دانشگاه شهید بهشتی رهیافت‌های سیاسی و بین ‌المللی 1735-739X 14 1 2022 11 22 Continuity and Change in the Causes of Russia’s Military Interventions تداوم و تغییر در علل مداخله های نظامی روسیه 11 42 102941 10.29252/piaj.2022.227384.1254 FA احمد رشیدی گروه علوم سیاسی دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه مازندران 0000-0003-3496-2892 Journal Article 2022 05 27 Russia, as a great power, has one of the highest levels of trans-border military interventions. In particular, the Russian invasion of Ukraine has opened a new chapter in the history of the country's interventions, which requires studying and rethinking the causes of these interventions. This article seeks to respond to the research need in the framework of historical-analytical and explanatory approach. For this purpose, the main research question focuses on the factors influencing Russian military intervention and then identifying the primary factors from the secondary ones. In the research process, we identified 9 variables as related factors to the Russian military interventions and then studied the role and position of each factors among the other factors. These factors include: great power status, regional hegemony, personality and leadership style of political elites, fighting against terrorism, strategic alliances and cooperation with the host government, nationalism and pan-Slavism, supporting the Russian co-identity groups In the host country, economic and military capabilities, and the diversionary war to solving legitimacy problem. Findings show that among these factors, great power status plays a central role in Russian military interventions. Great power status and regional hegemony, have played a major and lasting role in driving Russian interventions. We argued that the Russia’s great power status and regional hegemony, are the two main factors that drive all Russia’s military interventions. The motivation for the accumulation of power, which is crystallized in the main causes of Russian interventions, accepts the offensive Realism as a theoretical basis for research. روسیه در مقام مدعی منزلت بزرگقدرتی یکی از بالاترین موارد مداخلۀ نظامی را به ثبت رسانده است. حمله به اوکراین فصل نوینی در تاریخ مداخلات روسیه گشود که مطالعه و بازاندیشی دربارۀ علل این مداخلات را ضروری میسازد. پژوهش حاضر با رویکرد ترکیبی تبیینی(علتکاوی) و تاریخی-تحلیلی در پی پاسخگویی به این ضرورت پژوهشی است. برای این منظور، پرسشی که در کانون پژوهش قرار دارد، پرسش از عوامل موثر در مداخلههای روسیه و شناسایی و تفکیک عوامل اولیه(پایدار) از عوامل ثانویه(متغیر) است. در این مقاله، نه متغیر به عنوان عوامل مؤثر بر مداخلات نظامی روسیه شناسایی شده و سپس میزان نقش و جایگاه هر کدام در میان سلسلۀ عوامل مورد بررسی قرار گرفته است. این عوامل عبارتند از: بزرگقدرتگرایی، هژمونگرایی منطقهای، شخصیت و سبک رهبری، مبارزه با تروریسم، اتحاد و همکاری استراتژیک با دولت میزبان، ملی گرایی و پان اسلاویسم، حمایت از اقلیتهای هویتی روس، توانمندیهای اقتصادی و نظامی و نهایتاً جنگ انحرافی و مسألۀ مشروعیت. یافتههای پژوهش نشان میدهد از میان عوامل فوق، بزرگ قدرتگرایی هسته مرکزی مداخلات نظامی روسیه را تشکیل میدهد و به همراه هژمونگرایی منطقهای نقش اصلی و پایدار را در تحریک مداخلات روسیه ایفا کرده است. انگیزه انباشت قدرت برای تأمین امنیت و غبله بر تهدیدها که در علل اصلی مداخلههای روسیه متبلور است، رهیافت واقعگرایی تهاجمی را به عنوان پشتوانۀ نظری میپذیرد. از سوی دیگر، لحاظ کردن نقش نخبگان سیاسی در حلقۀ بعدی سلسلۀ عوامل مؤثر، پژوهشگر را به سمت تلفیق آن رهیافت با رهیافت تفسیری سازهانگاری رهنمون ساخته است؛ تلفیقی که اساس واقعگرایی نوکلاسیک را تشکیل میدهد.

https://piaj.sbu.ac.ir/article_102941_fb4234b9ac48b15f6ed278ab80f316d6.pdf

دانشگاه شهید بهشتی رهیافت‌های سیاسی و بین ‌المللی 1735-739X 14 1 2022 11 22 The West Asian Security Discourse from the Perspective of Russian Strategic Think tanks گفتمان امنیتی غرب آسیا از منظر اندیشکده‌های راهبردی روسیه 43 67 102942 10.29252/piaj.2022.226260.1227 FA مهدی هدایتی شهیدانی دانشیار روابط بین‌الملل دانشگاه گیلان 0000-0002-5145-8885 محمدرضا لارتی کارشناسی ارشد روابط بین‌الملل. دانشگاه گیلان Journal Article 2022 03 14 In response to security challenges and problems at the external level (regional - global), the security policies of actors are designed and pursued based on regional dynamics. In the study centers of the Russian Federation, security objectives are derived from enviromentology and are prioritized based on political geography. The governing political, economic, and cultural structures perceived in these regions by these centers reflect a secure region in line with the Kremlin's interests and aspirations. This Russian approach to security and the region in West Asia is based on a cost-benefit explanation of every behavior and decision of the Russian government among Russian researchers, and ultimately leads to a security discourse. This article aims to identify the basis of the macro-strategy and security doctrines of Russian think tanks in relation to the West Asian region: What is the attitude, explanation, scope and elements of Russian official and decision-making think tanks about the concept of security in the West Asian environment? The present study bases its hypothesis on the bio-history, national geography and identity defined by Russia's strategic think tanks at the regional and global levels, with the aim of how to define and realize Russia's material interests and priorities, especially in the West Asian region. This article, within the framework of constructivism theory, interprets Russia's view of the security region in West Asia. This article has been done by descriptive-analytical method and using library resources (written and electronic) to achieve reliable and desired findings. در پاسخ به چالشها و معضلات امنیتی در سطوح خارجی (منطقهای - جهانی)، سیاستهای امنیتی کنشگران بر پایه پویشهای محیطی طرحریزی و پیگیری میشود. در مراکز مطالعاتی روسیه، اهداف امنیتی برگرفته از یک محیطشناسی بوده و بر پایه جغرافیای سیاسی اولویت مییابد. ساختارهای حاکم سیاسی، اقتصادی و فرهنگی درک شده در هر محیط از سوی این مراکز، بازتاب شرایط امن نسبت به منافع و خواستههای کرملین میباشد. این پرداخت روسی از امنیت و محیط در غرب آسیا بر اساس تبیین نیازها، منافع و پیامدهای هر رفتار و تصمیم دولت روسیه در میان محققان روس شکل گرفته و درنهایت به یک گفتمان امنیتی دست مییابند. این نوشتار با هدف شناخت مبنای استراتژی کلان و دکترینهای امنیتی اندیشکدههای روسی در رابطه با محیط غرب آسیا، سؤال اصلی خود را بدین صورت بیان می‌دارد: اندیشکده‌های رسمی و تصمیم‌ساز روسیه چه نگرش، تبیین، دامنه و عناصری پیرامون مفهوم امنیت در محیط غرب آسیا دارند؟ پژوهش حاضر فرضیه خود را بر اساس تعریف مدلول امنیت از سوی اندیشکدههای راهبردی روسیه در سطح منطقه‌ای و جهانی به ویژه منطقه غرب آسیا، بر پایه زیست تاریخی، جغرافیای وطنی و هویت درک شده توسط روسها و با هدف چگونگی تعریف و تحقق منافع و اولویت‌های مادی روسیه قرار داده است. این مقاله در چارچوب نظریه سازه‌انگاری به تأویل نگاه و فهم روسی از محیط امنیتی در غرب آسیا می‌پردازد. نوشتار پیشرو برای دستیابی به یافته‌های قابل‌اتکا و مورد نظر، با روش توصیفی-تحلیلی و استفاده از منابع کتابخانه‌ای (مکتوب و الکترونیکی) به انجام رسیده است. در پایان برای نتیجهگیری سریعتر با بهره‌گیری از تحلیل‌های مبتنی بر مطالب اندیشکدههای روسی، یافتههای پژوهش در سه بعد محوری و نه مؤلفه‌های اصلی بیان خواهد شد.

https://piaj.sbu.ac.ir/article_102942_f51cdc0fa493196f9a677416ca85adae.pdf

دانشگاه شهید بهشتی رهیافت‌های سیاسی و بین ‌المللی 1735-739X 14 1 2022 11 22 "A Comparative Study of the Opportunities & Threats of Turkish & Russian Economic Plans in Central Asia for Iran" مطالعه تطبیقی فرصت‌ها و تهدیدات طرح‌های اقتصادی ترکیه و روسیه در آسیای ‌مرکزی برای ایران 69 96 102943 10.29252/piaj.2022.224989.1170 FA محمد فرهادی دکترای مطالعات منطقه ای پژوهشگر Journal Article 2021 12 08 The present study seeks to make a comparative study of the opportunities & threats of Turkish & Russian economic projects in Central Asia for Iran. Therefore, using the content analysis method & the theme matrix type by performing indirect observation (analysis of texts), research data are collected as a purposeful sampling method from existing texts & through thematic coding, themes, opportunities & project threats. The economic relations of Russia & Turkey in Central Asia were identified for Iran & finally compared & analyzed in terms of commonalities & differences. Findings showed that the common denominator of Turkish & Russian economic plans in Central Asia for Iran in terms of opportunity is to increase Iran's geopolitical importance & expand Iran's relations with countries involved in these economic plans. In addition, the difference between Russian & Turkish economic plans in Central Asia for Iran in terms of threat, having negative political & economic consequences due to the implementation of Russian economic plans, inconsistency of Iran & Turkey development policies in Central Asia & weakening Iran's position due to Turkey is pursuing Occidentalism policies in the region. In order to validate the qualitative findings, the audit method & the formation of a focal group have been used for its reliability & the reproducibility as well as the transferability or generalizability. با توجه به چرخش ریشههای نزاع بینالمللی از میدان رقابتهای «ایدئولوژیک» به سمت «تسخیر منابع انرژی»، به ویژه در سالهای بعد از جنگ سرد و همچنین کاهش اهمیت «ژئوپولیتیک» به نفع رویکردهای «ژئواکونومیک»، پژوهش حاضر در صدد صورتبندی مفهومی این مسأله بود که طرحهای اقتصادی ترکیه و روسیه در آسیای مرکزی حامل چه فرصتها و تهدیدهای محتملی برای ایران میباشد. مسأله بر این بنیاد نظری استوار است که هر گونه تلاش برای کسب جایگاه برتر منطقهای و بینالمللی قبل از هر چیز در گرو تسلط بر منابع انرژی و خطوط لولهی انتقال آن میباشد. برای سنجش این ادعا با استفاده از روش تحلیل مضمون و از نوع ماتریس مضمون با انجام مشاهدهی غیرمستقیم (واکاوی متون)، دادههای پژوهش به صورت روش نمونهگیری هدفمند از روی متون موجود گردآوری و از طریق کدگذاری موضوعی، سعی شد تا مضامین فرصتها و تهدیدات طرحهای اقتصادی روسیه و ترکیه در آسیایمرکزی برای ایران شناسایی و در نهایت برحسب وجوه اشتراک و افتراق با یکدیگر مورد مقایسه و تحلیل قرار داده شود. یافتههای پژوهش نشان داد که وجه اشتراک طرحهای اقتصادی ترکیه و روسیه در آسیایمرکزی برای ایران از حیث فرصت، افزایش اهمیت ژئواکونومیکی ایران و گسترش روابط ایران با کشورهای درگیر طرحهای اقتصادی مذکور است. همچنین، وجه افتراق طرحهای اقتصادی روسیه و ترکیه در آسیایمرکزی برای ایران از حیث تهدید، داشتن تبعات منفی سیاسی و اقتصادی بواسطه اجرای طرحهای اقتصادی روسیه، ناهمخوانی سیاستهای توسعهای ایران و ترکیه در آسیایمرکزی و تضعیف شدن موقعیت ایران به واسطه دنبال نمودن سیاستهای غربگرایانه در منطقه از سوی ترکیه میباشد. جهت اعتبارسنجی یافتههای کیفی از روش ممیزی و تشکیل گروه کانونی و برای پایاییسنجی آن از قابلیت تکرارپذیری و نیز قابلیت انتقال یا تعمیمپذیری استفاده شده است.

https://piaj.sbu.ac.ir/article_102943_b701b80b7bc848a5de0d752ec9b8e934.pdf

دانشگاه شهید بهشتی رهیافت‌های سیاسی و بین ‌المللی 1735-739X 14 1 2022 11 22 The Consequences of Taliban’s Resurgence for Iranian Economic Diplomacy in Afghanistan پیامدهای ظهور دوبارۀ طالبان برای دیپلماسی اقتصادی ایران در افغانستان 97 121 102944 10.29252/piaj.2022.226471.1228 FA حامد عسکری کرمانی پژوهشگر آزاد آرش صفار پژوهشگر آزاد Journal Article 2022 03 15 During Coalition forces in Afghanistan, Iran managed to overcome its traditional rivals and become the largest exporter of goods to this country. Therefore, the Taliban's presence in Kabul is essential for Iran not just due to political and security issues but also because of economic reasons. One way to understand and analyze the foundations of Iran's success in this particular area during the coalition forces, and also the consequences of the Taliban's hegemony in Afghanistan at the moment, is economic diplomacy. This article introduces and suggests an economic diplomacy approach in which the state and its strategic interests are fundamental elements for the analysis. Then, it will try to put Iran's economic achievements in Afghanistan during the last two decades in that context and argue based on that approach the consequences of a Taliban-controlled Afghanistan for those achievements. The article explains that uncertainties, new foreign players, and a decline in the revenue of Afghanistan's government and people are the main challenges for Iran's economic diplomacy in Afghanistan. طی سال‌های حضور نیروهای ائتلاف در افغانستان، ایران توانست با کنار زدن رقیب‌های سنتی خود در بازار این کشور به بزرگترین صادرکننده به آن تبدیل شود. به قدرت رسیدن طالبان در افغانستان علاوه بر موضوعات سیاسی و امنیتی، از لحاظ تأثیراتی که می‌تواند بر روابط اقتصادی دو کشور داشته باشد نیز اهمیت دارد. یک راه برای فهم و تحلیل زمینۀ موفقیت اقتصادی ایران در افغانستان طی دوران گذشته و نیز پیامدهای به قدرت رسیدن طالبان طی دوران حاضر در حوزه روابط اقتصادی دو کشور، استفاده از مفهوم دیپلماسی اقتصادی است. مقاله حاضر با مبنا قرار دادن گرایشی در دیپلماسی اقتصادی که «دولت» و منافع استراتژیک دولت را در کانون مفهوم‌سازی خود از دیپلماسی اقتصادی قرار می‌دهند، کوشیده تا ضمن قرار دادن توفیقات اقتصادی ایران طی دهه‌های اخیر در افغانستان در یک زمینه مفهومی، دلالت‌ها و تأثیرهای حضور طالبان در کابل بر این وضعیت و چالش‌های به وجود آمده برای این روابط را مورد مداقه قرار دهد. چنین استدلال شده که عدم قطعیت‌ها، ورود بازیگران جدید، کوچک شدن اقتصاد و کاهش درآمدهای دولت و مردم افغانستان مهمترین چالش‌های دیپلماسی اقتصادی ایران در دوران طالبان هستند. با این حال، نتایج این پژوهش نشان می‌دهد که هرچند دیپلماسی اقتصادی ایران در دوران طالبان در حال سازگار کردن خود با شرایط جدید بوده و دو حوزه از سه حوزۀ بررسی شده، تأثیرپذیریِ کمتری از به قدرت رسیدن دوبارۀ طالبان دارد، در یک حوزه یعنی ترانزیت چشم‌اندازهای تداوم دستاوردهای دیپلماسی اقتصادی ایران با عدم قطعیت و دشواری‌های بیشتری روبه‌رو است.

https://piaj.sbu.ac.ir/article_102944_1541486d60ffcf72927474ec92f6fe7d.pdf

دانشگاه شهید بهشتی رهیافت‌های سیاسی و بین ‌المللی 1735-739X 14 1 2022 11 22 The strategic approach of America and India to the Indo-Pacific region رویکرد استراتژیک آمریکا و هند به منطقه ایندو-پاسیفیک 123 148 102945 10.29252/piaj.2022.228617.1294 FA مهدی امیری عضو هیئت علمی و استادیار مرکز پژوهش های مجلس شورای اسلامی 0000-0002-0549-1860 مهرشاد غفاری زاده دانشگاه اصفهان 0000-0001-6920-7569 Journal Article 2022 09 03 Indo-Pacific is the most dynamic and diverse region in the world. The region has become the major hub of world politics and economy. During the last decade, global attention to the region has increased strategically and economically. The rise of China as a great power and its incising influence has been a challenge for the hegemony of the United States at the level of the international system and India at the regional level. The United States is India's most comprehensive strategic partner. Both countries have complementary strategic interests; America wants to maintain its economic and military hegemony in the world, and India, in turn, seeks to expand security relations with the United States in order to facilitate the country's transformation into a regional power in the future. The main question of the article is, what is the United States and India’s approach towards the Indo-Pacific region? The hypothesis of the article is that India has a "leading" or major role in the United States’ Indo-Pacific strategy, but this does not mean a military and security alliance between the two countries, because India is trying to maintain its strategic autonomy in regional issues. The two countries have different approaches in the geographical definition of the region, the type of confrontation with the rise of China and the centrality of ASEAN in the region. This research has been prepared with an analytical approach and using the security strategies of the two countries. ایندو-پاسیفیک پویاترین و متنوعترین منطقه جهان است. این منطقه به کانون اصلی سیاست و اقتصاد جهان تبدیل شده است. طی یک دهه اخیر توجه جهانی به منطقه ازنظر استراتژیک و اقتصادی افزایش یافته است. ظهور و نفوذ چین به عنوان یک قدرت بزرگ تهدیدی برای هژمونی امریکا در سطح نظام بینالملل و هند در سطح منطقهای بوده است. امریکا جامعترین شریک استراتژیک هند است. هر دو کشور منافع استراتژیک مکملی دارند؛ امریکا خواهان حفظ هژمونی اقتصادی و نظامی در جهان است و هند به‌نوبه خود در پی گسترش روابط امنیتی با امریکا است تا در آینده شرایط تبدیلشدن این کشور به یک قدرت منطقهای را تسهیل کند. سؤال اصلی مقاله این است که امریکا و هند چه رویکردی نسبت به منطقه ایندو-پاسیفیک دارند؟ فرضیه مقاله این است که هند در استراتژی ایندو-پاسیفیک امریکا نقش «پیشرو» یا محوری دارد، اما این به معنای اتحاد نظامی و امنیتی دو کشور نیست، هند تلاش دارد تا استقلال استراتژیک خود را در موضوعات منطقهای ایندو-پاسیفیک حفظ کند. دو کشور در تعریف جغرافیایی منطقه، نوع مواجهه با ظهور چین و محوریت آسه‌آن در منطقه رویکرد متفاوت دارند. این پژوهش با رویکرد تحلیلی و بهرهگیری از استراتژیهای امنیتی دو کشور تهیه شده است.

https://piaj.sbu.ac.ir/article_102945_fa03318ad9aeaedaac4cc232b95dca7c.pdf

دانشگاه شهید بهشتی رهیافت‌های سیاسی و بین ‌المللی 1735-739X 14 1 2022 11 22 Formation and Evolution of State-Sponsored Nation Building in the UAE تکوین و تحول ملت‌سازی دولتی در امارات متحده عربی 149 176 102946 10.29252/piaj.2022.225224.1179 FA حجت کاظمی گروه علوم سیاسی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران محمد محبوبی دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران Journal Article 2021 12 27 The founding of the United Arab Emirates in the early 1970’s was the product of a political will to unite a set of tribal communities in which their dominant identity was a combination of tribal and Islamic identity. The conversion of the emerging country from a disintegrated collection into a cohesive political unit required the creation of elements that constructs national identity and its internalization and generalization as an identity beyond tribal belongings and below national belongings that binds citizens together and gives them a sense of nationhood. Given to the chronological precedence of the state establishment over the nation, and to the centrality of political institutions and elites, the nation building experience in the UAE is an obvious sample of a nation building pattern that can be called "state-sponsored nation building". State-sponsored nation building as a form of nation building in modern age is a process "from above" during which the state and its institutions try to shape elements and components of national identity and to develop it among their citizens, through the design and implementation of targeted projects; and thus create a new basis for social belonging. The present article attempts to examine the dimensions, elements, and technics of such a process in the United Arab Emirates at the Mohammed bin Zayed Al Nahyan era. Based on the "modernist" theorists’ studies about nationalism, this article categorizes and studies the technics of nation building under four axes: a. tradition-constructing; b. history-constructing; c. symbol-constructing; d. alter-constructing. تأسیس امارات متحده عربی در اوایل دهه 1970 محصول اراده‌ای سیاسی برای به هم‌پیوستن مجموعه‌ای از جماعت‌های قبایلی بود که هویت غالب در آنها، ترکیبی از هویت عشیره‌ای و اسلامی بود. تبدیل کشور نوپدید از یک مجموعه ازهم‌گسیخته به یک واحد سیاسی منسجم نیازمند خلق عناصر سازندۀ هویت ملی، درونی‌سازی و عمومیت‌بخشی به آن به‌عنوان هویتی فراتر از تعلقات قبایلی و فروتر از تعلقات امتی بود که اتباع کشور را به یکدیگر پیوند دهد و احساس ملت بودن را در میان آنها ایجاد کند. با توجه به تقدم زمانی تأسیس دولت بر ملت و محوریت نهادها و نخبگان سیاسی، تجربۀ ملت‌سازی در امارات متحده عربی به نمونه‌ای آشکار از الگویی از ملت‌سازی است که می‌توان آن را «ملت‌سازی دولتی» نامید. ملت‌سازی دولتی به‌عنوان شکلی از پدیدۀ ملت‌سازی در دوران مدرن، فرایندی «از بالا» است که در طی آن دولت و نهادهای دولتی از طریق طراحی و اجرای پروژه‌ای هدفمند تلاش می‌کنند تا عناصر و مولفه‌های هویت ملی را شکل داده، در میان اتباع خود بسط دهند و از این رهگذر مبنای نوینی برای تعلق اجتماعی خلق کنند. مقالۀ حاضر تلاش دارد تا ابعاد، عناصر و سازوکارهای چنین فرایندی را در امارت متحده عربی عصر محمد بن‌زاید آل‌نهیان مورد بررسی قرار دهد. بر مبنای مباحث نظریه‌پردازان «مدرنیست» پیرامون ملی‌گرایی، این مقاله سازوکارهای ملت‌سازی را ذیل چهار محور الف) سنت‌سازی؛ ب) تاریخ‌سازی؛ ج) نمادسازی؛ د) غیریت‌سازی دسته‌بندی و بررسی کرده است. مقاله نتیجه‌گیری می‌کند که ملت‌سازی در امارات به واسطه سرشت اراده‌گرایانه و دولتی خود با ناپایداری و بی‌ثباتی روبرو است.

https://piaj.sbu.ac.ir/article_102946_b2619bbe281deeefea3675dfed719fd7.pdf

دانشگاه شهید بهشتی رهیافت‌های سیاسی و بین ‌المللی 1735-739X 14 1 2022 11 22 Security in Rouhani’s and Raeisi’s Foreign Policy discourses: Different elements and formations مقوله امنیت در گفتمان سیاست خارجی حسن روحانی و ابراهیم رئیسی: عناصر و صورت‌بندی‌های متمایز 177 202 102947 10.29252/piaj.2022.227821.1265 FA حیدرعلی مسعودی استادیار روابط بین الملل دانشگاه شهید بهشتی 0000-0003-3383-7926 Journal Article 2022 07 01 The definition of security can affect many discursive conflicts in the domestic politics and more importantly in foreign policy. Particularly in Iran, the theme of security has a significant role in constructing foreign policy discourses. Various governments have tried to organize their own discursive approaches to address these issues and solve them. The article aims to examine how security is constructed in the discourses of the two recent Iran’s Presidents, namely Ebrahim Raisi and Hassan Rouhani. The main question of the article is what approaches did Hassan Rouhani and Ibrahim Raisi have towards the issue of security in the initial period their offices, ie the first year? The purpose of this article is to identify the key elements of security in Iran's foreign policy discourses that helps to better understanding of Iran's foreign policy. Based on the lene Hansen’s theoretical framework and Laclau and Moff's method of discourse analysis, the article probes how security is articulated, how the ‘other’ constructed and how dislocation is occurred in these discourses. In the one hand, the article argues that, Rouhani's security discourse is based on common interests as its master signifier, in opposition to violence and extremism as its other. In the other hand, Raisi’s security discourse is based on justice as its master signifier, in opposition to dominance and intervention of foreign powers. Accordingly, the conceptual and methodological framework is explained. Then the security discourse of Rouhani and Raisi is analyzed and also compared to each other. مقوله امنیت همواره از جایگاه محوری در گفتمان‌های سیاست خارجی ایران برخوردار بوده است. دولت‌های مختلف به اقتضای بستر فکری و اجتماعی و همین‌طور ضرورت‌های عملی سیاست خارجی خود، ادراکات مختلفی از مقوله امنیت داشته‌اند. از آنجا که عموماً گفتمان دولت‌ها در گسست از گفتمان‌های دولت‌های قبل شکل می‌گیرد، مواضع دولتمردان جدید در سال اول شروع به کار آنها از اهمیت زیادی در مرزبندی‌های گفتمانی میان آنها برخوردار است. بر این اساس، سؤال اصلی مقاله این است که حسن روحانی و ابراهیم رئیسی در برهه ابتدایی تشکیل دولت‌های خود چه گفتمان‌هایی درباره مقوله امنیت داشته‌اند و وجوه تمایز این گفتمان‌ها کدام‌اند؟ این مقاله از چارچوب تحلیل امنیتی لین هَنسِن استفاده می‌کند و بر اساس روش تحلیل گفتمان لاکلا و موف، در صدد تحلیل صورت‌بندی‌های گفتمانی روحانی و رئیسی در حوزه امنیت، «دیگریِ» گفتمانی آنها و برملاکردن نشانه‌های گفتمانی آنهاست. به این منظور، متن سخنرانی‌های روحانی و رئیسی در سال اول جمع‌آوری و بر اساسِ میزان ارتباط با مفهوم امنیت و با استفاده از نرم‌افزار مکس‌کیودا مورد تحلیل قرار گرفتند. استدلال اصلی مقاله این است که گفتمان حسن روحانی درباره امنیت، بر اساس دال مرکزی منافع مشترک و در تضاد با خشونت و افراط‌گرایی به مثابه «دیگری» و در مقابل، گفتمان ابراهیم رئیسی درباره امنیت، بر اساس دال مرکزی عدالت و در تضاد با «دیگریِ» سلطه‌طلبی و دخالت قدرت‌های خارجی شکل گرفته است. دال‌های مرکزی متفاوت، امکان/عدم امکان تعریف منافع مشترک امنیتی، دستورکارهای امنیتی متفاوت و نحوه پیش‌بینی پیامدهای امنیتی نظم در حال گذار بین‌المللی از جمله مهم‌ترین تمایزهای گفتمانی روحانی و رئیسی است. بر این اساس، ابتدا چارچوب مفهومی و روش‌شناسی توضیح داده می‌شود. سپس گفتمان امنیت روحانی و رئیسی در دو بخش مورد تحلیل و در بخش سوم مورد مقایسه قرار می‌گیرند. در پایان، نتیجه‌گیری مقاله خواهد آمد.

https://piaj.sbu.ac.ir/article_102947_3fff4e04d0d9da14291826b1b19558df.pdf

دانشگاه شهید بهشتی رهیافت‌های سیاسی و بین ‌المللی 1735-739X 14 1 2022 11 22 Climate change and its Consequences for Iran's National Security تغییرات اقلیمی و پیامدهای آن بر امنیت ملی ایران 203 228 102948 10.29252/piaj.2022.228257.1280 FA فرشاد رومی گروه علوم سیاسی دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران 0000-0002-5849-2373 Journal Article 2022 08 03 The planet Earth is experiencing the increasing effects of climate change. The consequences of climate change, such as extreme heat, water shortage, drought, floods, desertification, micro dusts, are also rapidly becoming apparent in Iran. This article answers this question that “Are the consequences of climate change a threat to the existence and national security of Iran?” The hypothesis of the article is formulated in such a way that “climate change is a super-crisis and immediate security threat that can face the country from the inside with economic instability, social tensions, displacement of the population and a decrease in government legitimacy. From the external aspect, it can also be the basis of alliances and coalitions and conflicts between Iran and its neighbors over common watersheds.” The results of the research show that Iran's government should overcome the strategy of indecision in the issue of climate change consequences. Because the widespread and unforeseen of climate change can be second only to a global nuclear war. The theoretical framework of this article is Copenhagen security theory and the research method is descriptive-analytical. سیاره زمین اثرات فزاینده تغییرات اقلیمی و افزایش در فراوانی و بزرگی رخدادهای شدید جوی را تجربه میکند. تبعات تغییر اقلیم مانند گرمای شدید، کمآبی، خشکسالی، سیل، بیابانزایی، فرونشست زمین و ریزگردها در ایران نیز با شتاب در حال آشکار شدن است. پژوهش حاضر با بهرهگیری از تعریف موسع از امنیت بدنبال پاسخ به این پرسش است که آیا پیامدهای تغییر اقلیم تهدیدی برای موجودیت و امنیت ملی ایران میباشد؟ فرضیه مقاله اینگونه تدوین یافته که تغییر اقلیم یک ابر بحران و تهدید امنیتی بلاواسطه بوده که میتواند کشور را از درون با تنشهای اجتماعی، آوارگی جمعیت، فقر و بی‌ثباتی اقتصادی، نارضایتی از حکومت و کاهش مشروعیت آن مواجه سازد. در بیرون نیز میتواند مبنای اتحادها و ائتلافها و درگیری میان ایران و همسایگانش بر سر حوضههای آبریز مشترک باشد. یافتههای پژوهش گویای آن است که دولت ایران باید استراتژی «بیتصمیمی» را کنار گذاشته و در حوزه سیاست «علیا» یا سخت با پیامدهای فراگیر و غیرقابل پیشبینی تغییر اقلیم که میتواند در جایگاه دوم بعد از یک جنگ اتمی قرار گیرد، مقابله نماید. چارچوب نظری پژوهش نظریه امنیتی کپنهاگ و روش پژوهش توصیفی- تحلیلی میباشد.

https://piaj.sbu.ac.ir/article_102948_07301c4a747cfdc45a522c16cca12141.pdf

دانشگاه شهید بهشتی رهیافت‌های سیاسی و بین ‌المللی 1735-739X 14 1 2022 11 22 Application of the concept of "Farah" and "Dignity" in the political thought of ancient Iran and Islam; a comparative analysis کاربردِ مفهومِ«فَرّه» و «کرامت» در اندیشه سیاسی ایرانِ باستان و اسلام؛ تحلیلی مقایسه‌ای 229 251 102949 10.29252/piaj.2022.227382.1253 FA محمد کمالی گوکی استادیار دانشکده حقوق، علوم سیاسی و تاریخ دانشگاه یزد Journal Article 2022 05 27 When referring to prominent sources in the history of the thought of ancient Iran and Islamic thought, two concepts of "Farrah" and "Dignity" are very revealing. Perhaps can not be established at first glance, the link between these two concepts. But with the Conceptual rooting of these two words in the Iranian and Islamic Intellectual tradition and their position in the political affairs, they can be found in the semantic and practical relationship between them. In this article, we try to show the conceptual and practical relationship between these two words as a central concept in the Islamic political and ancient Iranian thought. Farah and dignity can be considered in a general definition of meaning, and that particular attribute of man, which makes him different in nature and owns the right. The main question of this research is: What is the relationship between the concept of "Farah" in Iranian political thought and "dignity" in Islamic political thought? The method used in this research is comparative and based on the pattern of agreement and the difference Przeworski and Twain. وقتی‌که به منابع برجسته در تاریخِ فکرِ ایران باستان و تفکر اسلامی رجوع می‌کنیم، دو مفهومِ «فَرّه» و «کرامت» بسیار خودنمایی می‌کنند. شاید در نگاه اول نتوان رشته پیوندی میان این دو مفهوم برقرار کرد، اما با ریشه‌یابی مفهومی این دو واژه در دو سنتِ فکری ایرانی و اسلامی و جایگاه آن‌ها در امر سیاسی، قرابت معنایی و کاربرد بسیاری میان آن‌ها می‌توان یافت. در این مقاله درصدد نشان دادن قرابت مفهومی و کاربردی این دو واژه به‌عنوان مفهوم مرکزی در اندیشه سیاسی ایران باستان و اسلام هستیم، لذا سؤال اصلی این تحقیق این است: چه ارتباطی میان مفهوم «فَرّه» در اندیشه سیاسی ایرانی و «کرامت» در اندیشه سیاسی اسلامی وجود دارد؟ روش مورداستفاده در این تحقیق، مقایسه‌ای و بر مبنای الگوی توافق و اختلاف پرزورسکی و توین است.

https://piaj.sbu.ac.ir/article_102949_a51d76f24cc3beafbecc2f213185bd7c.pdf

دانشگاه شهید بهشتی رهیافت‌های سیاسی و بین ‌المللی 1735-739X 14 1 2022 11 22 A Comparative Assessment of the Opinions and Theories of Edward Said and Michel Foucault on Power and Its Mechanisms ارزیابی تطبیقی آرا و نظریات ادوارد سعید و میشل فوکو در باب قدرت و سازوکارهای آن 253 276 102950 10.29252/piaj.2022.227972.1271 FA احسان علینی دانشجوی دکتری علوم سیاسی دانشگاه علامه طباطبایی 0000-0002-9786-6657 احمد بستانی استادیار دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه خوارزمی Journal Article 2022 07 12 In the present study, the concept of "power" and its mechanisms have been studied from the perspective of two contemporary thinkers, "Edward Said" and "Michel Foucault". Both thinkers in the field of power and its mechanisms have important theories and opinions that a careful study of these theories can create a new understanding of this concept for us. Foucault's different views and perceptions of the mechanisms of power contain very important points and issues, and Said's attitude towards power also has significant theoretical subtleties. In this research, with a descriptive-comparative approach and using the documentary technique, the researcher has studied the written and unwritten works of two thinkers and then has compared their opinions and theories. After a comparative evaluation of the opinions of thinkers, the results of the research show that the two are largely in agreement on the definition of power and the mechanisms of its application, but have different views on the issue of "agency" and "resistance to power". And in these two cases, we see a difference of opinion between them. در پژوهش حاضر، مفهوم «قدرت» و سازوکارهای آن از منظر دو اندیشمند معاصر، «ادوارد سعید» و «میشل فوکو» مورد بررسی قرار گرفته است. هر دو متفکر در حوزه قدرت و سازوکارهای آن دارای نظریات و آرای مهمی هستند که بررسی دقیق این نظریات می‌تواند درک جدیدی از این مفهوم به وجود آورد. نگاه متفاوت فوکو و برداشت وی از سازوکارهای قدرت، حاوی نکات و مسائل بسیار مهمی است و همچنین نگرش سعید نسبت به قدرت نیز دارای ظرافت‌های نظری قابل‌توجهی است. محقق در این پژوهش با رویکردی توصیفی – تطبیقی و استفاده از تکنیک اسنادی، آثار مکتوب و غیرمکتوب دو اندیشمند را مورد مطالعه قرار داده و سپس به مقایسه آرا و نظریات آن دو مبادرت ورزیده است. پس از ارزیابی تطبیقی آرای متفکرین، نتایج تحقیق نشان می‌دهد که آن دو در مورد تعریف قدرت و مکانیسم‌های اعمال آن تا حدود زیادی هم‌نظر هستند، اما در رابطه با مسئله «عاملیت» و «مقاومت در برابر قدرت»، دارای نظریات متفاوتی نسبت به هم بوده و در این دو مورد شاهد اختلاف‌نظر میان آن‌ها هستیم.

https://piaj.sbu.ac.ir/article_102950_6a07d775349e480f0687091fb0528372.pdf