palette
وارونگی رابطه‌ی نظر و عمل و پیامدهای سیاسی آن؛ با تأکید بر دیدگاه ویتگنشتاین و مایکل اُکشات

چکیده

تاریخ اندیشه­‌ی سیاسی همواره تحت تأثیر یک دیدگاه مسلم در مورد نسبت نظریه با عمل سیاسی بوده است. بر مبنای این دیدگاه، نظر بر عمل تقدم داشته و بدینسان هر کنش سیاسی در گام نخست نیاز به متابعت از یک نظریه­‌ی سیاسی دارد. با این حال، این پیش­‌فرض کلاسیک فلسفی از سوی فیلسوفان متأخری همچون ویتگنشتاین و اُکشات به چالش کشیده شده است. در همین راستا، این پرسش اساسی قابل طرح است که «از نظر ویتگنشتاین و اُکشات، چه رابطه‌­ای میان نظر و عمل وجود دارد و پیامدهای سیاسی آن چه می‌تواند باشد؟» فرضیه­‌ی پژوهش از این قرار است که «ویتگنشتاین و اُکشات برخلاف روال رایج، قائل به برتری عمل بر نظر و واژگونی دیدگاه سنتی تقدم نظر بر عمل هستند و به‌تبع آن سیاست از حوزه­‌ی انتزاع محض فاصله گرفته و به زندگی روزمره وتجربه‌­ی زیسته­‌ی انسان نزدیک می‌شود و بدین‌ترتیب، درک ما از نظریه­‌ی سیاسی و نسبت آن با عمل سیاسی دچار تغییرات بنیادین می‌شود». روش پژوهش، مقایسه‌­ای و چارچوب نظری، نظریه‌­ی انسان‌شناسانه­‌ی ویتگنشتاین و اُکشات، یعنی انسان بوطیقایی است.

واژگان کلیدی
نظریه، عمل، ویتگنشتاین، اُکشات، انسان، زندگی.

منابع و مآخذ مقاله

الف) فارسی

بشیریه، حسین. (1376). تاریخ اندیشه‌های سیاسی قرن بیستم: جلد اول اندیشه‌های مارکسیستی، تهران: نی.

ویتگنشتاین، لودویگ. (1380). پژوهش‌های فلسفی، ترجمه‌ی فریدون فاطمی، تهران: مرکز.

هولاب، رابرت. (1376). یورگن هابرماس: نقد در حوزه‌ی عمومی، ترجمه‌ی حسین بشیریه، تهران: نی.

ب) منابع انگلیسی

Apel, Karl Otto. (1980). Towards a Transformation of Philosophy, Translated by G. Adey and D. Frisby, London: Routledge and Kegan Paul.

Cavell, Stanley. (1979). The Claim of Reason: Wittgenstein, Skepticism, Morality, and Tragedy, New York: Oxford University Press.

Dreyfus, L. Hubert. (1991). Being in the world, MIT Press.

Isaacs, Stuart. (2006). The Politics and Philosophy of Michael Oakeshott, London and New York: Rutledge.

Oakeshott, Michael. (1975). On Human Conduct, Oxford: Clarendon Press.

Oakeshott, Michael. (1962). Rationalism in Politics and Other Essays, London: Methuen.

Oakeshott, Michael. (1990). Experience and its modes, Londen: Cambridge.

O’Connor, Brian. (2004). Adorno’s Negative Dialectic, MIT Press.


ارجاعات
  • در حال حاضر ارجاعی نیست.