explained by referring to the ontological characteristics of the individual or collective "self." In this article, based on this explanatory method, the process of political action—from the initial intention of creation by an actor or the collective consensus of political actors to its ultimate realization in human life—is explained based on the inherent needs of these actors. Moreover, the meaning of political action is examined according to the individual intention or collective purpose of the political actor.<br /><strong>Results and discussion: </strong>The first result of this article is that political action is an institutional action. Therefore, it has three characteristics: stability, continuity and homogeneity. This is because political action, following the intention of the actor or the collective consensus of actors, permeates the individual or collective "self" of the actors. The second result of this article is that from the perspective of the meta-language of the primacy of existence, every political action is considered an "expanded existence" of individual action. By "expanded existence," it is meant that political action, with a singular existence, manifests in the individual actions of all political actors. The plurality of actors and their individual characteristics do not conflict with the existential unity of political action. As a result, in a political interaction, each of the political actors, in addition to their individual existence, has a transpersonal and common existence with other political actors. It is this expanded and shared existence that is the subject of political action, distinguishing it from individual action. Another result of this article is that political action is a meaningful phenomenon from the point of view of the primacy of existence. The meaningfulness of political action lies in uncovering the hidden meaning within it and conveying that meaning to others. Thus, political action, from an existential perspective, is akin to speaking. Just as speaking reveals the hidden meaning in one's mind and communicates it to the mind of the listener, political action, in existential explanation, relates to something real and true, which is the uncovering of the inner intentions of the political actor(s).<br /><strong>Conclusions: </strong>Political action, due to its stability, continuity, and homogeneity, becomes part of the actor's existence and realizes their existential status. Political action derives its meaning from its connection to the "self" of the actor, obtaining this meaning from individual intentions and collective consensus. Furthermore, collective political interaction among actors leads to the formation of a political identity.<br /> چکیده تفصیلی<br /><br />مقدمه و اهداف: حکمت متعالیه شاخهای از فلسفه اسلامی است که فرازبان آن «اصالت وجود» است. منظور از فرازبان بودن این آموزه آن است که آموزه مذکور به منزله روح این دستگاه فلسفی در تمامی مسایل، مدعیات، نظریهها و استدلالهای آن حاکم و جاری است. هدف اصلی این مقاله آن است که سرشت «عمل سیاسی» را متناسب با فرازبان اصالت وجود تبیین کند. در تبیین وجودی نشان داده میشود که عمل سیاسی با «خودِ» کنشگر یکی میشود و همین اتحاد عمل سیاسی با «خود» است که به آن معنا میدهد. <br />روش: روش این مقاله تبیین وجودی است. تبیین وجودی نوعی از احتجاج فلسفی متناسب با فرازبان اصالت وجود است که بر اساس آن پدیدههای انسانی با ارجاع به ویژگیهای هستیشناختی «خود» فردی یا جمعی تبیین میشوند. در این مقاله بر اساس این روش تبیینی تلاش شده است تا فرایند عمل سیاسی از آغاز قصد ایجاد به وسیله یک کنشگر یا اجماع جمعی کنشگران سیاسی تا تحقق نهایی آن در زندگی انسانی بر اساس نیازهای ذاتی کنشگران مزبور توضیح داده شود. همچنین بر اساس این شیوه معنای عمل سیاسی بر اساس نیت فردی یا قصد جمعی کنشگر سیاسی بررسی میشود. <br />یافتهها: نخستین یافته این مقاله آن است که عمل سیاسی کنشی نهادی است. از این رو دارای سه ویژگی ثبات، تداوم و همگنی است. زیرا عمل سیاسی پس از نیت کنشگر یا اجماع جمعی کنشگران در «خود» فردی یا جمعی کنشگران رسوخ مییابد. دومین یافته در این نوشته آن است که از منظر فرازبان اصالت وجود هر عمل سیاسی «وجودِ وسعت یافته» عمل فردی تلقی میشود. منظور از «وجودِ وسعتِ یافته» در اینجا آن است که عمل سیاسی با یک وجود واحد در عمل فردی همه کنشگران سیاسی تحقق مییابد و تعدد کنشگران سیاسی و ویژگیهای فردی آنها مغایرتی با وحدت وجودی عمل سیاسی ایجاد نمیکند. در نتیجه در یک همکنشی سیاسی، هر یک از کنشگران سیاسی علاوه بر وجود فردی و خاص خود دارای یک هستی فرافردی و مشترک با دیگر کنشگران سیاسی میگردند. در واقع این هستی ِتوسعه یافته و مشترک است که موضوع کنش سیاسی است و آن را از کنش فردی جدا میکند. از دیگر یافتههای این مقاله آن است که از منظر فرازبان اصالت وجود عمل سیاسی پدیدهای معنادار است. معنادار بودن یک عمل سیاسی به کشف معنای نهفته در آن و انتقال آن معنا به دیگران میباشد. از این رو عمل سیاسی از نظر وجودی مانند سخن گفتن است. زیرا همانطور که سخن گفتن معنای نهفته در ضمیر را از نظر هدف و غرضی که در آن است کشف میکند و آن را به ضمیر مخاطب منتقل میکند؛ بنابر این عمل سیاسی در تبیین وجودی به امری حقیقی و واقعی برمیگردد که همان کشف مکنونات درونی کنشگر یا کنشگران سیاسی است. <br />نتیجهگیری: عمل سیاسی به دلیل ثبات، تداوم و همگنی خود تبدیل به بخشی از هستی کنشگر میشود و جایگاه وجودی او را متحقق میسازد. عمل سیاسی به دلیل ارتباطش با «خود» کنشگر معنا مییابد و این معنا را از نیت فردی و اجماع جمعی بدست میآورد. از سوی دیگر همکنشی سیاسی میان کنشگران موجب ایجاد هویت سیاسی میشود.https://piaj.sbu.ac.ir/article_104783_c24c53f1f953fafbfd285afaf9fffd3d.pdfدانشگاه شهید بهشتیرهیافتهای سیاسی و بین المللی1735-739X16220240822A theoretical research in Freedom policyجستاری نظری در «سیاست آزادی»10412710480210.48308/piaj.2024.236045.1547FAکیومرثاشتریاندانشیار گروه سیاستگذاری عمومی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.0000-0003-2739-1104Journal Article20240615In this article, I elaborate a theory of “freedom as a path”. Although the theoretical basis of the article is based on John Dewey's theory of social learning as planning, it put forward new arguments in terms of requirements for a policy of freedom in Iran. I argue, paradoxically, that freedom could not be (and should not be) defined. It has to be considered as a "commitment to a vague concept of freedom" for building an undefined future. Freedom is not an aim in itself, as it was in Iran since Iranian Constitutional Revolution, 115 years ago. At first, freedom is a path that a person finds the meaning of his life. Freedom is not a static and definable concept, but a dynamic and fluid concept depending on the individuality and the context. Second, this individual meaning of freedom depends on the society and the historical context. The argument of this article consists of the vagueness and path, and its consequences for the policy of freedom. Considering freedom as a path simultaneously solves several intellectual problems: it resolves the issue of balance of power by acceptance of superiority, which means it avoids extreme relativism because it accepts simultaneously norms, reason, and power. In this path, individuals merit based on their source, their talent, their capacities, etc. It also solves the problem of judgment. We cannot “judge” the degree of freedom of a society based on the norms of the other societies. It depends on the readiness of a community to commit to a “goodness of a vague notion of freedom” to live together. It is somehow an intellectual maturity of humans. As a result, what is achieved is an agreement for living together; that is a “policy of freedom”. The concepts and definitions of positive and negative freedom are in conflict with "freedom as a way". The path basically assigns the state of freedom to the situations, to the power, to the norms, to the wealth and resources of the actors involved. If we define freedom, we cannot see it as a path.<br />T<br />This article is an essay. It is an analytical, interpretive or critical literary composition that deals with a freedom concept from a limited and personal perspective. Meanwhile the arguments of this article are supported by existing literature. In this way, we have modeled the method of Isaiah Berlin in his famous work "Four Essays on Freedom". (Isaiah Berlin, 1969) In addition, I approach to the question of freedom as a “wicked problem” which necessitate a process oriented, interactive, and constructivist approach to solve the problem of freedom. Thus, one cannot use a predefined notion of freedom as a basis for the "policy of freedom". In this article, we use expressions such as "we Iranians", "Iranian society" and the like. Such terms lack "scientific accuracy"; We are aware of this. However, a general ruling cannot be issued for such matters, because although no general ruling will ever include "all" Iranians, it cannot be "completely" rejected and quantitatively or qualitatively confirmed. It is obvious that we do not mean to issue such rulings in absolute terms. But what is meant by these rulings is a "dominant tendency" or "general trend" among a significant number of Iranians, which can be considered as a source for issuing political action based on experience and expert agreement or on the basis of expert conscience and reasoning. It is not necessarily a cause for a political action.در این مقاله بر نظریه «آزادی به مثابه راه» تکیه و تاکید کرده ایم. بنیان نظری مقاله مبتنی بر نظریه «یادگیری اجتماعی به مثابه برنامه ریزی» جان دیویی است اما در بر گیرنده سخن های جدیدی از حیث استدلالی و الزامات این نظریه در «سیاست آزادی» است. در این مقاله آزادی تعریف نمی شود بلکه به مثابه یک «راه» تلقی می شود راهی که انسان معنای زندگی خویش را در می یابد و با آن طی طریق می کند. آزادی، مفهومی ایستا و تعریف شدنی نیست بلکه مفهومی پویا، سیال و بسته به فرد و موقعیت او و بسته به جامعه و موقعیت اکنونی و تاریخی هر جامعه است. استدلال های مقاله پیرامون همین محور اصلی و پیامدهای آن برای سیاست آزادی است. تلقی آزادی به مثابه راه، بصورت همزمان چند مشکل فکری را حل می کند: مسئله زور و قدرت را در درون خود به تعادل می رساند؛ برتری را می پذیرد یعنی از نسبی گرایی یا مساوات گرایی افراطی می پرهیزد چون هنجار و عقل و قدرت و تعامل را بصورت توامان در مسیر و «راه» آزادی می پذیرد؛ مسئله حدود آزادی را هم حل می کند چون حدود، نسبی اند و در زمان و مکان و با توجه به بلوغ فکری انسان ها تعیین می شوند. در پیامد، آنچه که حاصل می شود تکاملِ توافقیِ بشری، یعنی توافق بر عقل نسبی و «قراری» برای سیاست آزادی است. تفاوت ما با دیگرانی که در باب آزادی نظریه پردازی کرده اند این است که ما لوازم «راه بودن» آن را می پذیریم و بنابراین برای استقرار آزادی آن را موکول به تعریف پیشینی نمی کنیم. مفاهیم و تعاریف آزادی مثبت و منفی در تعارض با «آزادی به مثابه راه» است. راه اساسا وضعیت آزادی را به موقعیت ها، به قدرت، به هنجارها، به ثروت ها و منابع بازیگرانی که دست اندرکارند تفویضی تاریخی می کند. اگر آزادی را تعریف کنیم نمی توانیم آن را به مثابه راه ببینیم. رکن دیگر این مقاله بهره گیری از روش شناسی حل «مشکلات بدخیم» در سیاست گذاری عمومی است. بنابه تعریف، آزادی یک مشکل سیاستی بدخیم است و برای حل آن ضرورتا باید به یک فرآیند مشارکتی و تعهد به آن تن سپرد. «سیاست آزادی» همان «تعهد به آزادی» است. یعنی یک نوع معماری تدریجی ـ تاریخی است. با این روش، به یک امر نسبی، همچون آزادی، و برساختن آن در یک فرآیند تاریخی تعهدی ملی ایجاد میشود.<br />در این مقاله بر نظریه «آزادی به مثابه راه» تکیه و تاکید کرده ایم. بنیان نظری مقاله مبتنی بر نظریه «یادگیری اجتماعی به مثابه برنامه ریزی» جان دیویی است اما در بر گیرنده سخن های جدیدی از حیث استدلالی و الزامات این نظریه در «سیاست آزادی» است. در این مقاله آزادی تعریف نمی شود بلکه به مثابه یک «راه» تلقی می شود راهی که انسان معنای زندگی خویش را در می یابد و با آن طی طریق می کند. آزادی، مفهومی ایستا و تعریف شدنی نیست بلکه مفهومی پویا، سیال و بسته به فرد و موقعیت او و بسته به جامعه و موقعیت اکنونی و تاریخی هر جامعه است. استدلال های مقاله پیرامون همین محور اصلی و پیامدهای آن برای سیاست آزادی است. تلقی آزادی به مثابه راه، بصورت همزمان چند مشکل فکری را حل می کند:https://piaj.sbu.ac.ir/article_104802_c6620037ef9dc2dddc3c88c2a36c351a.pdfدانشگاه شهید بهشتیرهیافتهای سیاسی و بین المللی1735-739X16220240822Understanding identity in the thought of Charles Taylor and Dariush Shayeganفهم هویت در اندیشۀ چارلز تیلور و داریوش شایگان12815010481010.48308/piaj.2024.235446.1520FAمیثمنظریدانشجوی دکتری علوم سیاسی، دانشکدۀ اقتصاد و علوم سیاسی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.منصورمیراحمدی چناروئیهاستاد گروه علوم سیاسی و روابط بینالملل، دانشکدۀ اقتصاد و علوم سیاسی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.Journal Article20240423<strong> </strong><br /><strong>Extended Abstract</strong><br /><strong>Introduction:</strong> What is identity? Concisely, identity tells us who we are and creates a connection between the past, present, and future; and it has a meaningful characteristic. Identity is one of the centric and yet controversial concepts that have occupied the minds of many political and social thinkers and scholars. The aim of this article is to establish a form of dialogue between Shayegan and Taylor about the issue of identity and self-understanding: what points does Shayegan enumerate to Taylor, and what insights does Taylor offer to Shayegan. Based on this, we will seek to answer these fundamental questions in this article: what understanding and perception of identity have Shayegan and Taylor offered? And following this question, what teachings and ideas do these two thinkers offer for understanding the concept of identity?<br /><strong>Methods:</strong> Since this article pursues the achievement of a correct understanding of identity, we tried to explain the two concepts of identity and bricolage identity in Shayegan and Taylor's thought by presenting a conceptual framework. A deep understanding of these keywords provides the basis for a correct understanding of the ideas and thoughts of these two thinkers.<br /><strong>Results and Discussion:</strong> Shayegan and Taylor, have made great efforts in their works to answer the question of what identity is. One has discussed the issue of identity in the traditional and Eastern world, while the other has explored the modern world and the formation of modern identity. These teachings can be formulated in the form of five components: the first component is understanding identity in the form of a story and narrative; Both thinkers try to connect the past, present and future in the form of a perception, narrative, or story of the “Self” (individual or collective). The second component is understanding the identity in an in-between state. This position shows the person in a situation where he is caught in the middle of two patterns of understanding the world or two ways of life. The third component is the understanding of identity in communication and dialogue with others; and following that, the transformability of identity. The fourth component is to propose the concept of complex identity or hybrid identity. The fifth component is their emphasis on the role and importance of moral foundation, great values, and basic teachings of traditions and religions in shaping and constructing identity, and our understanding of ourselves.<br /><strong>Conclusion:</strong> The reason for the significance and focus on the issue of identity lies in the fact that: in order to understand many of the social and political events and transformations in the contemporary societies, we need to behold these changes from the perspective of identity. Although numerous works and articles have been written about identity and self-understanding, addressing various aspects of this issue, identity is fluid and ever-changing, necessitating continuous reflection and contemplation. Shayegan and Taylor, as two prominent contemporary identity researchers, have provided profound knowledge and a comprehensive form of understanding identity and self-understanding in their works, which carries important clues and teachings for comprehending the issue of identity.<br /> <br /><strong> </strong><strong>چکیده مبسوط</strong><br /><strong>مقدمه و اهداف:</strong> هویت چیست؟ به اختصار میتوان گفت: هویت میگوید ما که هستیم و ربط و پیوندی بین گذشته، حال و آینده بهوجود میآورد و خصلتی معنادهنده دارد. هویت، یکی از مفاهیم محوری و در عین حال مناقشهبرانگیز است که افکارِ بسیاری از متفکران و اندیشمندانِ سیاسی و اجتماعی را به خود مشغول کرده است. هدف این مقاله برقراریِ نوعی مناظره و گفتوگو بین شایگان و تیلور دربارۀ مسالۀ هویت و خودفهمی است. شایگان چه نکاتی به تیلور میگوید و تیلور چه بینشی به شایگان عرضه میکند. بر این اساس، در این مقاله در پیِ پاسخگویی به این سوالاتِ بنیادین خواهیم بود که شایگان و تیلور چه درک و دریافتی از هویت ارائه کردهاند؟ و در پیِ این سوال، این دو متفکر چه آموزهها و انگارههایی برای فهم هویت ارائه میدهند؟<br /><strong>روشها: </strong>از آنجا که این مقاله رسیدن به درکی درست از هویت را پیگیری میکند، تلاش کردیم تا با ارائۀ چارچوبی مفهومی به ایضاح دو مفهوم هویت و هویت چهلتکه یا مرقعگونه در اندیشۀ شایگان و تیلور بپردازیم. فهم عمیق این کلانواژهها، زمینه و بسترِ درک و دریافتی درست از ایدهها و اندیشههایِ مطرح شدۀ این دو متفکر را فراهم میکند.<br /><strong>یافتهها:</strong> شایگان و تیلور تلاشی سترگ در آثارشان برای پاسخگویی به سوالِ هویت چیست، داشتهاند. یکی مسالۀ هویت در جهانِ سنتی و شرقی و دیگری جهانِ مدرن و تکوینِ هویتِ مدرن را به بحث گذاشته است. این دو متفکر، اگر چه به دو متنِ فرهنگیِ متفاوت تعلق دارند، اما انگارهها و آموزههایی همسو و مشترک دربارۀ هویت در آثارشان ارائه دادهند. این آموزهها را در قالب پنج مولفه میتوان صورتبندی کرد؛ اولین مولفه درک کردن هویت در قالب یک داستان و روایت است. هر دو متفکر سعی بر آن دارند تا در قالب یک برداشت، روایت یا داستانی از «خود» (فردی یا جمعی)، گذشته، حال و آینده را به هم مرتبط کنند. دومین مولفه، فهم هویت در وضعیتِ بینابینی است. این موقعیت فرد را در شرایطی نشان میدهد که در میانۀ دو الگویِ درکِ جهان یا دو شیوۀ زیست، گرفتار و در رفتوآمد است. سومین مولفه، درک هویت در ارتباط و دیالوگ با دیگران و در پیِ آن، تحولپذیریِ هویت است. چهارمین مولفه، مطرح کردن انگارۀ هویت مرکب یا هویت ترکیبی است. پنجمین مولفه، تاکید آنها، بر نقش و اهمیتِ مبانی اخلاقی، ارزشهایِ بزرگ و آموزههایِ اساسیِ سنتها و ادیان در شکلدهی و برساختِ هویت و فهم ما از خود است.<br /><strong>نتیجهگیری:</strong> چرایی اهمیت و در کانونِ توجه بودنِ مقولۀ هویت را باید در این واقعیت جست که برای درک بسیاری از رخدادها و دگرگونیهایِ اجتماعی و سیاسیِ جوامع کنونی نیازمند آن هستیم که از منظرِ هویتی به این تحولات بنگریم. اگرچه تاکنون آثار و مقالات بسیاری دربارۀ هویت و خودفهمی نوشته شده و به وجوه و جنبههای گوناگون آن پرداخته شده، اما از آنجا که هویت خصلتی سیال و در حالِ تحول دارد، نیازمندِ درنگ و تأمل مداوم است. شایگان و تیلور، به عنوانِ دو هویتپژوه برجستۀ معاصر دانشی عمیق و شیوۀ فهمی همهجانبه از هویت و خودفهمی در آثارشان ارائه کردهاند، که حاملِ سرنخها و آموزههایِ مهمی برایِ درکِ مساله و مشکلۀ هویت است.<br /> https://piaj.sbu.ac.ir/article_104810_8fc4169382c2ce27ac9aa7e4eddf7787.pdfدانشگاه شهید بهشتیرهیافتهای سیاسی و بین المللی1735-739X16220240822Islamic government and religious authority in the political philosophy of Allameh Tabatabaeiحکومت اسلامی و ولایت فقیه در فلسفه سیاسی علامه طباطبایی15117410480310.48308/piaj.2024.235867.1545FAمجتبیقادریدانشجوی کارشناسی ارشد، رشته معارف اسلامی و علوم سیاسی، اندیشه سیاسی، دانشکده علوم سیاسی، دانشگاه امام صادق علیه السلام، تهران، ایران.حسینقاسمیدانشجوی دکتری، رشته معارف اسلامی و علوم سیاسی ، گرایش اندیشه سیاسی، دانشکده علوم سیاسی، دانشگاه امام صادق علیه السلام، تهران، ایران.محمدصادقنصرت پناهاستادیار گروه علوم سیاسی، رشته معارف اسلامی و علوم سیاسی، اندیشه سیاسی، دانشکده علوم سیاسی، دانشگاه امام صادق علیه السلام، تهران، ایران.Journal Article20240530Using Skinner's intentional method, the present research considers the publication of the articles "Walayat and Za'amat in Islam" and "Ijtihad and Taqlid in Islam and Shia" by Allameh Tabatabai as his speech act in the 1340s, with the aim of formulating the theoretical plan of philosophy. Allameh Tabatabai's politics and understanding of his intention from the publication of these articles has been organized. This research, by answering the question "What is the plan of Islamic government and religious authority in the political philosophy of Allameh Tabatabai?", by examining the contextual (social-historical) and textual conditions (published articles), compares his plan with other thinkers of this period.<br />In the end, it is clear that Allameh Tabatabaei formulates the relationship between the people and the organization of the province by rationally proving the necessity of the Islamic government and the guardianship of the jurist in the age of occultation. The findings of the research show that his intention with this action was "the rational and philosophical stabilization of the social and political system of religion, centered on the formation of the province organization".<br />Using Skinner's intentional method, the present research considers the publication of the articles "Walayat and Za'amat in Islam" and "Ijtihad and Taqlid in Islam and Shia" by Allameh Tabatabai as his speech act in the 1340s, with the aim of formulating the theoretical plan of philosophy. Allameh Tabatabai's politics and understanding of his intention from the publication of these articles has been organized. This research, by answering the question "What is the plan of Islamic government and religious authority in the political philosophy of Allameh Tabatabai?", by examining the contextual (social-historical) and textual conditions (published articles), compares his plan with other thinkers of this period.<br />In the end, it is clear that Allameh Tabatabaei formulates the relationship between the people and the organization of the province by rationally proving the necessity of the Islamic government and the guardianship of the jurist in the age of occultation. The findings of the research show that his intention with this action was "the rational and philosophical stabilization of the social and political system of religion, centered on the formation of the province organization".<br />Using Skinner's intentional method, the present research considers the publication of the articles "Walayat and Za'amat in Islam" and "Ijtihad and Taqlid in Islam and Shia" by Allameh Tabatabai as his speech act in the 1340s, with the aim of formulating the theoretical plan of philosophy. Allameh Tabatabai's politics and understanding of his intention from the publication of these articles has been organized. This research, by answering the question "What is the plan of Islamic government and religious authority in the political philosophy of Allameh Tabatabai?", by examining the contextual (social-historical) and textual conditions (published articles), compares his plan with other thinkers of this period.<br />In the end, it is clear that Allameh Tabatabaei formulates the relationship between the people and the organization of the province by rationally proving the necessity of the Islamic government and the guardianship of the jurist in the age of occultation. The findings of the research show that his intention with this action was "the rational and philosophical stabilization of the social and political system of religion, centered on the formation of the province organization".پژوهش حاضر با بهره گیری از روش قصدگرای اسکینر، انتشار مقالات «ولایت و زعامت در اسلام» و «اجتهاد و تقلید در اسلام و شیعه» توسط علامه طباطبایی را کنش گفتاری ایشان در دهه 40 شمسی تلقی کرده و با هدف صورت بندی طرح نظری فلسفه سیاسی علامه طباطبایی و فهم قصد ایشان از انتشار این مقالات سامان گرفته است. این پژوهش با پاسخ به سؤال «طرح حکومت اسلامی و ولایت فقیه در فلسفه سیاسی علامه طباطبایی چیست؟»، با بررسی شرایط زمینه ای (اجتماعی- تاریخی) و متنی (مقالات منتشر شده) به نسبت یابی طرح ایشان با سایر متفکران این دوره پرداخته وطرح مختار ایشان را ارائه می دهد. در انتهاء مشخص می شود که علامه طباطبایی با اثبات عقلی ضرورت حکومت اسلامی و ولایت فقیه در عصر غیبت، نسبت مردم با سازمان ولایت را صورت بندی میکند. یافتههای پژوهش نشان میدهد که قصد ایشان از این کنش، «تثبیت عقلی و فلسفی نظام اجتماعی و سیاسی دین با محوریت تشکیل سازمان ولایت» بوده است.<br />پژوهش حاضر با بهره گیری از روش قصدگرای اسکینر، انتشار مقالات «ولایت و زعامت در اسلام» و «اجتهاد و تقلید در اسلام و شیعه» توسط علامه طباطبایی را کنش گفتاری ایشان در دهه 40 شمسی تلقی کرده و با هدف صورت بندی طرح نظری فلسفه سیاسی علامه طباطبایی و فهم قصد ایشان از انتشار این مقالات سامان گرفته است. این پژوهش با پاسخ به سؤال «طرح حکومت اسلامی و ولایت فقیه در فلسفه سیاسی علامه طباطبایی چیست؟»، با بررسی شرایط زمینه ای (اجتماعی- تاریخی) و متنی (مقالات منتشر شده) به نسبت یابی طرح ایشان با سایر متفکران این دوره پرداخته وطرح مختار ایشان را ارائه می دهد. در انتهاء مشخص می شود که علامه طباطبایی با اثبات عقلی ضرورت حکومت اسلامی و ولایت فقیه در عصر غیبت، نسبت مردم با سازمان ولایت را صورت بندی میکند. یافتههای پژوهش نشان میدهد که قصد ایشان از این کنش، «تثبیت عقلی و فلسفی نظام اجتماعی و سیاسی دین با محوریت تشکیل سازمان ولایت» بوده است.<br />پژوهش حاضر با بهره گیری از روش قصدگرای اسکینر، انتشار مقالات «ولایت و زعامت در اسلام» و «اجتهاد و تقلید در اسلام و شیعه» توسط علامه طباطبایی را کنش گفتاری ایشان در دهه 40 شمسی تلقی کرده و با هدف صورت بندی طرح نظری فلسفه سیاسی علامه طباطبایی و فهم قصد ایشان از انتشار این مقالات سامان گرفته است. این پژوهش با پاسخ به سؤال «طرح حکومت اسلامی و ولایت فقیه در فلسفه سیاسی علامه طباطبایی چیست؟»، با بررسی شرایط زمینه ای (اجتماعی- تاریخی) و متنی (مقالات منتشر شده) به نسبت یابی طرح ایشان با سایر متفکران این دوره پرداخته وطرح مختار ایشان را ارائه می دهد. در انتهاء مشخص می شود که علامه طباطبایی با اثبات عقلی ضرورت حکومت اسلامی و ولایت فقیه در عصر غیبت، نسبت مردم با سازمان ولایت را صورت بندی میکند. یافتههای پژوهش نشان میدهد که قصد ایشان از این کنش، «تثبیت عقلی و فلسفی نظام اجتماعی و سیاسی دین با محوریت تشکیل سازمان ولایت» بوده است.<br />پژوهش حاضر با بهره گیری از روش قصدگرای اسکینر، انتشار مقالات «ولایت و زعامت در اسلام» و «اجتهاد و تقلید در اسلام و شیعه» توسط علامه طباطبایی را کنش گفتاری ایشان در دهه 40 شمسی تلقی کرده و با هدف صورت بندی طرح نظری فلسفه سیاسی علامه طباطبایی و فهم قصد ایشان از انتشار این مقالات سامان گرفته است. این پژوهش با پاسخ به سؤال «طرح حکومت اسلامی و ولایت فقیه در فلسفه سیاسی علامه طباطبایی چیست؟»، با بررسی شرایط زمینه ای (اجتماعی- تاریخی) و متنی (مقالات منتشر شده) به نسبت یابی طرح ایشان با سایر متفکران این دوره پرداخته وطرح مختار ایشان را ارائه می دهد.https://piaj.sbu.ac.ir/article_104803_5bef5493308eecee2669676964caab3a.pdfدانشگاه شهید بهشتیرهیافتهای سیاسی و بین المللی1735-739X16220240822Achievements and Requirements of Teachers' Guild-Political Activism (2010s)دستاوردها و بایستههای کنشگری صنفی - سیاسی معلمها (دهه 1390)17520310478410.48308/piaj.2024.235402.1519FAحیدرشهریاریاستادیار جامعه شناسی سیاسی، گروه علوم سیاسی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران.احسانبلاغی اینانلودانشجوی دکترا، علوم سیاسی، گروه علوم سیاسی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران.Journal Article20240417<strong> </strong><br /><strong>Extended abstract</strong><br /><strong>Introduction and Purpose<em>:</em></strong> The teachers' guild-political activism in the 2010s is not only considered as a new phase in the history of their guild-political activism, it has also various aspects and traits such as non-violence, high participation, inclusiveness and continuity which significantly distinguished it from their past activism and even that of other social groups. The main purpose of this research is to assess the achievements of teachers' guild-political activism in the 2010s and the requirements of their activism. Although their requirements and their achievements are different aspects of their guild-political activism, these aspects are correlated: the former (requirements) advances the latter (achievements).<br /> <strong>Method:</strong> Since this research deals with two separate but interrelated questions (i.e. it assumes that the requirements are the foundation of achievements) and it also assesses the achievements through quantitative method and the requirements through qualitative method, thereby, the data analysis method is a mixed method: multi-level mixed method. The achievement data was collected through semi-open interviews (8 closed questions and 8 open questions) with 30 teachers' guild-political activists, and then the average of all interviewees' responses (based on the Likert scale) in each item has been analyzed. The requirement data has also been collected through library and qualitative method, and finally, by placing all the data together, a final analysis has been concluded.<br /><strong>Findings:</strong> The findings of the research indicate that among the eight significant professional-political achievements of teachers (both in-guild and out-guild), the most important achievements, in order, are the approval of the teacher ranking plan, the strengthening of solidarity and cohesion, the importance of the existence of the profession and its associated structures, and setting an example for other organizations. Their most important requirements have been, also, strategic unity, promotion of the civil-legal trainings of their activism, the continuity of their guild membership process, making the educational system accountable and education policies more efficient. Among 8 items of their guild-political achievements, the approval of rating plan with 4.16% is the highest average and the improvement of living conditions is the lowest average with 1.3%. In total, the guild achievements with 70.3% frequency are more important than non-guild achievements with 3.47%. The requirements of teachers' activism, which advance their achievements are as follow: following one strategic unity, promotion of the civil-legal trainings of their activism, the continuity of their guild membership process, making the educational system accountable and education policies more efficient (meritocracy, decreasing the leadership level of government, improving the social dignity of teachers through governance discourse, paying attention to their livelihood policies, paying attention to educational demands, redefining the professional identity of teachers) and recognizing their guild.<br /><strong>Conclusion:</strong> The achievements or successes of teachers' activism, both in the past and in the future, are dependent on requirements such as making educational policies more efficient through the promotion of some parameters such as meritocracy, decreasing the leadership level of government, improving the social dignity of teachers, paying attention to their livelihood policies, paying attention to educational demands etc., on one hand, and recognizing their associations by political system. Although this research has some deficiencies, it can be a step for future researches regarding other dimensions of teachers' activism, educational issues, socio-cultural development issues and the future researches of various social movements and other guild movements; thereby, this research can lead to a favorable scientific and practical result for better policies through a thematic and methodical survey.<br /> چکیده مبسوط<br />مقدمه و اهداف: کنشگری صنفی-سیاسی معلمها در دهه 90 شمسی نهتنها آغازگر فصل نوینی در تاریخ کنشگریِ صنفی-سیاسی آنان بهحساب میآید بلکه دارای ویژگیها و وجوه مختلفی همچون خشونتپرهیزی، مشارکت بالا، فراگیری و تداوم بوده که آن را تا حد زیادی از کنشگری صنفی-سیاسیِ گذشتهی آنان و حتی دیگر اقشار متمایز کرده است؛ در این راستا، هدف اصلی از انجام این پژوهش، احصاء دستاوردهای کنشگری صنفی-سیاسی معلمها در دهه 90 شمسی و ارائه بایستههای کنشگری آنان است. دستاوردها و بایستههایی که اگرچه دو بخش متفاوت از کنشگری آنان هستند اما باهم مرتبط و یکی (بایستهها) موجب ارتقاء دیگری (دستاوردها) بوده و خواهد بود. <br />روشها: ازآنجاکه پژوهش حاضر به دو سؤال مجزا اما مرتبط باهم (یعنی بایستهها را زمینه دستاوردها فرض میکند) میپردازد و دستاوردها را با روش کمّی و بایستهها را با روش کیفی به بوته آزمون قرار میدهد درنتیجه، روش تحلیل دادهها از نوع ترکیبی و از نوع چندمرحله است. گردآوری دادههای دستاوردها از طریق مصاحبه نیمهباز (8 سؤال بسته و 8 سؤال باز) با 30 نفر از کنش-گران سیاسی-صنفی معلمان صورت گرفته و سپس، میانگینِ تمام پاسخهای مصاحبهشوندگان (بر اساس طیف لیکرت) در هریک از گویههای هشتگانهی دستاوردها بهعنوان معیار تحلیل و مقایسه قرار گرفته است؛ همچنین گردآوری دادههای بایستهها از روش کتابخانهای-اسنادی و بهصورت کیفی انجام گرفته و با قرارگرفتن همه دادهها در کنار همدیگر به یک تحلیل نهایی یا نتیجهگیری رسیده است.<br />یافتهها: یافتههای پژوهش حاضر نشان میدهد که درمیان 8 دستاوردِ مهم صنفی-سیاسی معلمان (درونصنفی و برونصنفی) بهترتیب، تصویب طرح رتبهبندی معلمان، همبستگی-تقویت اراده و انسجام، اهمیت وجود صنف و ساختارهای مرتبط با آن، الگودهی به سایر تشکلها مهمترین دستاوردهای آنان بوده است. مهمترین بایستهها نیز بهترتیب، اتخاذ وحدت راهبردی، تقویت آموزشهای مدنی و حقوقیِ کنشگری، بازبینی و استمرار فرایند عضوگیری تشکلها، پاسخگوکردن نظام آموزشی در برابر مردم و کارآمدسازی سیاستگذاریها بوده است. همچنین در بین گویههای هشتگانهی دستاوردها، تصویب طرح رتبهبندی با 16/4 درصد، بیشترین میانگین و بهبود وضعیت معیشتی با 1/3 درصد، کمترین میانگین را به خود اختصاص داده است؛ درمجموع، دستاوردهای درونصنفی با 70/3 درصد فراوانی نسبت به دستاوردهای برونصنفی با 47/3 درصد از اهمیت و جایگاه بیشتری برخوردارست. بایستههای کنشگری معلمان که زمینه ارتقاء و بهبود دستاوردها را شکل میدهند نیز بدین قرار بوده است: اتخاذ وحدت راهبری، تقویت آموزشهای مدنی-حقوقی کنشگری، بازبینی و استمرار فرآیند تشکلیابی، پاسخگوکردن نظام آموزشی در برابر مردم، کارآمدسازی سیاستگذاریها (شایستهسالاری، کمکردن نگاه تصدیگری، ارتقاء منزلت اجتماعی معلمان از رهگذر گفتمانسازی حاکمیتی، توجه به سیاستگذاریهای معیشتی آنان، توجه به مطالبات آموزشی، بازتعریف هویت حرفهای معلمان) و به رسمیتشناختن تشکلها.<br />نتیجهگیری: دستاوردها یا موفقیتهای کنشگری معلمان چه در گذشته و چه در آینده معطوف و منوط به بایستههایی همچون کارآمدسازی سیاستگذاریهای آموزشی از رهگذر ارتقاء مؤلفههایی همچون شایستهسالاری، کاهش نگاه حاکمیتی تصدیگرایانه، ارتقاء منزلت اجتماعی آنان، توجه به سیاستگذاریهای معیشتی، توجه به مطالبات آموزشی و غیره، از یکسو، و به رسمیتشناختن تشکلها از سوی نظام سیاسی، ازسویدیگر، است. این پژوهش اگرچه دارای خلأها و کمبودهایی است اما میتواند گامی برای تحقیقات آینده در زمینه ابعادِ دیگرِ کنشگری معلمان، مسائل آموزشی و ارتباط آن با مسائل توسعه فرهنگی-اجتماعی و آیندهپژوهیِ جنبشهای مختلف اجتماعی ازجمله دیگر جنبشهای اصناف باشد تا از رهگذر بررسیِ موضوعی و روشی به نتایج علمی و عملی مطلوبِ سیاستگذاریها منجر شود.https://piaj.sbu.ac.ir/article_104784_5748c737c15c8435128230431c7209f4.pdf