بازکشفِ مردم در برنامه ریزی هم کارانه (ارتباطی) به میانجيِ انگاشتِ آغازِ سیاست

بهزاد ملک پور اصل, پویا جودی گل لر

چکیده


برنامه ­ریزی هم­کارانه به ­عنوان رهیافتی نوین در نظریه ­ي برنامه ­ریزی، به دلیل نادیده گرفتن روابط قدرت و ساز­و­کارهای آن در جامعه، از سوی برخی صاحب­نظرانِ برنامه­ ریزی به­ عنوان ابزاری برای تسهیل پیاده ­سازی اید­ئولوژی نئولیبرال مورد انتقاد قرار گرفته است. منتقدین بر این باورند که به دلیل کژشماریِ بنیادین، مردم واقعی یعنی توده ­های بدونِ سهم در جامعه، از فرآیندِ این نوع برنامه ­ریزی طرد می ­شوند. هدف این مقاله کشف عرصه­ های ناشناخته ­ي برنامه ­ریزی هم­کارانه، با به ­کارگیری انگاشت آغاز سیاست به­ مثابه ­ی صورت­بندیِ جدید از سیاستِ واقعی و رهیافت نوین به ­منظور بازکشفِ مردم است. با توجه به چارچوب انتخاب شده در این مقاله، معنای حقیقی سیاست در انگاشت آغاز سیاست، استقلالِ سیاست از دولت است. استقلال یاد شده، برسازنده ­ي پیش ­بینی ­ناپذیری در عرصه­ ی سیاسی و اجتماعی است و سبب ارجاع دوباره به انرژی سیاسی مردم می ­شود، موضوعی که در برنامه ­ریزی هم­کارانه رُخ نداده و انرژی سیاسی در فرآیند مشاوره و همکاری با گروه­های درون قدرت و صاحبان سرمایه مستحیل می ­گردد.   


واژگان کلیدی


برنامه ریزی هم کارانه، انگاشت آغاز سیاست، کژشماری بنیادین، سیاست.

تمام متن:

PDF

منابع و مآخذ مقاله


الف) منابع فارسی

ارسطو .(1378). اخلاق نیکوماخوس، ترجمه ي محمدحسن لطفی، تهران: طرح نو.

کیوی، ریمون، کامپنهود، لوک وان. (1391). روش تحقیق در علوم اجتماعی، ترجمه عبدالحسین نیک گهر، تهران: انتشارات فرهنگ معاصر.

دانشپور، زهره. (1378). درآمدی بر نظریه های برنامه‌ریزی با تأکید ويژه بر برنامه‌ریزی شهری، تهران: انتشارات دانشگاه شهید بهشتی.

رانسیر، ژاک و دیگران. (1392). نام های سیاست، ترجمه و گرآوری: مراد فرهادپور و دیگران، تهران: انتشارات بیدگل.

ب) منابع انگلیسی

Agamben, G. (2000). Means without end, University of Minnesota press.

Alexander, E. (1997). A Mile or a Millimeter? Measuring the Planning Theory–Practice Gap, Environment and Planning, 24 (1).

Allmendinger, P. (2001). Planning in Postmodern Times, London: Routledge.

Baeten, G. (2009). Regenerating the South Bank: Reworking community and the emergence of post-political regeneration, In: Imrie R et al. (eds), Regenerating London, London: Routledge.

Bengs, C. (2005). Planning theory for the naïve? European Journal of Spatial Development, available at: http://www.nordregio.se/EJSD/-ISSN 1650–9544 (accessed 2 September 2009).

Bickerstaff K, Walker G. (2005). Shared visions, unholy alliances: Power, governance and deliberative processes in local transport planning, Urban Studies, 42(12): 2123–2144.

Brand, R. and Gaffikin, F. (2007). Collaborative planning in an uncollaborative world, Planning Theory, 6(3).

Campbell, H. (2006). Just planning: The art of situated ethical judgment, Journal of Planning Education and Research, 26(1).

Cowell, R. and Owens, S. (2006). Governing space: Planning reform and the politics of sustainability, Environment and Planning, C 24(3): 403–421.

Fainstein, Susan. S. (2000). New Directions in Planning Theory, Urban Affairs Review, 35(4), 344–70.

Faludi, A. (1973). Planning Theory, Oxford: Pergamon.

Faludi, A. (1987). A Decision Centered View of Environmental Planning, Oxford: Pergamon.

Feldman, M. (1995). Regime and Regulation in Substantive Planning Theory, Planning Theory, 14(2).

Fischer, F. and Forester, J. (eds) (1993). The Argumentative Turn in Policy Analysis and Planning, London: UCL Press.

Forester, J. (1989). Planning in the Face of Power, Berkeley: University of California Press.

Forester, J. (1999). The Deliberative Practitioner: Encouraging Participatory Planning Processes, Cambridge, MA: MIT Press.

Friedmann, J. (1987). Planning in the Public Domain, Princeton, NJ: Princeton University Press.

Habermas, J. (1984), [1981]. Theory of Communicative Action Volume One: Reason and the Rationalization of Society (Book), Translated by Thomas A. McCarthy, Boston, Mass: Beacon Press. ISBN 978-0-8070-1507-0.

Miraftab, F. (2009). Insurgent Planning: Situating Radical Planning in the Global South, Planning Theory, February 2009, vol. 8, no. 1 .

Healey, P. (1997). Collaborative Planning, London: Macmillan Press.

Healey, P. (2003). Collaborative Planning in perspective, Planning Theory, 2(2).

Healey, P. and McDougall, G. and Thomas, M. (eds) (1991). Planning Theory: Prospects for the 1990s, Oxford: Pergamon.

Hillier J. (2003). Agonizing over consensus – Why Habermasian ideals cannot be ‘real’. Planning Theory, 2(1).

Hillier, J. (2005). Straddling the post-structuralist abyss: Between transcendence and immanence?, Planning Theory, 4(3).

Hillier, J. (2007). Stretching Beyond the Horizon, Aldershot: Ashgate.

Hillier, J. (2008). Plan (e) speaking: A multi planar theory of spatial planning, Planning Theory, 7(1).

Innes, J. E. (2004). Consensus Building: Clarifications for the Critics, Planning Theory, 3 (1), 5-20.

Jackson, J. (2009). Neo-liberal or third way? What planners from Glasgow, Melbourne and Toronto say, Urban Policy and Research, 27(4): 397–417.

Laclau, E. (1996). Emancipation(s), London: Verso.

Laclau, E. (2000). Identity and hegemony. In: Butler J, Laclau E, and Žižek S. (eds). Contingency, Hegemony, Universality, London: Verso.

Laclau, E. (2005). On Populist Reason, London: Verso.

Purcell, M. (2009). Resisting neo liberalization: Communicative planning or counter-hegemonic movements, Planning Theory, 8(2).

Rancier, J. (1998). Dis- agreement: politics and philosophy, translated by Julie Rose, university of Minnesota press.

Reade, E. (1987). British Town and Country Planning, Milton Keynes: Open University Press

Sager, T. (2005). Communicative planners as naïve mandarins of the neo-liberal state?, European Journal of Spatial Development, available at: http://www.nordregio.se/EJSD/-ISSN 1650–9544 (accessed 2 September 2009).

Soja, E. (1997). Planning in/for Postmodernity, in G. Benko and U. Strohmayer. (eds). Space and Social Theory in Interpreting Modernity and Postmodernity, Oxford: Blackwell.

Swyngedouw, E. (2007). The post-political city, In: BAVO (ed.) Urban Politics Now, Rotterdam: NAi Publishers, 58–76.

Taylor, N. (2009). Tensions and contradictions left and right: The predictable disappointments of planning under New Labour in historical perspective, Planning Practice and Research, 24(1): 57–70.

Thomas, M. (1982). The Procedural Planning Theory of A. Faludi, in C. Paris. (ed.). Critical Readings in Planning Theory, Oxford: Pergamon Press.

Tiesdell S, Allmendinger P. (2001). Neighbourhood regeneration and New Labour’s third way, Environment and Planning C: Government and Policy, 19(6): 903–926.

Underwood, J. (1980). Town Planners in Search of a Role, Occasional Paper, No. 6, School for Advanced Urban Studies, University of Bristol.

Yiftachel, O. (1989). Towards a New Typology of Urban Planning Theories, Environment and Planning, 16(3).

Žižek, S. (1999). the specter of ideology, In: Wright E, Wright E. (eds). The Žižek Reader, Oxford: Blackwell Publishers.

Žižek, S. (2000). Holding the place, In: Butler J, Laclau E, and Žižek S. (eds). Contingency, Hegemony, Universality, London: Verso.

Žižek, S. (2006). Afterword, In: Rancière J. (ed.). the Politics of Aesthetics. London: Continuum.

Žižek, S. (2007). Some politically incorrect reflections on urban violence in Paris and New Orleans and related manners, In: BAVO (ed.) Urban Politics Now. Rotterdam: NAi Publishers.


ارجاعات

  • در حال حاضر ارجاعی نیست.