دانشگاه شهید بهشتیرهیافتهای سیاسی و بین المللی1735-739X9420190220Future Studies of the Saudi Arabia Rolein the Light of Relations with the United States in the Middle East )2017-2025(;Challenges and Strategiesآیندهپژوهی نقش آفرینی عربستان در پرتو روابط با ایالات متحده آمریکا در خاورمیانه (2025-2017)؛ چالشها و راهبردها123499694FAزهراآقامحمدیدانشگاه اصفهانعلیامیدیدانشگاه اصفهان0000-0003-1882-0456Journal Article20181222One year after the establishment of the Saudi regime in 1933, Riyadh and Washington have constructed a strategic alliance between themselves. This unique relationship has continued so far with some fluctuations (2018). Meanwhile, there have been some signals in the US foreign policy in the Obama and Trump eras which indicates some changes in the US Middle East policy. The trends such as lowering Washington's dependence on Saudi oil and the American political shift from the Middle East to East Asia indicate that the future of Washington's relations with Saudi Arabia may change dramatically. The question posed in this article is how we can assess the future of Saudi Arabia and the United States alliance in the Trump era (assuming Trump`s election for the second term) and what the probable scenarios are for Saudi Arabia to play in the Middle East in the future. The hypothesis is that US foreign policy under the Trump administration has less human rights and democratic concerns and so long as Saudi Arabia is acting in favor of US grand strategy in the Middle East, their alliance will not change. Therefore, the strategic alliance of Riyadh-Washington will continue with more assuming security costs by Riyadh. Furthermore, in the most optimistic way, Saudi Arabia will play the role of the regional king following the great king (US) as well as the swing state strategy. This is a descriptive-analytic research based on Randall Schuler's theory of "balance of interests."یک سال پس از تأسیس رژیم سعودی، در سال 1933، ریاض و واشنگتن اتحاد سنتی و استراتژیکی بین خود ایجاد کردند. این رابطه اتحاد، تاکنون (2018) با نوساناتی ادامه داشته است. از سوی دیگر، با توجه به تغییرات احتمالی سیاست خارجی خاورمیانهای ایالات متحده در دوره اوباما و ترامپ، کاهش وابستگی واشنگتن به نفت عربستان و تغییر مرکز ثقل سیاسی آمریکا از خاورمیانه به شرق آسیا، آینده روابط دو کشور یکی از موضوعات مورد توجه محافل سیاسی است. هدف مقاله، توضیح، تفسیر و تحلیل آیندة اتحاد عربستان سعودی و ایالات متحده آمریکا و پاسخ به این سؤال است که آیندة بازیگری عربستان در خاورمیانه در پرتو روابط رژیم سعودی و ایالات متحده آمریکا در سالهای زمامداری ترامپ، به فرض دو دورهای بودن، چگونه قابل ارزیابی است؟ فرضیه قابل طرح این است که سیاست خارجی آمریکا تحت ریاست جمهوری ترامپ، کمتر دغدغههای حقوق بشری و دمکراتیک دارد و از سوی دیگر، عربستان هم عملاً در راستای استراتژی کلان آمریکا در خاورمیانه عمل میکند. از اینرو، اتحاد استراتژیک ریاض-واشنگتن با تقبل هزینه بیشتر از سوی ریاض کماکان ادامه پیدا خواهد کرد. همچنین در خوشبینانهترین حالت، عربستان تا حدی که منابع اقتصادی و قابلیتهای آن به او اجازه دهد، نقش شیر منطقهایِ پیروِ شیر بزرگ (آمریکا) و استراتژی دولت چرخشی را ایفا خواهد کرد که هدفاش مهار قدرتهای منطقهای مانند ایران خواهد بود. نویسندگان با مبنا قرار دادن نظریه موازنه منافع[1] رندال شولر[2] و با استفاده از روش سناریونویسی، در صدد بررسی سناریوهای آینده اتحاد این دو کشور و بازیگری عربستان در خاورمیانه برآمدهاند.[1] Balance of interests[2] Randall Schwellerhttps://piaj.sbu.ac.ir/article_99694_b5e4fd4434fcc953cf86046e3de4f760.pdfدانشگاه شهید بهشتیرهیافتهای سیاسی و بین المللی1735-739X9420190220Assessment of Performance and Position of the Mainstream Media in the Socialization of BARJAM )Joint Comprehensive Plan of Action( )Keyhan, Hamshahri and Etemad Newspapers(موضع گیری رسانه های جریان اصلی در جامعه پذیری برجام (روزنامه های کیهان، همشهری و اعتماد)356099700FAمرضیهرفعتیواحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامیعبدالعلیقوامدانشگاه شهید بهشتی و دانشگاه آزاد اسلامیزهراخرازی محمدوندی آذرواحدعلوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامیخلیلمیرزاییدانشگاه آزاد اسلامی، واحد رودهنJournal Article20181222The purpose of this study is to investigate the position and performance of the mainstream media (Kayhan, Etemad, and Hamshahri newspapers) in sociability of Joint Comprehensive Plan of Action (JCPOA). The main question of this study is whether these media have taken steps in the reflections of their news to promote sociability of Joint Comprehensive Plan of Action (JCPOA). The research method is combinatory (quantitative and qualitative content analysis) and data collection is conducted with a targeted approach. The results of the research indicate the imperfect process of sociability of Joint Comprehensive Plan of Action (JCPOA) in the field of notifying and reporting the news, given that the Kayhan newspaper completely covered the headlines and the news in the negative direction, and the Hamshahri has also taken a completely neutral approach. In the meantime, the only daily newspaper that has been relatively positive towards sociability of Joint Comprehensive Plan of Action (JCPOA) is Etemad. On the other hand, the manner of coverage, the type of approach to the news in these three media, was less analytical and had the most serious aspect of news and information, rather than the educational approach and leading role.هدف پژوهش حاضر بررسی موضع گیری رسانه های جریان اصلی (روزنامه های کیهان، اعتماد و همشهری) در جامعه پذیری برجام است و سؤال اصلی این پژوهش به این مسئله می پردازد که آیا این رسانه ها در بازتاب های خبری خود در جهت جامعه پذیری برجام گام برداشته اند یا خیر؟ روش تحقیق به کار گرفته شده، ترکیبی (تحلیل محتوای کمی و کیفی) و گردآوری داده ها با رویکرد هدفمند انجام گرفته است. نتایج حاصل از پژوهش حاکی از فرآیند ناقص جامعه پذیری برجام در حوزه خبررسانی بوده است. بدین ترتیب که روزنامه کیهان کاملاً در جهت منفی، تیترها و اخبار برجام را پوشش داده و همشهری نیز رویکردی کاملاً خنثی را در پیش گرفته و در این میان، تنها روزنامه اعتمادعملکردی نسبتاً مثبت در جهت جامعه پذیری برجام داشته است. از سوی دیگر، نحوه پوشش نوع رویکرد به اخبار برجام در حوزه سه رسانه، کمتر تحلیلی بوده و بیشتر جنبه سخت خبر و اطلاع رسانی داشته است تا رویکرد آموزشی و هدایت کنندگی. https://piaj.sbu.ac.ir/article_99700_8201afcd782bde69ce825bc9214ebdba.pdfدانشگاه شهید بهشتیرهیافتهای سیاسی و بین المللی1735-739X9420190220Revolution and Social Movements: A New Narrativeانقلاب و جنبش های اجتماعی: خوانشی نوین618999704FAآرشرئیسی نژاددانشگاه شهید بهشتیJournal Article20181222Social movements and revolutions have been at the core of the politics and attracted many eyes and thoughts. While much ink has been spilled on the emergence, dynamics, and outcomes of these phenomena, there has been a theoretical void in the explanation of their major driving force(s). Such an unfortunate poverty is no more obvious than in an analysis of the recent movements in the Middle East, known also as the Arab Spring. From this perspective, the present study is an attempt to explain major forces shaping emergence, dynamics, and outcomes of social movements and revolutions. Therefore, the paper will accomplish this mission by combining new concepts of Collective Identity, Cultural Opportunity, Meaning Production, Ideology and Framing, Enemy Recognition with more mainstream ones of Political Opportunity, Mobilizing Networks, and Movement Strategy.جنبشهای انقلابی و اجتماعی همواره در مرکز توجه علم سیاست قرار داشته است. علیرغم چاپ کتاب و نوشتارهای گوناگون و بیشمار، برخی رانه ها و انگیزه های بنیادین در پس برآمدن و پویایی آنها نادیده و یا دست کم گرفته شده است. در این میان، می توان به نادیده انگاشته شدن مفاهیمی همچون هویت جمعی، فرصتهای فرهنگی، چارچوببندی، تولید معنا، شناخت دشمن، بحران ارگانیک و برآمدن استعاره و دال برتر اشاره کرد. نوشتار پیش رو، مفاهیم نوین یادشده را در کنار مفاهیمی همچون فرصتهای سیاسی ساختاری، شبکه های بسیج گر و راهبردهای جنبش ها گذارده و نظریه ای منسجم از چنین پدیده مهمی را روایت می کند. از اینرو، رویکرد نوشتار پیش رو، بر آمیزه ای از نظریههای «فرصتیابی سیاسی» تیلی، «فرآیند سیاسی» تارو، «گفتمان» لاکلا و «هویت جمعی» ملوچی استوار است.https://piaj.sbu.ac.ir/article_99704_9844a4b8fc8c80c49cd1b195fe01221e.pdfدانشگاه شهید بهشتیرهیافتهای سیاسی و بین المللی1735-739X9420190220Internal Critique of the Theoretical Coherence of the Political Thought of Seqat-ol-Eslam Tabrizi about the Conflict Between Religion and Freedomنقد درونی انسجام نظری اندیشه سیاسی ثقهالاسلام تبریزی پیرامون فراروی از تعارض دین و آزادی9011299707FAنرگسسوریدانشگاه تهرانساراشریعتی مزینانیدانشگاه تهرانJournal Article20181222Freedom in the constitutional era was established as one of the rights of the nation in the constitutional amendment. But the short-term deployment of freedom in Iran's society did not last long, which was faced with a crisis of religious legitimacy. This crisis, along with other socio-political structural barriers that existed, resulted in the decline of freedom with the claim of religious illegitimacy. In the face of this crisis, the pro-constitutional scholarstrend sought to rethink the relation of religion and freedom, and in general the relation of religion and constitution to theorize a coherent theory to give religious legitimacy to this new political foundations. Seghato al-Islam Tabrizi is one of the main figures of this trend. In his political treatises, he makes an effort to light on the project of legitimizing constitutionalism and freedom. This article tries to examine the theological arrangements provided by Saghato al-Islam in order to solve the conflict between the religion and freedom and the inner coherence of his theoretical plan. The theoretical approach taken to study the present problem is an analysis that Tocqueville offers of the religion and freedom ratio in the book of “democracy in America”.آزادی در دوره مشروطه بهعنوان یکی از حقوق ملت در متمم قانون اساسی به تثبیت رسید، اما استقرار کوتاهمدت آزادی در جامعه ایران دیری نپایید و با بحران مشروعیت دینی روبهرو شد. این بحران در کنار دیگر موانع ساختاری سیاسی-اجتماعی که وجود داشت، زوال آزادی با داعیه عدم مشروعیت دینی آن را به دنبال آورد. در مواجهه با این بحران، جریان علمای حامی مشروطه درصدد برآمدند نسبت مذهب و آزادی و بهطورکلی نسبت دین و مشروطه را مورد بازاندیشی قرار دهند تا با ساختن نظریهای منسجم، به این بنیان سیاسی نوظهور مشروعیت دینی بدهند. ثقهالاسلام تبریزی یکی از چهرههای شاخص این جریان محسوب میشود که در رسایل سیاسی خود، پروژة مشروعسازی مشروطه و آزادی را وجهه همت خود قرار داده است. در این نوشتار، سعی بر آن است تا تمهیدات نظریای که ثقهالاسلام بهمنظور حل تعارض نسبت دین و آزادی فراهم میآورد و نیز انسجام درونی طرح نظری او مورد بررسی قرار گیرد. رویکرد نظری که برای مطالعة مسئله حاضر اتخاذ شده، تحلیلی است که توکویل در کتاب «دموکراسی در آمریکا» از نسبت دین و آزادی ارائه میدهد.https://piaj.sbu.ac.ir/article_99707_0287df4f9ecd14ab7ca30f7526556a3d.pdfدانشگاه شهید بهشتیرهیافتهای سیاسی و بین المللی1735-739X9420190220Micro-utopia in Contemporary Political Philosophyمیکرو-اُتوپی در فلسفه سیاسی معاصر11313199690FAمحمدتقیقزلسفلیدانشگاه مازندران0000-0003-1090-1550Journal Article20181222Political philosophy, in spite of its importance in contemporary times, has been criticized for reasons such as abstract approach or other environmental factors. In recent decades, congregations, neo-pragmatists and postmodernists have each criticized the utopian and unrealistic approach of the past political philosophy and defending the necessity of rethinking and adopting the modern components. Based on this condition, this article wants to answer the question of "what are the coordinates of contemporary political philosophy"? The hypothesis is that political philosophy has removed its utopian character which means it has come close to the theory of "life and practice" instead of the "theory of truth". Some of the utopian features are, according to the conditional-state situation, pragmatic rotation, the practice of dialogue, and also the focus on the category of justice. The present article is in the critical normative framework and written in an analytical-descriptive manner.فلسفه سیاسی علیرغم اهمیت خود در دوران معاصر، به دلایلی چون رویکرد انتزاعی و بادسری یا دیگر عوامل محیطی مورد انتقاد و حمله قرار گرفته است. در دهههای اخیر، جماعت گرایان، نوپراگماتیست ها و پستمدرنها هریک به شکلی بر آن شدند تا رویکرد اتوپیایی و غیرواقع بینانۀ فلسفه سیاسی گذشته را مورد نقد قرار دهند و از ضرورت بازاندیشی و اتخاذ مؤلفههای امروزی در آن دفاع کنند. این مقاله به ابتنای این شرایط، در پی پاسخ به این پرسش است که مختصات فلسفه سیاسی معاصر از چه قرار است؟ در پاسخ به این پرسش، این فرضیه مطرح میشود که فلسفه سیاسی ماهیتی میکرو-اتوپی گرفته است و این بدان معناست که بهجای رویکرد «نظریه حقیقت» به «نظریه زندگی و عمل» نزدیک شده است. به اقتضای موقعیت دلالتی-وضعیتی، برخی ویژگیهای میکرو-اتوپی عبارتاند از: چرخش عملگرایانه، پراتیک گفتگو و نیز تمرکز بر مقوله عدالت. مقاله حاضر در چارچوب هنجاری-انتقادی قرار دارد و به روش توصیفی-تحلیلی نوشته شده است.https://piaj.sbu.ac.ir/article_99690_029bf49b584c641f0f1431f98aa66956.pdfدانشگاه شهید بهشتیرهیافتهای سیاسی و بین المللی1735-739X9420190220Persistent Components of Iranian Identity after the Arab Invasionمؤلفههای تداومبخش هویت ایرانی پس از حمله اعراب13215999697FAمصدقگنج خانلودانشگاه تهرانحمیداحمدیدانشگاه تهران0000-0002-2734-6904محمدبیگدلیدانشگاه آزاد اسلامی، واحد زنجانJournal Article20181222Political philosophy, in spite of its importance in contemporary times, has been criticized for reasons such as abstract approach or other environmental factors. In recent decades, congregations, neo-pragmatists and postmodernists have each criticized the utopian and unrealistic approach of the past political philosophy and defending the necessity of rethinking and adopting the modern components. Based on this condition, this article wants to answer the question of "what are the coordinates of contemporary political philosophy"? The hypothesis is that political philosophy has removed its utopian character which means it has come close to the theory of "life and practice" instead of the "theory of truth". Some of the utopian features are, according to the conditional-state situation, pragmatic rotation, the practice of dialogue, and also the focus on the category of justice. The present article is in the critical normative framework and written in an analytical-descriptive manner.با ورود اسلام به ایران، پیوندی بین مؤلفههای هویتی تمدن ایرانی و آموزههای اسلامی برقرار شد و حاصل آن، ساختار هویتی جدیدی بود که مجال تداوم هویت ایرانی را در چارچوبی تازه تر فراهم میآورد. اسلام اگرچه با تهاجم اعراب وارد ایران شد، ایرانیان عناصر فرهنگ وارداتی را از صافی عقلانیت گذراندند و بین اعراب و اسلام تمایز قائل شدند. در پاسخ به این سؤال که چه ظرفیتهایی در تمدن ایرانی و آموزههای اسلامی موجب تداوم هویت ایرانی پس از حمله اعراب به ایران شد، میتوان به برخی مؤلفههای هویتی در اسلام و برخی پیشزمینهها در تمدن ایرانی اشاره کرد. پژوهش حاضر بهمنظور نشان دادن ظرفیتهای تداوم هویت ایرانی پس از ورود اسلام به ایران، با روش پژوهش تاریخی، مؤلفهها و پیشزمینههای تداوم هویت ایرانی را پس از حمله اعراب احصا، توصیف و تحلیل کرده است.https://piaj.sbu.ac.ir/article_99697_db8dc94438e10e0f98b385a237085f22.pdf